ตอนที่ 532 เขาไม่เคยบังคับฉัน

แม้แต่ชีวิตของเขา ก็ให้เธอได้

เขาอยากบอกเธอว่า หากเธอกลัว พวกเราไม่จำเป็นต้องมีลูกก็ได้

เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอกลัว

เขาไม่สามารถทนให้เธอต้องผ่านกับความเจ็บปวดได้เช่นกัน

การมีทายาทสืบสายวงศ์ตระกูลไม่สำหรับสำหรับเขา แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการมีลูก จึงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อเขาแม้แต่นิดเดียว

พวกเขาสามารถหาเด็กมารับอุปการะก็ได้ หรือจะรับเอาลูกหลานในตระกูลเหมามาเป็นทายาทก็ได้เช่นกัน

ความจริงก็คือ มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ที่จะมีลูก ทว่าเธอไม่จำเป็นต้องท้องด้วยตนเอง

แต่หากเธอต้องการมีลูกกับเขา เขาก็ยินดียอมรับ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบเด็กก็ตาม

“เอาล่ะ” เขาตอบในขณะที่เขายังคงจ้องมองเธอ จากนั้นเขาก็ลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“ถ้าคุณไม่อยากมีลูก เราก็จะไม่มีลูก”

“เอ่อ...”

เฉียวเมียนเมียนต้องการแก้ไขความเข้าใจผิดของเขา ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการอุ้มท้อง เธอแค่ไม่พร้อมที่จะมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อยก็เท่านั้นเอง

....

เหมาเยซื่อยืนยันที่จะพาเธอไปร้านขายยาด้วยตนเอง เมื่อพวกเขาเข้าไปในร้าน เภสัชกรเข้ามาต้อนรับ เพื่อสอบถามความต้องการ

ในขณะที่ผู้ดูแลได้รับแจ้งว่าเฉียวเมียนเมียนต้องการยาคุมฉุกเฉิน เธอขมวดคิ้วและมองไปที่เหมาเยซื่ออย่างลึกซึ้ง

เภสัชกรเป็นผู้หญิงวันกลางคน

เธอไม่เหมือนกับเด็กสาวที่ไม่สามารถละสายตาจากเหมาเยซื่อได้เมื่อเห็นหน้าเขา

เธอไม่สนใจว่าเหมาเยซื่อจะหล่อเหลาเพียงใด

“สาวน้อย ต้องการยาคุมฉุกเฉินสำหรับทานเองเหรอ?” หญิงวัยกลางคนมองไปที่เหมาเยซื่ออีกครั้ง ขณะที่เธอมองไปที่เฉียวเมียนเมียน เธอเริ่มโกรธ

เฉียวเมียนเมียนยังเด็กอยู่เลย

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอซื้อของแบบนี้ และเภสัชกรมองดูเธอแปลก ๆ ดังนั้น เฉียวเมียนเมียนจึงรู้สึกอายและตอบกลับเบา ๆ ว่า “ใช่ค่ะ”

คนขายขมวดคิ้ว

ทันใดนั้นเธอก็เอื้อมมือไปจับมือของเธอและพูดว่า “ตรงนี้มีไม่กี่อย่าง ตามฉันมา ฉันจะให้ข้อมูลเพิ่มเติม”

เธอลากเฉียวเมียนเมียนขณะที่พูด

ในขณะที่เขาเห็นเภสัชกรจูงเฉียวเมียนเมียนไปที่มุมหนึ่งของร้าน เขาก็เริ่มขมวดคิ้ว

ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าเภสัชกรจะมองดูเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

ที่หลังตู้ขายยา

หญิงวัยกลางคนลดเสียงลงและถามด้วยความโกรธ “บอกความจริงกับฉัน สาวน้อย เธอถูกผู้ชายคนนั้นบังคับเหรอ? ไม่ต้องกลัว บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะช่วยเธอเอง”

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกสับสน

เธอตอบอย่างตรงไปตรงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “เขาไม่ได้บังคับฉันค่ะ”

“เขาไม่ได้บังคับเธอเหรอ?” หญิงวัยกลางคนนึกถึงรูปลักษณ์ที่ดีของเหมาเยซื่อและเข้าใจ เธอถอนหายใจ

“เพราะเขาใช้หน้าตานั้นและคำพูดหวาน ๆ กับเธองั้นหรือเปล่า?”

“สาวน้อย ฉันมีลูกสาวอายุไล่เลี่ยกับเธอ เพราะงั้นฉันรู้สึกว่าเธอก็เหมือนลูกสาวของฉัน ฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ เขาดูดีก็จริง แต่ถึงเขาจะหล่อเหลาเพียงใด เธอก็ไม่สามารถอยู่กับอาชญากรได้”

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกสับสนอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจสิ่งที่หญิงวัยกลางคนพูด

เหมาเยซื่อน่ะเหรอ เป็นอาชญากร?