ตอนที่ 85 ออกไปนั่นนี่ และใช้จ่ายราวกับว่าไม่มีวันพรุ่งนี้

ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาสัมผัสเข้ากับใบหน้าของเธอ เมื่อริมฝีปากของเขาเข้ามาใกล้

เขากำลังจะจูบเธอในไม่ช้า

หัวใจของเฉียวเมียนเมียนเต้นแรงและเธอก็หลับตาลงอย่างรวดเร็ว

กำลังรอ...

หนึ่งวินาทีผ่านไป สองวินาที...

ริมฝีปากอันอบอุ่นของชายคนข้าง ๆ ไม่ประทับลงบนริมฝีปากของเธอเสียที

เฉียวเมียนเมียนลืมตาด้วยความสับสน แต่เห็นว่าเหมาเยซื่อคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จแล้ว

เธอรู้สึกสูญเสีย

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดที่ปรารถนาของเธอเองเหรอ?

เธอคิดว่าเขาอยากจะจูบเธอ แต่ก็แค่คาดเข็มขัดนิรภัย!

เฉียวเมียนเมียนต้องการจะหายตัวไปจากความอับอายในครั้งนี้

คิดว่าเธอตื่นเต้นสำหรับการจูบจริง ๆ

เอ๊ะ ช่างน่าอายอะไรเช่นนี้

***

ใบหน้าของเฉียวเมียนเมียนยังคงร้อนระอุ เมื่อพวกเขามาถึงร้านอาหารกลางวัน

เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา

เหมาเยซื่อพาเธอไปที่ร้านอาหารระดับไฮเอนด์อย่างเป็นเรื่องธรรมดา ผู้จัดการร้านออกมาต้อนรับด้วยตนเอง พร้อมทั้งพาพวกเขาไปยังห้องรับรอวีไอพี

การตกแต่งร้านค่อนข้างออกแนววินเทจ

เหมาเยซื่อไม่ได้เปิดดูเมนูด้วยซ้ำ เขายื่นมันให้เฉียวเมียนเมียน และพูดว่า

“สั่งที่คุณชอบได้เลย”

“โอ้”

เฉียวเมียนเมียนพลิกเปิดหน้าแรกและตกใจเมื่อเห็นราคาอาหาร

เรื่องจริงหรือนี่!

ไข่ปูกับเต้าหู้จานละพันกว่าหยวน?

เมนูนั้นถูกที่สุดในเล่มแล้วด้วย

อาหารทะเลและอาหารรสเลิศอื่น ๆ ราคามากกว่า หนึ่งหมื่นหยวน!!

เธอรู้สึกว่าร้านนี้แพงกว่าร้านอาหารที่เหมาเยซื่อเคยพาเธอไปเมื่อครั้งก่อน

หลังจากพลิกเมนูเป็นเวลานาน เธอเลือกผัดกะหล่ำปลีจานที่ถูกที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้นก็ราคาสองสามร้อยหยวน

“เลือกได้แล้วค่ะ ที่เหลือคุณเลือกก็แล้วกัน”

เธอยื่นเมนูให้เขา

เหมาเยซื่อพลิกมันสักพักแล้วถามพนักงานเสิร์ฟว่า

“สั่งอาหารไปกี่อย่างแล้ว”

พนักงานเสิร์ฟตอบอย่างสุภาพว่า

“ประธานเหมา สั่งไปหนึ่งอย่างครับ”

เหมาเยซื่อตกใจ

“แค่อย่างเดียวเนี้ยนะ? สั่งอะไรไป”

พนักงานเสิร์ฟพูดว่า

“กะหล่ำปลีผัดกระเทียมครับ”

เหมาเยซื่อพูดไม่ออก

คิ้วของเขากระตุกในขณะที่เขาหันไปมองเฉียวเมียนเมียน

“คุณเพิ่งสั่งกะหล่ำปลีผัดไปอย่างเดียวเองเหรอ?”

เหมาเยซื่ออาจกลายเป็นตัวตลกได้ ถ้าใครมาพบว่าผู้หญิงที่เขาพาไปทานอาหารกลางวันไม่ได้สั่งอะไรนอกจากจานที่ถูกที่สุด

“ค่ะ ทำไมเหรอคะ คุณไม่ชอบกะหล่ำปลีเหรอ?”

เฉียวเมียนเมียนมองเขาอย่างไร้เดียงสา

“...ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่เป็นไร ผมจะสั่งเอง”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา ที่ผู้หญิงคนหนึ่งพยายามประหยัดเงินเพื่อเขา เหมาเยซื่อรู้สึกสับสนอย่างมาก

ผู้หญิงคนนี้รู้หรือไม่ว่าสามีของเธอร่ำรวยแค่ไหน?

ไม่อย่างนั้นเธอจะคิดประหยัดให้เขาทำไม

เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และหยิบปากกาขึ้นมาเช็กอาหารที่แพงที่สุดสองสามจาน จากนั้นเขาก็สั่งไอศกรีมเป็นพิเศษสำหรับเป็นของหวานให้เฉียวเมียนเมียน

ครั้งสุดท้ายที่ไปร้านอาหารลอยฟ้า ดูเหมือนว่าเธอจะชอบไอศกรีม

เขารอให้บริกรออกไป

จากนั้นเหมาเยซื่อก็เอื้อมมือจับเฉียวเมียนเมียนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

เขาบีบแก้มของเธอแล้วจูบที่ริมฝีปากเธอเบา ๆ

“ผมไม่ได้บอกคุณมาก่อนเหรอ ว่าไม่จำเป็นต้องประหยัดเงินเพื่อผม ผมไม่ได้ยากจนถึงขนาดให้คุณกินกะหล่ำปลีอย่างเดียว ที่รัก สามีของคุณรวยมาก ผมมีเงินมากกว่าที่จะใช้จ่ายทั้งชีวิต ผมไม่ต้องการให้คุณประหยัดเงินเพื่อผม อันที่จริง ผมหวังว่าคุณจะเป็นผู้หญิงประเภทที่ออกไปนั่นนี่ และใช้จ่ายราวกับว่าไม่มีวันพรุ่งนี้เสียด้วยซ้ำ”