ตอนที่ 7 เหลือเพียงคนเดียวที่จะรัก

เมื่อครั้งงานกีฬาสีที่โรงเรียนสมัยมัธยม เฉียวเฉินเคยเป็นลมหมดสติระหว่างการวิ่งแข่ง หลังจากนั้น เฉียวเมียนเมียนถึงได้รู้ว่าเขามีภาวะหัวใจพิการตั้งแต่กำเนิด ซึ่งเป็นโรคที่ค่อนข้างร้ายแรง อย่างวันนี้ก็เช่นกัน จู่ ๆ เขาก็เกิดอาการช็อกจนเกือบจะรักษาไม่ทันเวลา

เฉียวเฉินเห็นพี่สาวของเขามีท่าทีกังวลจนริมฝีปากซีดขาว เขายิ้มบาง ๆ แล้วเอื้อมมือไปจับมือของเธอเบา ๆ

“ผมไม่เป็นไรหรอกฮะ พี่เห็นไหมว่าตอนนี้ผมสบายดี”

“เฉินเฉิน...” ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ เธอกำลังจะพูดต่อ แต่ประตูห้องพักถูกเปิดออก กลุ่มแพทย์และพยาบาลเดินเข้ามาในห้อง

เฉียวเมียนเมียนจำได้ว่าผู้นำกลุ่มนี้คือรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล เธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจและเอ่ยขึ้น

“พวกคุณ...”

“คุณเฉียวครับ พวกเรามาย้ายห้องพักให้คุณเฉียวเฉินครับ” รองผู้อำนวยการพูดกับเธออย่างสุภาพ

เฉียวเมียนเมียนตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น “ย้ายห้องเหรอคะ? ย้ายไปที่ไหน?”

ดูเหมือนว่าทางครอบครัวเฉียวจะรู้เรื่องการเลิกหมั้นของเธอกับซูเจ๋อแล้ว เธอเดาได้ว่าพ่อของเธอซึ่งไม่เต็มใจจะจ่ายค่ารักษาเฉียวเฉินมาตั้งแต่ต้น มองว่าการรักษาโรคนี้เป็นการเสียเงินไปกับสิ่งที่ไม่มีทางหายได้ และเพราะการหมั้นหมายกับซูเจ๋อทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่ตอนนี้เมื่อเธอกับซูเจ๋อเลิกกันแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครอีกต่อไป

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ความโกรธและความเสียใจของเฉียวเมียนเมียนปะทุขึ้น บางครั้งเธออดคิดไม่ได้ว่าเธอและเฉียวเฉินอาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อ คงมีแต่เฉียวอันซินเท่านั้นที่เป็นลูกแท้ ๆ ของเขา

รองผู้อำนวยการพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณเฉียวทนอยู่ในวอร์ดธรรมดามานานแล้วครับ พวกเราจะย้ายเขาไปหอผู้ป่วยพิเศษ และจัดทีมแพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุดมาดูแลเขา”

หลังจากสั่งการให้ทีมแพทย์เริ่มเคลื่อนย้ายเฉียวเฉิน ดวงตาของเฉียวเมียนเมียนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เธอหันไปจ้องรองผู้อำนวยการ

เฉียวเฉินที่นอนอยู่บนเตียงก็มีท่าทีงงงวยไม่ต่างกัน เขากระซิบถามพี่สาว “พี่ฮะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เฉียวเมียนเมียนส่ายหน้า “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

เมื่อพวกเขาถูกย้ายไปยังห้องพิเศษ ความแตกต่างชัดเจนมาก ห้องนี้กว้างขวาง มีทั้งห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องน้ำในตัว พร้อมอุปกรณ์ทางการแพทย์ครบครัน และวิวสีเขียวสดชื่นจากหน้าต่างที่มองออกไป ภายในห้องไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรง แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

รองผู้อำนวยการหันมาถาม “คุณเฉียว ห้องนี้พอใจไหมครับ? ถ้ายังไม่พอ เรายินดีจะย้ายห้องให้ทันที”

เฉียวเมียนเมียนยิ้มและตอบ “ห้องนี้ดีมากเลยค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ”

รองผู้อำนวยการดูโล่งใจ “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ หากมีอะไรเพิ่มเติม กดกริ่งเรียกพยาบาลได้เลยครับ”

หลังจากรองผู้อำนวยการและทีมแพทย์พยาบาลออกจากห้องไป เฉียวเฉินก็หันมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจ

“พี่ฮะ ทำไมพวกเขาถึงย้ายผมมาห้องพิเศษล่ะ พี่เขยเขาจัดการเรื่องนี้ให้เหรอฮะ?”