ตอนที่ 389 คุณทำให้ฉันกลัว

​​​​​​​รอยแดงกระจายไปทั่ว

ลำแสงสว่างค่อย ๆ ส่องสว่างในความมืด

..

เมื่อเหมาเยซื่อลืมตาขึ้น เขาพบกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเฉียวเมียนเมียน

“คุณตื่นแล้ว.” เฉียวเมียนเมียนเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ที่หน้าผากของเขา คิ้วของเธอถูกถักเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา

“คุณฝันอะไรคะ? ฉันต้องเรียกคุณตั้งหลายครั้ง”

เธอวางมือบนหน้าอกของตัวเอง “คุณทำให้ฉันกลัว.”

เธอตกใจมากจริง ๆ

เธอตื่นขึ้นมาเพื่อดื่มน้ำ แต่เมื่อเปิดโคมไฟข้างเตียง เธอเห็นเขามีเหงื่อออกมาก ดูเหมือนว่าเขากำลังทุกข์ทรมาน

เมื่อเดาได้ว่าเขากำลังฝันร้าย เธอจึงพยายามเรียกเขาให้ตื่นขึ้นมา

แต่เขาไม่ตอบสนองเลย แม้ว่าจะเธอจะเรียกเขาไปตั้งกี่ครั้ง

โชคดีที่สุดท้ายเขาก็ตื่น

ไม่อย่างนั้น เธอคงทำอะไรไม่ถูก

เหมาเยซื่อยังอยู่ในอาการสะลึมสะลือ สายตาเขายังพร่ามัว เขามองตรงไปที่เธอสักพัก แล้วเอื้อมมือไปกอดเธอ

เฉียวเมียนเมียนเสียการทรงตัว ล้มลงบนตัวของเขา

ศีรษะของเธอพิงกับหน้าอกของเขา

เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงมาก ขณะที่เขากอดเธอไว้แน่น

เฉียวเมียนเมียนรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเขาว่าไม่ใคร่จะดีนัก

มันต้องเป็นเพราะฝันร้ายเป็นแน่

แม้จะไม่รู้ว่าเขาฝันถึงอะไร แต่ในขณะนั้นเธอก็อยู่เงียบ ๆ อย่างเชื่อฟัง

กระทั่งการเต้นของหัวใจของเขากลับมาเต้นตามปกติอีกครั้ง

ตอนนี้แขนรอบตัวเธอผ่อนคลายมากขึ้น

เธอรู้สึกว่าเขามั่นคงและมีสติขึ้นอย่างช้า ๆ เธอดันมือข้างหนึ่งไปที่หน้าอกของเขา ในขณะที่นอนอยู่ข้าง ๆ เขา

“คุณฝันร้ายใช่ไหมคะ?” เธอถามเบา ๆ

เขายังคงมีเหงื่อเต็มตัว

เฉียวเมียนเมียนหยิบทิชชูขึ้นมาซับหน้าผากและแก้มให้กับเขา

เมื่อเธอกำลังซับที่คางของเขา ชายหนุ่มจับมือของเธอไว้และจูบลงบนฝ่ามือนั้น เขาพูดด้วยเสียงเบา ๆ ตามปกติว่า “คุณตื่นมาทำไม? ผมละเมอเสียงทำ ทำให้คุณตื่นหรือเปล่า?”

เฉียวเมียนเมียนส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ฉันตื่นมาก่อนหน้านั้นแล้วล่ะ คุณไม่ได้ละเมออะไรเลย”

“คุณ..ฝันถึงอะไร” เธอลังเล แต่สุดท้ายก็ถามออกไป

ดวงตาของเหมาเยซื่อยังคงแดงก่ำอยู่เล็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่มีอะไรมากหรอก...แค่ฝันร้ายน่ะ กลับไปนอนต่อเถอะ”

เฉียวเมียนเมียนมองเขาอย่างสงสัย

เธอไม่เชื่อเขา

มันเป็นเพียงฝันร้ายอีกครั้งจริง ๆ เหรอ?

จากปฏิกิริยาของเขา ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ฝันร้ายธรรมดา ๆ

แต่เขาไม่ต้องการจะบอกเธอ เธอจึงไม่เซ้าซี้ถามอะไรเขาอีก

“ฉันหิวน้ำคะ ฉันขอไปดื่มน้ำก่อน คุณจะเอาด้วยไหม”

เฉียวเมียนเมียนเตรียมจะลุกจากเตียง

แต่เหมาเยซื่อรั้งเธอไว้ “คุณอยากได้น้ำใช่ไหม อยู่ตรงนี้แหละ เดียวผมไปเอาให้”

เขาไปเอาน้ำอุ่นแก้วใหญ่มาให้เอ

เฉียวเมียนเมียนรับและดื่มอึกเดียวจนหมด

เธอมักจะตื่นเพราะกระหายน้ำ ถ้าเธอทานอาหารรสจัดเป็นอาหารมื้อเย็นเสมอ

พวกเขาทานอาหารเย็นเป็นหม้อไฟ ทำให้เธอรู้สึกกระหายน้ำเป็นอย่างมาก

เหมาเยซื่อหยิบแก้วเปล่าจากเธอและถามเบา ๆ ว่า “เอาอีกไหม?”