ตอนที่ 390 สามีของเธอหล่อเกินไปแล้ว

​​​​​​​เธอยังคงรู้สึกกระหายน้ำอีก

เขาเติมน้ำให้อีกแก้ว หลังจากดื่มน้ำอีกแก้วแล้ว เธอรู้สึกดีขึ้น

“คุณยังรู้สึกกระหายน้ำอยู่ไหม?” เขานั่งข้าง ๆ เธอและถาม

เธอส่ายหน้า

เขาลูบศีรษะเธอแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไปนอนได้แล้วล่ะ”

เฉียวเมียนเมียนง่วงนอน

ตอนนี้เป็นเวลาตี 4 ถ้าเธอไม่ตื่นเพราะกระหายน้ำ เธอคงจะนอนยาวไปจนถึง 8 หรือ 9 โมงเช้า

เธอล้มตัวลงนอน แต่เห็นว่าเขายังคงนั่งตัวตรง โดยไม่คิดจะนอนต่อ

“แล้วคุณล่ะค่ะ?”

เหมาเยซื่อถูขมับของเขา “ผมไม่ง่วง ผมจะรอให้คุณนอนหลับไปก่อน”

“อืม ค่ะ...”

เฉียวเมียนเมียนต้องการที่นอนหลับก่อนที่เธอจะตื่นมาในตอนเช้า

โดยปกติแล้วเธอเป็นคนที่หลับค่อนข้างเร็ว

ครั้งนี้ก็ไม่ต่างไปจากเดิม

ในขณะที่เขาได้ยินเสียงหายใจช้า ๆ และมั่นคงของเธอ เหมาเยซื่อก็เริ่มคิดถึงความฝันของเขาอีกครั้ง

เขาคิดว่าจะไม่ฝันร้ายอีกแล้ว

สองสามครั้งที่ผ่านมา เขานอนกับเฉียวเมียนเมียน มันไม่เกิดขึ้นเลย

แต่คืนนี้...

เขาฝันถึงเรื่องราวในวัยเด็กอีกครั้ง

แต่มันแตกต่างไปจากอดีต

ก่อนหน้านี้เขามักจะติดอยู่ในวงจรในภาพฝัน เฝ้าดูฉากที่ตำรวจจากไปครั้งแล้วครั้งเล่า

กระทั่งเล่ยเอินมาเคาะประตูห้องนอนในตอนเช้า

แต่คราวนี้เขาหลุดจากฝันได้เร็วกว่าปกติมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้น ภาพเหล่านั้นพร่ามัวไป เมื่อเขาได้ยินเสียงเรียกของเฉียวเมียนเมียน

เขาไม่รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร

เขาต้องกลับไปถามลู่เหยาในวันรุ่งขึ้น

*

เฉียวเมียนเมียนตื่นมาอีกครั้งตั้งแต่รุ่งเช้า เพราะวันนี้เธอต้องไปที่วิทยาลัย

เมื่อเธอขึ้นก็ได้ยินเสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำ หลังจากนั้นไม่นานเหมาเยซื่อเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ

เขามีนิสัยชอบอาบน้ำในตอนเช้า

เสื้อคลุมอาบน้ำถูกพันรอบตัวเขาอย่างหลวม ๆ ทำให้มองเห็นแผงอกที่ยังชื้นของเขา

หยดน้ำกลิ้งลงมาจากใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ริมฝีปากที่เซ็กซี่นั้นยังปรากฏอยู่ตรงหน้า

การได้รับการต้อนรับด้วยฉากที่น่าดึงดูดในตอนเช้าเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจสำหรับเฉียวเมียนเมียนอย่างปฏิเสธไม่ได้

เธอรู้สึกว่า ...สามีของเธอหล่อมากเกินไป

เหมาเยซื่อเห็นว่าเธอจ้องหน้าอกของเขาอย่างไม่กะพริบตา ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นและเดินเข้าไปหาเธอ

กลิ่นหอมสดชื่นหลังอาบน้ำโชยมาเตะจมูกของเธอ

ชายคนนั้นโอบเธอไว้ในอ้อมกอดในช่วงเวลาที่เขาได้พบเธอ

เขาจูบที่ศีรษะและพูดอย่างมีเสน่ห์ว่า “อรุณสวัสดิ์ที่รัก ผมเตรียมแปรงสีฟันยาสีฟัน และน้ำอุ่นให้คุณแล้ว

เฉียวเมียนเมียนตะลึงเล็กน้อย

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันจะตื่นในเวลานี้”

เขาหัวเราะเบา ๆ “วันนี้คุณไม่ไปวิทยาลัยหรอกเหรอ คุณเคยตื่นเวลานี้นี่ ผมจึงคิดว่าคุณน่าจะตั้งปลุกในเวลาเดียวกันในวันนี้”

เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ

“อะไรเหรอ?” เหมาเยซื่อขยุ้มผมของเธอเบา ๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

เฉียวเมียนเมียนเดินไปที่ห้องน้ำ

เธอรู้สึกประหลาดใจกับความรอบคอบและเอาใจใส่ของเขา

ชายคนนี้ทำให้เธอประหลาดใจด้วยความห่วยใยและความเอื้ออาทรของเขาหลายต่อหลายครั้ง

ดูเหมือนว่าการรู้จักใครสักคนต้องใช้เวลาจริง ๆ

สิ่งที่เห็นในแวบแรก อาจจะไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขาเสมอไป