ตอนที่ 86 สามีของเธอ...ร่ำรวยเกินไป!
ตอนที่ 86 สามีของเธอ...ร่ำรวยเกินไป!
“หากคุณไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ผมจะหาคนมาสอนคุณเอง”
เฉียวเมียนเมียนนิ่งเงียบ
คำขอเช่นนี้เป็นแบบไหนกัน?
เขาอยากให้ใครสักคนมาสอนเธอให้เป็นคนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยงั้นหรือ?
“เงินที่ผู้ชายหามาได้ มีไว้เพื่อให้ภรรยาใช้จ่าย ถ้าคุณไม่ใช้เงินของผม ผมคงรู้สึกว่าผมไม่ดีพอ”
เธอพูดไม่ออกเลยจริง ๆ
“เมียนเมียนถ้าคุณไม่ใช้เงินของผม ผมจะคิดว่าคุณไม่ยอมรับว่าผมเป็นสามีคุณ”
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เธอมองไปลง และตระหนักว่าเหมาเยซื่อได้ยัดการ์ดสีดำไว้ในมือของเธอ จากนั้นเขาก็จูบเธออย่างนุ่มนวล
“วงเงินสูงสุดสำหรับการ์ดใบนี้คือ ล้านหยวนต่อเดือน เป็นเงินสำหรับซื้อของที่ต้องการนะ คุณไม่ต้องประหยัดหรอก ถ้าไม่พอก็ให้บอกผมได้ทันที”
“คุณไม่ปฏิเสธและทำให้ผมโกรธจะได้ไหม?”
ล้านหยวนต่อเดือนเป็นค่าใช้จ่ายงั้นเหรอ?
เฉียวเมียนเมียนไม่รู้จะคิดอย่างไร
สามีของเธอ...ร่ำรวยเกินไปแล้ว!
“ไม่แน่หรอก”
ชายคนนั้นกวาดมองเธออย่างรวดเร็ว
“เห็นคุณไม่ค่อยใช้จ่ายอะไร ผมเลยให้คุณเท่านี้”
เฉียวเมียนเมียนเงียบ
ประธานเหมานี่บ้าจริง ๆ
พนักงานนำอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นอาหารราคาแพงบนโต๊ะ เฉียวเมียนเมียนรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังกลืนเงิน ไม่ใช่อาหาร!
เธอทนไม่ได้ที่จะต้องให้อาหารนั่นเสียเปล่า จึงได้ทานเสียจนเกลี้ยงจาน
เหมาเยซื่อดึงเธอเข้ามากอดและยิ้ม
“อิ่มไหม?”
“อืม” เฉียวเมียนเมียนพยักหน้าและแตะท้องของเธอ
“อิ่มสุด ๆ เลยค่ะ”
เธออิ่มมากจริง ๆ
ในความเจริง เธอไม่รู้เลยว่าเธอทานไปมากขนาดนี้
ปริมาณที่เธอทานเข้าไปในมื้อนี้ คือสิ่งที่เธอมักจะทานตลอดทั้งวัน
“นี่ผมก็เลี้ยงคุณอย่างดีเลยนะ ตอนนี้คุณไม่ควรปฏิเสธคำขอของผมนะ”
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกงงเล็กน้อย
“ขออะไรคะ”
เธอสงสัยว่าเขาต้องการจูบจากเธอหรืออะไร
ใบหน้าของเธอแดงขึ้นทันที
แต่เหมาเยซื่อ อุ้มเธอไปที่โซฟาแล้วฝังศีรษะไว้ที่คอของเธอแล้วพึมพำว่า
“มานอนด้วยกัน”
“เดี๋ยว ๆ อะไรคะ”
เฉียวเมียนเมียนหน้าแดงกว่าเดิม
เธอโกหกเขาด้วยความเขินอาย
“เหมาเยซื่อคะ ลุกขึ้นก่อน ฉันไม่อยากจะนอนกับคุณที่นี่!”
นี่คิดจะทำอะไรแผลง ๆ อีก!
เขาคาดหวังจะทำอะไรกับเธอในที่สาธารณะกัน...
หน้าไม่อาย!
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกอับอายและหงุดหงิด เธอรู้ว่าเขาไม่ให้เกียรติเธอเลย...
แม้ว่าเธอจะแต่งงานกับเขาแล้วก็ตาม แต่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมในการทำกิจกรรมดังกล่าว
จะเป็นอย่างไรถ้ามีคนเปิดประตูเข้ามา?
และแม้ว่าจะไม่มีใครเข้ามาก็เถอะ แต่ก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี
“ถ้าไม่ใช่ที่นี่ แล้วไปที่ไหนดี”
เหมาเยซื่อดูเหมือนจะง่วง
“แค่นอนกับผมสักชั่วโมง ไม่ขัดขวางการเรียนในช่วงบ่ายของคุณหรอก”
“เมียนเมียน ผมง่วง ขอนอนสักพักเถอะ...”
การหายใจของเขาช้าลงและเป็นจังหวะมากขึ้น ในขณะที่เขาพิงเธอแล้วหลับไปอย่างสบาย...