ตอนที่ 395 เขาทำให้ชีวิตตนเองลำบาก
ตอนที่ 395 เขาทำให้ชีวิตตนเองลำบาก
เธอเข้าใจแล้ว แม้ว่าเธอจะมีความรู้สึกต่อเขา ทว่าเธอจะไม่รบกวนเขาอีกต่อไป
เธอตัดสินใจที่จะยอมแพ้แล้ว
ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเธอ
มันเจ็บปวดมากเกินไป
เธอรักเขาด้วยใจจริง ราวกับว่าโลกของเธอหมุนรอบตัวเขา มันคงยากจริง ๆ ที่จะยอมแพ้ไปแบบนี้
เธอรู้สึกว่าไม่อาจรักใครได้มากขนาดนี้อีกแล้ว
ตลอดไป.
ผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้สักครั้งคงเพียงพอแล้ว
เธอไม่เคยอยากสัมผัสกับมันอีกเลยในชีวิตนี้
อย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจของเธอ
*
เหมาเยซื่อมาส่งเฉียวเมียนเมียนที่มหาวิทยาลัย
เมื่อรถหยุด เฉียวเมียนเมียนปลดเข็มขัดนิรภัยของตนเองออก ขณะที่เธอจะเปิดประตูเงยหน้าขึ้นมองเหมาเยซื่อยิ้มและพูดว่า “คุณเหมา นี่คือมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่ค่ะ ขอโทษที่ต้องรบกวนนะคะและขอบคุณที่มาส่งค่ะ”
เหมาเยซื่อพูดไม่ออก
ทันใดนั้นเขาก็กลายเป็นคุณเหมาคนที่ตามจีบเธออีกครั้ง เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพเช่นกัน จนเขารู้สึกไม่สบายใจกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้
แต่เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนี้จัดการสิ่งต่าง ๆ ได้ดีทีเดียว
เธอกล่าวว่า ‘คุณเหมา’ ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
ในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เหมาเยซื่อรู้สึกรำคาญใจ
ดูเหมือนเขาจะเป็นคนเดียวที่ไม่พอใจกับความสัมพันธ์ในปัจจุบันของพวกเขา
“ไม่เป็นไรครับคุณเฉียว” เพราะเขาตกลงที่จะตามจีบเธอไปแล้ว
เหมาเยซื่อจึงต้องรักษาสัญญาของตนเอง แม้ว่าเขาจะไม่มีความสุขก็ตาม
เมื่อเธอได้ยินเหมาเยซื่อพูดกับเธอว่า ‘คุณเฉียว’ เฉียวเมียนเมียนยิ้มและตอบว่า
“ขอบคุณค่ะ ฉันไปแล้วนะคะ ยังไงค่อยติดต่อกันทางโทรศัพท์นะคะ”
เหมาเยซื่อตอบว่า “เอิ่ม...ให้ผมไปส่งที่หอพักได้ไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เฉียวเมียนเมียนตอบหลังจากคิดถึงเรื่องนี้
“ฉันคิดว่าเราไม่ควรทำตัวให้เป็นที่สนใจจะดีกว่านะคะ”
เหมาเยซื่อกัดฟัน “เราดึงดูดความสนใจมากเกินไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
เฉียวเมียนเมียนตอบตามความเป็นจริงว่า “คุณหล่อเกินไป”
ไม่มีการตอบสนองใด ๆ
“ฉันไปแล้วนะคะ”
แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นท่าทีของเขา แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความขมขื่นที่เกิดขึ้นกับเขา
ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เธอจึงลงจากรถไป
หลังจากที่เธอลงไป เธอเคาะหน้าต่าง ยิ้มให้กับเขาที่ยังคงขมขื่นและพูดว่า “บายบ๊ายค่ะ คุณเหมา”
เหมาเยซื่อมองไปที่ใบหน้างดงามนอกหน้าต่างรถ เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามว่า
“คุณจะจากไปทั้งแบบนี้เหรอ?”
เฉียวเมียนเมียนถามว่า “คะ? แล้วไงคะ”
เหมาเยซื่อทำหน้ามุ่ย เขาถามอย่างไม่พอใจว่า
“คุณจะไม่จูบลาผมเหรอ”
ก่อนหน้านี้พวกเขามักจะจูบกันก่อนที่จะจากกัน
เฉียวเมียนเมียนยิ้มกว้างขึ้น ขณะที่เธอพูดช้า ๆ
“คุณเหมา ฉันยังไม่ได้ตกลงคบกับคุณเลยนะคะ คุณคิดว่าฉันจะจูบลาคุณเหรอ?”
เหมาเยซื่อพูดไม่ออก
“ฉันจะไปแล้วนะคะ”
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกยินดีเมื่อเห็นว่าเหมาเยซื่อเสียใจมาก เธอปิดปากเพื่อซ่อนรอยยิ้ม เธอหันกลับมาและโบกมือให้เขาอีกครั้งก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในมหาวิทยาลัย
ในรถ เหมาเยซื่อยังคงอารมณ์เสีย เขาเสียใจอย่างยิ่งที่ตกลงตามจีบเธอ
เขาแค่ทำให้ชีวิตของตนเองยุ่งยาก ลำบากมากขึ้น