บทที่ 9 : สัตว์อสูรของหมอไป๋

พยาบาลที่อยู่ด้านหลังหมอไป๋ช่วยกันยกเจียงซูขึ้นเปลและส่งเขาไปยังแผนกการแพทย์ ภายในศูนย์สัตว์อสูรมีแผนกการแพทย์ซึ่งมีอุปกรณ์ครบครันไม่ต่างจากโรงพยาบาลทั่วไป

เถียนเถียนวิ่งตามหลังพวกเขาไป เธอเกือบทำเขาตาย ดังนั้นเธอต้องอยู่เฝ้าเขา เมื่อเขาลืมตาตื่นมาเห็นความพยายามของเธอ เธอจะได้มีโอกาสอธิบายเรื่องราวต่างๆ

ที่น่าประหลาดใจคือ หมอไป๋เองก็ตามเถียนเถียนมาด้วย

"ซ่งเถียนเถียน ผมดูไลฟ์สดของคุณแล้ว ทุกการกระทำย่อมทิ้งร่องรอย ไปเจาะเลือดมาหลอดหนึ่ง ผมจะช่วยตรวจดูว่ามีสารพิษตกค้างหรือเปล่า ในเมื่อคุณเป็นพนักงานของผมแล้ว ผมจะรับผิดชอบเรื่องสุขภาพของคุณเอง"

"ขอบคุณค่ะคุณหมอ แต่ฉันไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาลทันทีหลังออกจากห้องสอบแล้ว ทางโรงพยาบาลบอกว่าไม่พบอะไรผิดปกติค่ะ"

เถียนเถียนลดการป้องกันตัวลงและขอบคุณหมอไป๋อย่างจริงใจ

ประเด็นหลักคือเวลาผ่านไปตั้งสามเดือนแล้ว ด้วยกระบวนการเมตาบอลิซึม ทุกอย่างคงถูกขับออกไปหมดแล้ว ต่อให้เจาะเลือดตอนนี้ก็คงตรวจไม่เจออะไร แถมเจาะเลือดยังเจ็บตัวเปล่าๆ อีก!

【ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าพวกโง่เง่านั่นคิดว่าจะตรวจหายาปลุกพลังของเจ้านายข้าเจอหรือไง】

เสียงอะไรน่ะ? เถียนเถียนมองไปรอบๆ และสังเกตเห็นว่าจู่ๆ ก็มีดอกบัวขาวดอกหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของหมอไป๋

ดอกบัวขาวเปล่งแสงนวลใสตกลงกระทบร่างของเจียงซู

"หึหึ! คนพวกนั้นจะมาเทียบชั้นกับข้าได้ยังไง แค่เพราะพวกเขาตรวจไม่เจอ ไม่ได้แปลว่าข้าจะตรวจไม่เจอสักหน่อย"

【เจ้าเจียงซูนี่เห็นได้ชัดว่าเป็นขยะพรสวรรค์ต่ำแท้ๆ แต่พรสวรรค์กลับพุ่งขึ้นไประดับกลางได้ยังไง? มันทำสำเร็จได้ยังไงกัน? การทดลองนั่นล้มเหลวตั้งกี่ครั้ง เจ้านายข้าไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง งานวิจัยพวกนั้นถูกพวกสวะสั่งแบน แถมยังบีบให้เจ้านายข้าต้องระเห็จมาอยู่บ้านนอกคอกนาแบบนี้】

【เขาทำได้แค่แอบปลอมแปลงยาปลุกพลังเป็นยาพิษแล้วเอาไปขายในตลาดมืดเท่านั้น】

【ช่างเถอะ ยังไงคนพวกนั้นก็ต้องถูกพิษตายอยู่แล้ว การมอบโอกาสให้ได้ปลุกพลังถือว่าเป็นการสร้างกุศลให้เจ้านายข้าแล้วกัน】

"คุณหมอคะ ดอกบัวขาวนี่คือสัตว์อสูรของคุณหรือคะ?"

"ใช่"

"พืชก็เป็นสัตว์อสูรได้ด้วยเหรอคะเนี่ย!"

