ตอนที่ 8 เฉียวเฉินถูกย้ายวอร์ด

เมื่อครั้งงานกีฬาสีที่โรงเรียนสมัยมัธยม เฉียวเฉินเคยเป็นลมหมดสติระหว่างการวิ่งแข่ง หลังจากนั้น เฉียวเมียนเมียนถึงได้รู้ว่าเขามีภาวะหัวใจพิการตั้งแต่กำเนิด โรคนี้ร้ายแรงพอสมควร และวันนี้เองเขาก็เกิดอาการช็อกจนเกือบจะรักษาไม่ทัน

เฉียวเฉินเห็นพี่สาวของเขาเป็นกังวลจนริมฝีปากซีดเซียว เขายิ้มอ่อน เอื้อมมือไปจับมือเธอเบา ๆ

“ผมไม่เป็นไรหรอกฮะ พี่ก็เห็นนี่ว่าตอนนี้ผมสบายดีแล้ว”

“เฉินเฉิน...” ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ ก่อนที่เธอจะพูดต่อ ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออก กลุ่มแพทย์และพยาบาลเดินเข้ามา

เฉียวเมียนเมียนจำได้ว่าผู้นำกลุ่มนี้คือรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล เธอมองพวกเขาด้วยความแปลกใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม

“พวกคุณ...”

“คุณเฉียวครับ พวกเรามาย้ายห้องพักให้คุณเฉียวเฉินครับ” รองผู้อำนวยการพูดอย่างสุภาพนอบน้อม

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกประหลาดใจ หัวใจเต้นแรง “ย้ายห้อง? ย้ายไปไหนคะ?”

ดูเหมือนว่าทางครอบครัวเฉียวจะรู้เรื่องการเลิกหมั้นของเธอกับซูเจ๋อแล้ว พ่อของเธอไม่เคยเต็มใจที่จะรักษาเฉียวเฉิน เพราะเขาคิดว่าเป็นการเสียเงินเปล่ากับการรักษาโรคที่ไม่มีทางหาย เพียงเพราะเธอหมั้นกับซูเจ๋อ เขาจึงไม่พูดอะไรมาก แต่เมื่อเธอเลิกกับซูเจ๋อแล้ว พ่อก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเกรงใจใครอีกต่อไป

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ความโกรธและความเสียใจถาโถมเข้าใส่เฉียวเมียนเมียน บางครั้งเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอและเฉียวเฉินอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อ มีเพียงเฉียวอันซินเท่านั้นที่เป็นลูกแท้ ๆ ของเขา

รองผู้อำนวยการกล่าวขึ้น “คุณเฉียวทนอยู่ในวอร์ดนี้มานานแล้วครับ พวกเราจะย้ายเขาไปหอผู้ป่วยพิเศษ และจะจัดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมาดูแลเขาอย่างดีที่สุด”

หลังจากพูดจบ เขาหันไปสั่งทีมแพทย์ “รีบพาคุณเฉียวไปหอผู้ป่วยพิเศษ”

ดวงตาของเฉียวเมียนเมียนเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ เธอหันไปมองรองผู้อำนวยการอีกครั้ง

เฉียวเฉินที่นอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกงงไม่ต่างกัน เขากระซิบถามพี่สาว

“พี่ฮะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เฉียวเมียนเมียนส่ายหน้าเล็กน้อย “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

เมื่อย้ายมาถึงห้องพิเศษ ความแตกต่างเห็นได้ชัด ห้องนี้กว้างขวาง มีทั้งห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องน้ำในตัว พร้อมด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ครบครัน หน้าต่างห้องเปิดรับวิวทิวทัศน์เขียวขจีที่ทำให้รู้สึกสบายตา

ที่สำคัญคือภายในห้องนี้ไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเหมือนห้องปกติ แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ แทน

รองผู้อำนวยการหันมาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ห้องนี้เป็นยังไงบ้างครับคุณเฉียว พอใจไหมครับ?”

“หากคุณไม่พอใจ เรายินดีจะเปลี่ยนห้องให้ทันที”

เฉียวเมียนเมียนยิ้มเล็กน้อยและตอบ “พวกเราพอใจมากค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ”

รองผู้อำนวยการยิ้มอย่างโล่งอก “ดีแล้วครับ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็สามารถกดกริ่งเรียกพยาบาลได้เลยนะครับ ผมขอตัวก่อนครับ”

หลังจากรองผู้อำนวยการและทีมแพทย์เดินออกไป เฉียวเฉินมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความประหลาดใจ

“พี่ฮะ ทำไมพวกเขาถึงย้ายผมมาห้องพิเศษล่ะ? พี่เขยจัดการเรื่องนี้ให้ใช่ไหมฮะ?”