ตอนที่ 462 นายไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนความชอบของตัวเองเพื่อเธอ

ท่าทางของกงเซลีเปลี่ยนไป เขากัดริมฝีปากหนักขึ้น

แสงจากบนเพดานตกกระทบใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาโดยตรง มันทำให้เขาดูน่ากลัวทีเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสายตาที่เย็นชาคู่นั้นของเขา

ถ้าเขาไม่ใช่คนหล่อเหลาขนาดนี้ เขาคงจะทำให้คนอื่น ๆ ตกใจจนน้ำตาไหลด้วยสีหน้าในตอนนี้ของเขา

“เป็นเพราะโย่วโย่วใช่ไหม”

ในขณะที่กงเซลีไม่เต็มใจที่จะสารภาพออกไป หยางเชาชิงจึงต้องพูดแทนเขา

“นายรู้ว่าโย่วโย่วชอบพี่รอง และเธอเสียใจมากที่รู้เรี่องการแต่งงานระหว่างพี่รองกับพี่สะใภ้ นั่นคือเหตุผลที่นายไม่ชอบพี่สะใภ้ด้วยใช่ไหม?”

กงเซลียังคงกัดริมฝีปากแน่น ตอนนี้เขากำหมัดแน่นขึ้นกว่าเดิม

หยางเชาชิงสังเกตเห็นใบหน้าของเขาและส่ายหน้า จากนั้นเขาก็พูดอย่างไม่พอใจว่า

“น้องสี่ นายทำแบบนี้ได้ยังไง พี่สะใภ้ไม่ได้ทำอะไรให้นายเลย นายคิดว่ามันยุติธรรมไหมที่เธอจะได้รับการปฏิบัติจากนายเพียงเพราะเธอแต่งงานกับพี่รอง”

“อีกอย่างพี่รองเป็นคนขอเธอแต่งงาน แม้นายจะรู้ว่าโย่วโย่วทำผิด แต่นายก็ต้องมีเหตุผล หมายความว่าพี่รองไม่สามารถตกหลุมรักใครอื่นได้เพียงเพราะโย่วโย่วหลงรักเขางั้นเหรอ?”

“ฉัค่อนข้างมั่นใจว่าเราทั้งคู่รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว พี่รองไม่เคยคิดเกินเลยกับโย่วโย่วเลย แม้ว่าพี่สะใภ้ที่เขาแต่งงานด้วยจะไม่ใช่คนนี้ แต่เขาก็ไม่มีวันที่จะแต่งงานโย่วโย่วอยู่ดี”

กงเซลียังคงกัดริมฝีปากและนิ่งเงียบ แต่ดูเหมือนเขากำลังลังเลใจ

เขารู้ว่าสิ่งที่หยางเชาชิงพูดนั่นถูกต้อง

ทว่าเฉินโย่ว ก็เป็นคนสำคัญสำหรับเขา

เขาไม่เคยเห็นเธอต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้

ใครก็ตามที่ทำร้ายเธอ คือศัตรูของเขา

“น้องสี่ บอกฉันมาตามตรง นายจะยังไม่ชอบพี่สะใภ้อยู่ไหม ถ้าโย่วโย่วไม่อยู่ในสภาพแบบนี้”

หยางเชาชิงต้องการแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างเหมาะสม

ไม่อย่างนั้นความเป็นพี่น้องของพวกเขาที่คบหากันมาหลายปีจะต้องสั่นคลอน

ทั้งเหมาเยซื่อและกงเซลีเป็นพี่น้องที่ดีของเขา

เขาไม่ต้องการสูญเสียทั้งสองคนไป

เขาไม่ต้องการให้สถานการณ์นี้ส่งผลกระทบต่อมิตรภาพระหว่างพวกเขาเช่นกัน

เหมาเยซื่อไม่สามารถเลิกกับเฉียวเมียนเมียนได้ ไม่ว่าเฉินโย่วจะชอบเธอมากแค่ไหนก็ตาม

นอกจากนี้ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเหมาเยซื่อไม่คิดทำลายมิตรภาพพี่น้อง หากพวกเขาไม่ยอมรับภรรยาของเขา

เขารู้จักเขาดีมากพอ

“น้องสี่นายตอบได้ไหมล่ะ” หยางเชาชิงกล่าวอย่างไม่อดทนในขณะที่เขาตระหนักว่ากงเซลีไม่ได้ตอบกลับเขามาสักพักแล้ว

“หยุดคิดเรื่องอื่นและตอบคำถามฉัน”

กงเซลีรู้สึกหงุดหงิดจริง ๆ

สำหรับเขาแล้ว หยางเชาชิงเป็นเหมือนนกกระจอกที่ไม่หยุดส่งเสียงร้อง

เขาหงุดหงิดมากพอแล้ว

เขาไม่ต้องการที่จะมาตอบคำถามของหยางเชาชิงอีก

เขาไม่ชอบเฉียวเมียนเมียนจริงหรือ?

เขาไม่เคยคิดมากกับเรื่องนี้มากก่อน

ถ้าเฉินโย่วไม่ได้อยู่ในสภาพนี้ เขาก็อาจไม่รู้สึกอะไรกับเธอ

เขาไมได้รังเกียจเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ชอบเธอเช่นกัน

เขาไม่ใช่คนที่แต่งงานกับเธอ รูปลักษณ์ ภูมิหลังและบุคลิกของเธอไม่ใช่สเปคของเขา และไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

ดังนั้น...เขาอาจจะไม่ได้ ไม่ชอบเธอ

“ไม่เป็นไร ฉันรู้คำตอบของนายโดยนายไม่ต้องพูดอะไรเลย” หยางเชาชิงตบไหล่กงเซลีและพูดอย่างจริงจังว่า “ถ้านายไม่ชอบเธอ สถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เฉินโย่วและนายเป็นคนละคนกัน นายไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนสิ่งที่นายชอบหรือไม่ชอบ เพื่อเธอหรอกนะ”