【ตื่นตูมไปได้ ยัยบ้านนอกไม่รู้ประสีประสา แต่ก็นับว่านางดวงดีจริงๆ ดื่มยาปลุกพลังของเจ้านายเข้าไปแล้วไม่เป็นอะไรเลย แถมยังเป็นคนเดียวในบรรดาหนูทดลองที่รอดชีวิตมาได้ เจ้านายเกือบจะถอดใจไปคิดสูตรใหม่แล้วเชียว โชคดีที่น้องสาวกับแม่นางมาหาเรื่องถึงที่ เลยทำให้เจ้านายรู้ว่ายังมีหนูทดลองรอดชีวิตอยู่】

【ออร่าในตัวนางเข้มข้นมาก นางต้องเปลี่ยนพรสวรรค์ได้สำเร็จแน่ๆ】

【ไม่สิ นางอาจจะมีพรสวรรค์ระดับกลางอยู่แล้ว และตอนนี้กลายเป็นพรสวรรค์ระดับสูง】

【มิน่าล่ะ สัตว์อสูรพวกนั้นถึงได้ชอบนาง ถ้าข้าไม่ได้ทำสัญญากับเจ้านายไปแล้ว ข้าก็อยากทำสัญญากับยัยบ้านนอกนี่เหมือนกัน ยัยบ้านนอกนี่พรสวรรค์สูง ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมโลก แถมยังหลอกง่ายอีกต่างหาก!】

"สัตว์อสูรมีความแปลกประหลาดและหลากหลาย มาในรูปแบบต่างๆ กันไป"

ท่าทีของหมอไป๋ที่มีต่อซ่งเถียนเถียนดูอบอุ่นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย

อย่างน้อยน้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนขึ้น และสายตาที่จ้องมองซ่งเถียนเถียนราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าบางอย่าง

ขณะที่พูด หมอไป๋ก็หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาและส่งสายตาบอกให้ซ่งเถียนเถียนถลกแขนเสื้อขึ้น

"คุณหมอคะ สุขภาพฉันไม่ค่อยดี ที่บ้านยากจน ฉันไม่ได้กินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เด็ก เลือดลมพร่อง เป็นโลหิตจาง แถมยังขาดสารอาหาร บางทีฉันอาจจะไม่ควรเจาะเลือดนะคะ!"

ขณะที่พูด ซ่งเถียนเถียนก็ยกมือขวาขึ้นและใช้นิ้วโป้งถูกับนิ้วชี้และนิ้วกลางไปมา

【มือยัยนี่คันหรือไง? ทำไมถึงถูนิ้วไปมาตอนพูดด้วย?】

หมอไป๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำปฏิเสธของซ่งเถียนเถียน เขาไม่คิดว่าเธอจะปฏิเสธ

ซ่งเถียนเถียนเองก็ไม่คิดว่าหมอไป๋จะซื่อบื้อจนไม่เข้าใจความหมายของเธอ

แต่ก็นะ คนที่ยึดติดกับมาตรฐานการให้อาหารอย่างเคร่งครัด จนให้สิงโตหิมะกินธัญพืชสัตว์อสูรแค่วันละห้าสิบกรัมเป็นเวลานานจนมันคลั่ง... คนแบบนี้จะไปฉลาดเรื่องพวกนี้ได้ยังไง?

แต่เธอจะพูดตรงๆ ก็ไม่ได้

หมอไป๋คนนี้อำมหิตขนาดกล้าทำการทดลองกับมนุษย์ ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน ถ้าเธอเปิดโปงเขา แล้วเขาเกิดแก้แค้นเธอขึ้นมาล่ะ?

ซ่งเถียนเถียนเน้นเสียงหนักแน่น "ถ้าฉันเสียเลือด เลือดลมฉันต้องพร่องแน่ๆ เลือดลมพร่องก็ต้องกินอาหารเสริมบำรุง! แต่ฉัน—"

"ผมจะให้คุณพันหนึ่งไปซื้อของบำรุง!"

"คุณหมอคะ คุณไม่ได้ออกไปข้างนอกนานแล้วเหรอคะ? ไม่รู้ราคาข้าวของข้างนอกหรือไง?"

สิงโตหิมะตัวละเป็นร้อยล้าน แต่เขาให้เงินเธอแค่พันเดียว คนคนนี้ทำแบบนี้ได้ยังไง?

"มียาอยู่ที่ห้องยา เดี๋ยวผมจะเขียนใบสั่งยาให้คุณไปเบิกเอง"

【คุณพระช่วย! ที่แท้ท่านั้นคือท่าขอเงินหรอกเหรอ ฉลาดจริงๆ ที่ข้าดูออก มันแนบเนียนซะจนคนทั่วไปดูไม่ออกแน่ๆ】

【ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้านายข้าฉลาดเป็นกรด เขาบังเอิญจะให้ยาต่อเนื่องกับยัยเด็กเซ่อซ่านี่อยู่พอดี ยัยนี่โชคดีชะมัด ยานั่นช่วยบรรเทาพลังวิญญาณที่รุนแรงได้ด้วย】

"ขอบคุณค่ะหมอไป๋!"

