ตอนที่ 323 ไม่ใช่ว่าคุณลำเอียงเกินไปหรอกเหรอ

เขามีผู้ช่วยหรือมีเลขานุการคอยจัดการแทน

เขาจะไม่มีวันเสียเวลาไปกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

ไม่ต้องพูดถึงการเดินทางไปที่ร้านดอกไม้ด้วยตัวเอง

เขาไม่เคยทำสิ่งเหล่านี้มาก่อน ไม่ว่ากับใคร แต่ตอนนี้เขากำลังทำข้อยกเว้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพื่อเฉียวเมียนเมียนคนเดียว

ในความเป็นจริง การกระทำที่ผิดปกติทั้งหมดของเขาในวันนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเฉียวเมียนเมียน

ในขณะนั้นความหึงหวงพุ่งสูงเข้ามาในตัวเธอ

และความจริงที่ว่าเธอถูกเหมาเยซื่อเพิกเฉย การถูกเพิกเฉยโดยสิ้นเชิงเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก

ในตอนนี้เหมาเยซื่อวางแขนของเขาไว้รอบเอวของเฉียวเมียนเมียน และหมุดไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ

เขามองไปที่เซินโย่ว “คุณกำลังรออะไรอยู่? ขึ้นไปบนเวทีและขอโทษซะซิ”

เซินโย่วหน้าซีด “อาซื่อ”

เธอเม้มริมฝีปากและหายใจเข้าลึก ๆ “อย่างที่ฉันบอกไปแล้ว มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันยินดีที่จะขอโทษสำหรับความผิดพลาดของฉัน แต่จะไม่ไปบนเวทีหรอกนะ มันไม่มากไปหน่อยเหรอ?”

นั่นจะเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ

เธอไม่เคยเห็นด้วยกับมัน

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่รู้สึกจริง ๆ ว่าเธอกำลังทำร้ายเฉียวเฉิน

แม้ว่าเซินซินจะเป็นฝ่ายไล่ตามเฉียวเฉินก่อน ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาบริสุทธิ์ใจ

ถ้าเขาไม่ได้สนใจเซินซิน เขาจะมาที่ร้านอาหารเพื่อออกเดตกับเธองั้นเหรอ?

การปฏิเสธทั้งหมดของเขาก็เป็นเพียงการตอกย้ำความปรารถนาของเธอ ที่มีต่อเขา

เซินซินเป็นผู้บริสุทธิ์พอที่จะตกหลุมพรางของเขา

เหมาเยซื่อดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องมิตรภาพที่พวกเขาเคยมีด้วยกันมาหลายปี ในขณะที่เขาใช้น้ำเสียงขรึม “คุณคิดว่ามันมากเกินไปหรือเปล่า? แล้วสิ่งที่คุณเพิ่งทำไป คุณไม่คิดว่ามันมากเกินไปเช่นกันเหรอ? เซินโย่ว คุณจะทำให้มีสองมาตรฐานได้ยังไง หากคุณทำอะไรผิดพลาด คุณก็ต้องขอโทษอย่างจริงใจ”

“ส่วนจะทำอย่างไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับอีกฝ่าย”

“เมียนเมียน เสนอวิธีแก้ปัญหาให้แล้ว ฉันหวังว่าคุณจะกล้าพอที่จะยอมรับความผิดของคุณ โดยกล่าวขอโทษเฉียวเฉินอย่างเหมาะสมบนเวที”

เหมาเยซื่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาเพิ่งได้ยินสิ่งที่เฉียวเมียนเมียนพูดเมื่อเขามาถึงที่นี่

แต่เขาไว้ใจภรรยาของเขา

ภรรยาของเขาไม่สามารถเป็นฝ่ายผิดได้อย่างแน่นอน ดังนั้นจึงต้องเป็นความผิดของเซินโย่ว

เซินโย่วมองเขาด้วยความไม่เชื่อ “อาซื่อ คุณรู้ไหมว่าการขอโทษบนเวทีเป็นเรื่องน่าอับอายขนาดไหน และคุณจะให้ฉันแบบนั้นเหรอ? เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว แต่คุณเชื่อใจผู้หญิงคนนั้นที่คุณเพิ่งเจอมากกว่าที่คุณจะเชื่อใจฉันงั้นเหรอ? เธอพูดยังไงมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ว่าคุณ...มีอคติเกินไปเหรอ” เซินโย่วกัดริมฝีปากของเธอ ดวงตาของเธอแดงขึ้น

แม้ว่าเซินซินยังคงโกรธในสิ่งที่เซินโย่วทำ แต่เธอก็รู้สึกว่าการขอโทษต่อหน้าสาธารณชนนั้นน่าอายเกินไป

พี่สาวของเธอภูมิใจในตัวเองขนาดนี้ เธอจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นพี่สาวของเธอและพี่เยซื่อเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว ทำไมพี่เยซือต้องอยู่ข้างคนอื่นด้วย?

แล้วเฉียวเฉินก็เรียกพี่เยซื่อว่า “พี่เขย” ใช่ไหม?

“พี่เยซื่อ นี่เป็นความผิดของฉันคนเดียว” น้ำตายังคงปรากฏอยู่ในดวงตาของเซินซิน และเธอก็พยายามที่จะไม่สะอึกสะอื้นตอนที่เธอพูด “ให้ฉันขอโทษบนเวทีแทนนะ พี่สาวเข้าใจผิดระหว่างเฉียวเฉินกับฉัน เพียงเพราะว่าเธอเป็นห่วงฉัน”

เหมาเยซื่อไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเธอ เขาจ้องมองไปที่เซินโย่ว อย่างเย็นชาและพูดว่า “สำหรับฉันแล้ว เมียนเมียนไม่ใช่ผู้หญิงที่ฉันเพิ่งรู้จัก เธอเป็นภรรยาของฉัน เป็นภรรยาที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน”