ตอนที่ 179 ประธานเหมาเป็นแบบนี้จริง ๆ
ตอนที่ 179 ประธานเหมาเป็นแบบนี้จริง ๆ
เว่ยเจิ้งพูดไม่ออก
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าประธานเหมาจะเป็นเช่นนี้
เขาดูจริงจังและเย็นชาตลอดเวลา
แต่จริง ๆ แล้วเขากลับทำตัวสนิทสนมกับภรรยาของตนเองในช่วงเวลาทำงาน
และเขาไม่ได้ปกปิดสิ่งนั้นจากลูกน้องเลยด้วยซ้ำ!
เว่ยเจิ้งรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในขณะที่เขานำเอกสารเข้ามาให้
“ประธานเหมาครับ” เขายื่นเอกสารให้ด้วยมือทั้งสองข้าง
“นี่คือรายงานรายได้ล่าสุดครับ”
“อืม” เหมาเยซื่อตอบอย่างสบาย ๆ
“บอกให้ทุกคนรู้ว่าวันนี้เลิกงานได้เร็วกว่าปกติ 1 ชั่วโมง”
เว่ยเจิ้งตกตะลึง
เขาเงยหน้าขึ้น มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“วันนี้เลิกงานเร็วกว่าปกติหนึ่งชั่วโมงเหรอครับ”
เขากำลังฝันไปหรือเปล่า?
“ทำไม คุณไม่ชอบเหรอ?”
เหมาเยซื่อเหลือบตามองเขาแทบไม่แสดงอาการอะไร แต่เว่ยเจิ้งเห็นนัยแห่งความสุขฉายผ่านดวงตาคู่นั้น
เว่ยเจิ้งมองไปที่เขาแล้วมองไปที่เฉียวเมียนเมียน และดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างในทันที
แท้จริงแล้ว ความรักทำให้เราเป็นคนดีขึ้น
แม้แต่ประธานเหมาก็ไม่มีข้อยกเว้น
เขาเข้าถึงได้ง่ายกว่าปกติ...และมีมนุษยธรรมมากขึ้นด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกจากสำนักงานก่อนเวลา แม้จะเป็นเพียงเวลาหนึ่งชั่วโมง แต่เว่ยเจิ้งก็ไม่พอใจนัก
เขาพูดทันทีว่า “ครับ ผมจะรีบไปแจ้งให้พวกทราบทันทีครับ”
“อืม ออกไปได้”
เหมาเยซื่อโบกมือให้เขา
เว่ยเจิ้งไม่กล้าอยู่นานกว่าที่เขาต้องการ เขาปล่อยให้คู่รักคู่นี้ได้มีเวลาส่วนตัวต่อไป
เมื่อเขาจากไปแล้ว เหลือเพียงเหมาเยซื่อและเฉียวเมียนเมียนเท่านั้นที่อยู่ในห้องทำงาน
เหมาเยซื่อดูรายงานรายรับโดยที่เฉียวเมียนเมียนยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เฉียวเมียนเมียนยืนพิงเขาอยู่พักหนึ่ง เมื่อเธอรู้ว่าเขายังไม่ปล่อยมือ เธอจึงถามอย่างเงียบ ๆ ว่า
“ปล่อยฉันไปได้หรือยังคะ”
ชายคนนี้มองลงมาที่เธอ ขณะที่สบตาเธอเขาพูดว่า “อืม?”
“คุณจะไม่ทำงานต่อเหรอ?”
เฉียวเมียนเมียนมองไปที่รายงานที่เขากำลังดูอยู่
“ฉันไม่อยากรบกวนคุณ”
“คุณไม่ได้รบกวนอะไรสักหน่อย”
เหมาเยซื่อยิ้ม พร้อมทั้งทำให้ใจของหญิงสาวเต้นรัวขึ้นอีกครั้ง
“ผมจะทำงานได้ดีขึ้น ถ้าได้กอดคุณ ที่รักให้ผมกอดคุณอีกนิดนะ ผมจะรีบทำงานให้เร็วกว่านี้ ผมจะได้มีเวลาให้คุณเร็ว ๆ ไง”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
ใครต้องการเวลาของเขา
เหมาเยซื่อลูบผมของเธอ แล้วกลับไปมองที่รายงานดังเดิม
เขากลับเข้าสู่โหมดทำงานของเขาอย่างรวดเร็ว และความจริงจังของเขาก็ดึงดูดเฉียวเมียนเมียนอีกครั้ง
ในระหว่างนี้ เขาไม่ได้แกล้งเธออีกต่อไป
เฉียวเมียนเมียนพิงหน้าอกของเขา และรู้สึกง่วงขึ้นมาอีกครั้ง
.................
เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ที่อื่นแล้ว
เธอยังอยู่ในอ้อมแขนของเหมาเยซื่อ แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในรถ
เธอขยี้ตาและมองไปนอกหน้าต่าง จ้องมองภาพอาคารที่รถขับเคลื่อนผ่าน
“เราจะไปที่ไหนกันคะ?”
เสียงของเธออ่อนโยนและอ่อนหวานก็เริ่มพูดขึ้น
ตอนนี้เธอเพิ่งตื่นขึ้นมา เสียงของเธอจึงฟังดูสับสนและฟังดูน่ารักยิ่งขึ้น
เขาเชิดคางของเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วจูบที่ริมฝีปาก
เฉียวเมียนเมียนไม่ทันตั้งตัว
เมื่อเธอเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจอีกครั้ง เขาก็ปล่อยเธอ