ซ่งเถียนเถียนจะพูดอะไรได้ล่ะ?

ในตอนนี้เธอมั่นใจแล้ว

หมอไป๋คือคนที่เอายาให้ซ่งเจียวเจียว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมควักเงินพันนึงแถมจะให้ยาเธอแลกกับการเจาะเลือดแค่หลอดเดียวหรอก ปกติเจาะเลือดแค่นี้ไม่ต้องพักฟื้นด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม การมีเรื่องกับหมอไป๋ตอนนี้ไม่ใช่ความคิดที่ดี ถ้าเธอเรียกร้องมากเกินไป หมอไป๋ต้องสงสัยเธอแน่

หมอไป๋เจาะเลือดซ่งเถียนเถียนไปหนึ่งหลอด และเจาะเลือดเจียงซูไปอีกหนึ่งหลอด

ซ่งเถียนเถียนมองดูหมอไป๋เดินจากไป เธอเหนื่อยล้าเต็มทีจึงเผลอหลับไปทั้งที่นั่งพิงอยู่ข้างเตียงของเจียงซู

วันนี้เธอเจอเรื่องราวมามากเกินไปแล้วจริงๆ

ซ่งเถียนเถียนหลับไปเพียงสามสี่ชั่วโมงก็ตื่นขึ้น ตอนนี้โรงอาหารไม่มีของกินแล้ว เธอจึงไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถ้วยจากตู้ขายของอัตโนมัติ ที่นี่ขูดรีดกันชัดๆ บะหมี่ถ้วยละสิบหยวน ทั้งที่ข้างนอกขายแค่ห้าหยวนเอง

"หอมจัง~~"

"ตื่นแล้วเหรอ! ฉันเตรียมบะหมี่ไว้ให้ กินรองท้องหน่อยสิ!"

ซ่งเถียนเถียนคิดว่าถ้วยเดียวคงไม่อิ่ม เลยซื้อมาเผื่อสองถ้วย

เธอไม่คิดว่าเจียงซูจะตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นหอมของบะหมี่

เจียงซูรับบะหมี่ไปกินอย่างรวดเร็วไม่กี่คำก็หมดเกลี้ยง เขารู้สึกหิวจนตาลาย!

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปที่ตู้ขายของอัตโนมัติด้วยกัน

ซ่งเถียนเถียนกินเพิ่มอีกถ้วยก็อิ่มแล้ว

แต่เจียงซูยังคงกินต่อไปไม่หยุด

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งร้อยถ้วยเต็มๆ ซ่งเถียนเถียนยืนมองตาค้าง

ตามด้วยขนมเส้นเผ็ดและฮอทดอกอีกนับไม่ถ้วน

ผ่านไปสักพัก ซ่งเถียนเถียนเริ่มกังวลว่าร่างกายของเจียงซูจะผิดปกติหรือเปล่า

แต่เจียงซูกลับชกหมัดลงพื้นอย่างใจเย็น แผ่นหินสีเขียวบนพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

"เถียนเถียน นี่เป็นเรื่องปกติ พอเป็นนักฝึกสัตว์อสูรแล้ว ร่างกายจะเผาผลาญพลังงานสูง เลยต้องการพลังงานเพิ่มขึ้น ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัวเลยล่ะ"

"เจียงซู ฉันขอโทษนะ! ความจริงฉันไม่ค่อยรู้เรื่องการฝึกสัตว์อสูรหรอก หมอไป๋บอกว่าถ้าเปิดพื้นที่จิตอสูรครั้งแรกได้สิบตารางเมตรก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว ฉันไม่รู้อะไรเลย แค่คิดว่าสัตว์อสูรต้องกิน ต้องดื่ม ต้องวิ่งเล่น พื้นที่มันก็น่าจะกว้างหน่อย"

"แล้วฉันก็ได้ยินมาว่าเราปลูกพืชในพื้นที่จิตอสูรได้ด้วย ถ้าพื้นที่กว้าง เราก็ปลูกผักไว้กินได้ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้ไม่อดตาย!"

"คุณบอกว่านักฝึกสัตว์อสูรอัจฉริยะเปิดพื้นที่จิตอสูรครั้งแรกได้แค่สิบตารางเมตรเหรอ?"

"ขอโทษที!" ความจริงหมอไป๋บอกว่านักฝึกสัตว์อสูร 'ทั่วไป' ต่างหาก แต่ซ่งเถียนเถียนเปลี่ยนจาก 'ทั่วไป' เป็น 'อัจฉริยะ' หน้าตาเฉย