ตอนที่ 461 ทำไมนายถึงไม่ชอบเธอ?

“น้องสี่? น้องสี่!” หยางเชาชิงเรียก ขณะที่เขารู้สึกว่ากงเซลีไม่ตอบสนองเขา เขามองไปที่กงเซลีและตระหนักว่าเขากำลังเว้นระยะห่าง

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในความคิดของเขา แต่กงเซลีกำลังใช้ความคิดมากมาย

หยางเชาชิงพูดไม่ออก เขาโบกมือต่อหน้าของกงเซลี “นายกำลังคิดอะไรอยู่”

ในที่สุดกงเซลีก็ได้สติคืนมา

จากนั้นเขาก็มองไปที่เฉินโย่วอย่างงงงวย

เขาจำไม่ได้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาอายุสิบขวบ

แต่เขาแน่ใจเกี่ยวกับกลิ่นนั้น มันฝังรากอยู่ในความทรงจำของเขาและแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว เขายังจำได้ขึ้นใจ

เขาลืมไปแล้วว่าเฉินโย่วใช้น้ำหอมอะไรในคืนนั้น

แต่หลังจากนั้นหลายปีผ่านไป เฉินโย่วเลิกใช้น้ำหอมนั้นแล้ว

เขาเคยถามเธอมาก่อน แต่เธอตอบอย่างเย็นชาว่าเธอไม่ชอบกลิ่นนั้นอีกต่อไปแล้วและน้ำหอมนั่นก็เลิกผลิตแล้วด้วย

เขาสังเกตว่ากลิ่นนั้นเหมือนกับกลิ่นของเฉียวเมียนเมียน

ถ้าน้ำหอมนั้นหยุดผลิตไปแล้ว เฉียวเมียนเมียจะมีใช้ได้ยังไง?

เขามีคำถามมากมายและต้องการคำตอบ

บางทีเขาอยากจะได้ความกระจ่างจากเฉียวเมียนเมียน

เขาไม่แน่ใจว่ากลิ่นมีส่วนสำคัญหรือไม่ แต่เขาพบว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธออีกต่อไปแล้ว

แต่เขาก็ยังไม่ชอบเธออยู่ดี

“ไม่มีอะไร”

กงเซลีหยุดมองไปที่เฉินโย่ว ลุกขึ้นและพูดว่า “ฉันจะไปห้องน้ำ พวกนายคุยกันไปก่อน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก้หันหลังเดินออกจากห้องไป

หยางเชาชิงคิดอยู่พักหนึ่งเมื่อเขาเห็นกงเซลีออกจากห้องไป เขาลุกขึ้นยืนและพูดกับเฉินโย่วอย่างยิ้มแย้มว่า “โย่วโย่ว ฉันจะไปห้องน้ำด้วย เธอสั่งอะไรมาก่อนเลย คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง”

“โอ้ใช่! มีโฮสต์มาใหม่ด้วยล่ะ หล่อและหุ่นดีมาก เธออยากได้สักคนไหมล่ะ”

เฉินโย่วจ้องไปเขาพร้อมกับปาหมอนและกรีดร้อง “หยางเชาชิง นายอยากตายหรือไง!”

หยางเชิงชิงตอบอย่างไรเดียงสาว่า “ตามสบายเลยนะ”

....

นอกห้อง.

กงเซลีไม่ได้เข้าห้องน้ำ เขาพิงกำแพงทางเดินแทน เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋า เงยหน้าขึ้นมองไฟ

แสงไฟทำให้ตาพร่ามัว เขาต้องหลับตาลงก่อน ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง

นั่นเป็นหยางเชาชิงที่เดินออกมา เขาตกใจเมื่อเห็นกงเซลี แต่รีบปิดประตูด้วยรอยยิ้ม

“เป็นอะไรไป นายไม่ได้จะไปห้องน้ำหรอกเหรอ?”

กงเซลีมองเขาก่อนจะตอบอย่างเย็นชาว่า

“บรรยากาศภานในนั้นหายใจไม่ออกเอาซะเลย ฉันออกมาเปลี่ยนบรรยากาศ”

“ฉันก็ด้วย”

หยางเชาชิงสอดมือข้างหนึ่งของเขาลงในกระเป๋าและยืนอยู่ข้าง ๆ กงเซลี หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาพูดว่า

“โย่วโย่วบอกอะไรกับนายบ้าง”

กงเซลีกัดริมฝีปากและตอบว่า “เธอไม่ได้พูดอะไรมากหรอก”

“เกี่ยวกับพี่รองใช่ไหม?” หยางเชาชิงเดาได้โดยไม่ต้องให้กงเซลีบอกใบ้

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่? ทำไมเธอถึงไม่ปล่อยวาง? พี่สองเขาแต่งงานแล้ว นายก็เห็นด้วยตาตัวเองแล้วนี่ ว่าเขาให้ความสำคัญกับพี่สะใภ้มากแค่ไหน น้องสี่ถ้านายยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป มิตรภาพของพวกเขาคงอยู่ต่อไปได้อีกไม่นาน”

หยางเชาชิงมักจะมีท่าทางร่าเริง อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาดูจริงจังและพูดว่า “ฉันเข้าใจนะว่าโย่วโย่ว ทำไม่ถึงไม่ชอบพี่สะใภ้ แต่นายล่ะ นายมีเหตุผลอะไรที่ไม่ชอบเธอ?”

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรให้นายขุ่นเคืองมาก่อน แล้วทำไมนายถึงไม่ชอบเธอล่ะ”