ตอนที่ 379 ดูเหมือนว่านายจะหาเรื่องอีกแล้วนะ

ในตอนนั้นเขารู้สึกว่าร่างที่เข้าใกล้เขาต้องเป็นนางฟ้าแน่ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาได้รับการช่วยเหลือ

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มีกลุ่มคนรอบข้างร้องไห้และตะโกนเรียกชื่อเขา

นอกจากนี้ เขายังเห็นเซินโย่วเปียกโชกในชุดสีขาว ยังเห็นเซินโย่วที่ตัวเปียกยืนร้องไห้อยู่ท่ามกลางคนรอบข้าง

เธอยืนอยู่ใกล้ ๆ เขา

ในขณะนั้นเองที่เขาตกหลุมรักเธอ

เซินโย่วได้ช่วยชีวิตเขาไว้

เธอเคยปรากฏตัวเมื่อเขากลัวและสิ้นหวังที่สุด

เธอเป็นเหมือนนางฟ้าที่เข้ามาใกล้เขาทีละนิด และช่วยชีวิตเขาก่อนที่ประตูนรกจะเปิดรับเขา

เมื่อถึงจุดนั้น ถ้าเซินโย่วไม่ปรากฏตัว...

เขาอาจจะ...

อย่างที่พวกเขากล่าวไว้ว่า การตกหลุมรักคนที่ช่วยตัวเองนั้นง่ายที่สุด

นั่นเป็นเรื่องของเขาและเซินโย่ว

ก่อนหน้านั้นเขามักจะเห็นเซินโย่วเป็นเพียงน้องสาวคนหนึ่ง

เขาเป็นลูกชายคนเดียว และไม่มีพี่น้อง ดังนั้นเขาจึงปฏิบัติต่อเธอเหมือนน้องสาวของเขาเอง

ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเซินโย่วเปลี่ยนไปเพียงเพราะเหตุการณ์นั้น

นับจากนั้นไม่ว่าเซินโย่วจะทำให้เขาเสียใจกี่ครั้ง หรือเธอจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ตั้งแต่เธอยังเด็ก เขาก็จะอดทนและชอบเธอในทุกสิ่งที่เธอเป็น

เพียงเพราะเซินโย่วเคยช่วยชีวิตเขามาก่อน

นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องขอบคุณไปตลอดชีวิต

เมื่อเขาจมอยู่ในน้ำ สติของเขาถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอก

ในความพร่ามัว เขาจำได้ว่าเห็นดวงตาคู่สวย และรอยยิ้มหวาน เมื่อร่างนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้น

เมื่อเฉียวเมียนเมียนเข้ามาใกล้ ในตอนนี้ เขาได้กลิ่นหอมของเธอ และรู้สึกว่าคุ้นเคย

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออกจริง ๆ เมื่อเธอได้ยินคำตอบจากเขา

เธอเพียงแค่รู้สึกว่าเขาเป็นคนบ้า

และตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าเธอพยายามหาเหตุผลกับคนบ้า

เธอก็เสียสติไม่ต่างไปกับเขาหรือเปล่า?

เพราะเขามีความคิดเช่นนี้ เฉียวเมียนเมียนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น ก็แล้วแต่คุณเถอะ มีหลายคนที่ไม่ชอบฉันเหมือนกัน คุณก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น ทำอย่างที่คุณพอใจเถอะค่ะ.”

กงเซลีขมวดคิ้วมองเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านี้

“คุณ-คุณชายกงค่ะ...”

พนักงานคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามเขาว่า

“คุณยังอยากได้กระเป๋าอยู่หรือเปล่าคะ?”

กงเซลีหันกลับมาและมองไปที่พนักงาน เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเฉียวเมียนเมียนพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า “ฉันต้องการกระเป๋าสีไวน์แดงนั่น กงเซลี ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าคุณจะเกลียดฉันหรือไม่ แต่ฉันต้องได้กระเป๋าใบนั้น”

กงเซลีไม่สนใจกระเป๋าแต่อย่างใด

เขาจะพูดในทางตรงข้ามเพียงเพราะอยากเอาชนะเฉียวเมียนเมียนเท่านั้นเอง

พนักงานดูเหมือนจะลำบากใจ “คุณชายกงค่ะ..เอ่อ... คุณผู้หญิงท่านนี้เขาตัดสินใจรับกระเป๋าใบนี้ก่อนนะคะ”

กงเซลีมองไปที่เฉียวเมียนเมียนที่ยืนกรานอยากจะได้ เขาหรี่ตาลง และยิ้ม

“โอ้? จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าฉันไม่คิดอย่างนั้น”

“ดูเหมือนว่านาย อยากจะหาเรื่องอีกแล้วนะ”

ได้ยินเสียงต่ำและเยือกเย็นมาจากด้านหลังของพวกเขา

กงเซลีแข็งทื่อขึ้น ท่าทีของเขาเปลี่ยนไป

เฉียวเมียนเมียนหันไปรอบ ๆ และเห็นชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเธออย่างเย็นชา

เธอผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม

“โทรศัพท์เสร็จแล้วเหรอคะ?” เธอริเริ่มจับมือเขา

เธอไม่ค่อยอยากจะจับมือเขาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในที่สาธารณะเช่นนี้

ทำให้เหมาเยซื่อตกตะลึงไปชั่วขณะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย