ตอนที่ 529 ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้เสมอเลย
ตอนที่ 529 ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้เสมอเลย
ชีวิตของเขาจะยากลำบากถ้าเขาต้องรักษาสัญญากับเธอจริง ๆ
เขาจะตกลงด้วยกับข้อตกลงที่จะไปแบบกว้าง ๆ อย่าง อะไรก็ได้ แต่ไม่แตะต้องเธอ...เป็นไปไม่ได้หรอก
“เอาล่ะ คุณไม่ต้องมียุ่งกับฉันตอนนี้เลย” เฉียวเมียนเมียนรู้ว่าเขายังคงยุ่งอยู่กบงานและแสดงความเข้าใจ
“ทำงานของคุณต่อเถอะค่ะ ไม่ต้องนวดฉันแล้วล่ะ”
เธอวางมือบนตัวเขา
รู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากที่เขานวดให้
พวกเขาดิ้นเสียงเคาะประตู
ตามด้วยเสียงเรียกของเว่ยเจิ้ง “ประธานเหมาครับ”
“เข้ามา”
เหมาเยซื่อกำลังสางผมของเฉียวเมียนเมียนด้วยนิ้วของเขา และกอดเธอด้วยมือข้างที่ยังว่าง
เว่ยเจิ้งเปิดประตูเข้ามาในห้อง
ประธานเหมาของเขา ผู้ทุ่มเทเวลาและพลังในการทำงานมาโดยตลอด ไม่ได้ยุ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน อย่างที่เขาคาดหวัง
เขานั่งอยู่บนโซฟาโดยมีคุณผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขน
เว่ยเจิ้งยังเห็นประธานเหมาจูบคุณผู้หญิงของเขาในช่วงเวลาที่เขาเข้ามาในห้องอีกด้วย
คุณผู้หญิงเขินอาย ผลักเขาออกไป ในขณะที่พวงแก้มแดงระเรื่อ
ประธานเหมาจับมือเธอแล้วจูบที่หลังมืออีกครั้ง
เว่ยเจิ้งพูดไม่ออก
ทำไมเขาต้องรับมือกับเรื่องนี้เสมอเลย?
พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าเขายังโสดอยู่? พวกเขาจะไม่คิดถึงใจของเขาบ้างเลยเหรอ?
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกว่าเป็นน่าอับอายที่ต้องแสดงอะไรแบบนี้ต่อหน้าเว่ยเจิ้ง
นั่นคือเหตุผลที่เธอผลักเหมาเยซื่อออกห่างตัว
ทว่าชายคนนี้ไม่ยังไงก็ไม่ยอมผละออกจากเธอ เขากระชับแขนของเขารอบเอวของเธอพร้อมกับดึงเธอเข้ามาใกล้
“มีอะไร” เหมาเยซื่อหันไปมองเว่ยเจิ้งเล็กน้อยอย่างไม่เป็นมิตร
ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะพูดว่า : ถ้าฉันพบว่าเรื่องที่จะบอกไม่สำคัญล่ะก็ นายตายแน่
เว่ยเจิ้งรู้สึกหนาวสั่ง เมื่อพบกับสายตาที่จ้องมองของเขา และรีบพูดออกไป
“ประธานเหมาครับ ประธานจาง จากเซิงอี้ มาถึงแล้วครับ เขารออยู่ที่ห้องประชุม”
“ประธานจางเหรอ?” เหมาเยซื่อเลิกคิ้วและพยักหน้า “เอาล่ะ รู้แล้ว จัดคนไปดูแลเขาก่อน เดี๋ยวฉันตามไป”
“ครับ”
เว่ยเจิ้งออกไปทันที เมื่อเขาพูดธุระของตนเองจบ
ท้ายที่สุด เขาก็สามารถรักษาชีวิตของตนเองไว้ได้
เหมาเยซื่อมองไปที่หญิงสาวที่อยู่บนตักของเขาและพูดอย่างอ่อนโยนว่า
“ที่รัก ผมต้องออกไปสักพัก รอผมอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวผมกลับมาแล้วเราไปทานข้าวกลางวันกัน โอเค?”
“ค่ะ ไปเถอะ” เฉียวเมียนเมียนพยักหน้า
เธอไม่กล้าที่จะขัดขวางการทำงานของเขา ท้ายที่สุดสำหรับผู้ชายอย่างเหมาเยซื่อ เวลาล้วนเป็นเงินเป็นทองจริง ๆ เธอไม่สามารถพรากเวลาของเขาไปได้มากนัก
เหมาเยซื่อชอบที่เธอดูอ่อนหวานและเชื่อฟังเป็นอย่างมาก เขารู้สึกว่ามีบางอย่างจุกอยู่นำคอและอดไม่ได้ที่จะส่งจูบอันลึกซึ้งและร้อนแรงให้กับเธอ
เวลาผ่านไปประมาณ 10 นาที เขาออกไปจากห้องทำงาน
เขาดูพอใจมาก
ในขณะเดียวกัน เฉียวเมียนเมียนถูกทิ้งให้หอบอยู่บนโซฟา
....
ห้องอาหารสุดหรู แสนโรแมนติก ที่เหมาะสมกับการออกเดทได้ถูกจองไว้แล้ว
ขณะที่เฉียวเมียนเมียนยังคงต้องกลับไปมหาวิทยาลัย เพื่อขอลาหลังจากนั้น เหมาเยซื่อได้ให้ลุงหลี่ออกรถ
เมื่อเธอมาถึงมหาวิทยาลัย เธอเห็นร้านยาที่อยู่ตรงข้ามถนน จู่ ๆ เธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
เธอขอให้ลุงหลี่จอดรถที่ริมถนน
เหมาเยซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่าง
“ทำไมถึงจอดตรงนี้ล่ะ? เรายังไม่ไปที่มหาวิทยาลัยหรอกหรือ?”