บทที่ 2 – คุณชายเฟอร์รารี่กับท่าร่างนกกระเรียน

เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับประตูรถปีกนกที่ยกขึ้น

รองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบลงบนพื้นซีเมนต์ ตามด้วยร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดนักแข่งรถเต็มยศ เขาถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววเย็นชาและดื้อรั้น

“จี้หยางหยาง?”

เฉียนซานอีขมวดคิ้ว เขาจำได้ทันทีว่าหมอนี่คือใคร นักเรียนแลกเปลี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ และเป็นลูกชายของข้าราชการระดับสูงในเขตนี้

หลินเมี่ยวเมี่ยวที่เพิ่งหายตกใจ พอตั้งสติได้ก็ของขึ้นทันที เธอชี้หน้าด่าฉอดๆ

“นี่นาย! ขับรถภาษาอะไร? นี่มันโรงเรียนนะไม่ใช่สนามแข่งรถ เกือบชนคนตายแล้วเห็นไหม!”

จี้หยางหยางปรายตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เหมือนมองอากาศธาตุ

“ก็ไม่ได้ชนนี่”

น้ำเสียงราบเรียบไร้สำนึกทำเอาหลินเมี่ยวเมี่ยวอ้าปากค้าง “หา? นายพูดงี้ได้ไง ก็เมื่อกี้...”

“หลีกไป” จี้หยางหยางตัดบท เตรียมจะเดินผ่านพวกเขาไปที่ตึกเรียน

แต่ทันใดนั้น ไหล่ของเขาก็ถูกรั้งไว้

ไม่ใช่การกระชาก แต่เป็นแรงกดที่นหนักแน่นและมั่นคงราวกับขุนเขา จี้หยางหยางชะงัก พยายามสะบัดไหล่หนีแต่กลับพบว่ามือที่จับเขาอยู่นั้นแข็งแกร่งประดุจคีมเหล็ก

เขาหันขวับไปมอง ก็พบกับดวงตาที่สงบนิ่งลึกซึ้งของเฮ่อเฉิน

“ขอโทษเธอซะ” เฮ่อเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีความโกรธเจือปน แต่กลับมีพลังอำนาจประหลาด

“ปล่อย” จี้หยางหยางกดเสียงต่ำ

“คนหนุ่มสาวสมัยนี้ เลือดลมพลุ่งพล่าน ขาดความยับยั้งชั่งใจ...” เฮ่อเฉินส่ายหน้าเบาๆ ราวกับผู้เฒ่ามองหลานดื้อ “ขับขี่ยานพาหนะด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น รังแต่จะก่อกรรมทำเข็ญ... ขอโทษน้องสาวคนนี้ แล้วฉันจะปล่อย”

หร่วนหลิวเจิงที่ยืนอยู่ข้างหลังแทบอยากจะเอาหน้ามุดดิน

พี่คะ! พี่อายุเท่าเขาไม่ใช่เหรอ? แล้วสรรพนามกับท่าทางสั่งสอนแบบนักพรตเต๋านั่นมันคืออะไร!

“ฉันบอกให้ปล่อย!” จี้หยางหยางเริ่มโมโห เขาเป็นนักกีฬา บาสเกตบอลก็เล่น ร่างกายแข็งแรง เขาจึงตัดสินใจใช้กำลังบิดตัวและผลักเฮ่อเฉินออกไป

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาทุกคนตะลึง

เมื่อจี้หยางหยางออกแรงผลัก เฮ่อเฉินกลับไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาเอนไหวไปตามแรงเพียงเล็กน้อยคล้ายกับต้นสนที่ลู่ลม ก่อนจะดีดกลับมาที่เดิม เท้าทั้งสองข้างเหมือนหยั่งรากลึกระนาบไปกับพื้น

【ทักษะติดตัวทำงาน : รากฐานดั่งสน (จากชุดวิชาเต๋า)】

เฮ่อเฉินไม่ได้ตอบโต้ด้วยความรุนแรง เขาเพียงแค่วาดมือเป็นวงกลมอย่างเชื่องช้าแต่พลิกแพลง ขยับเข้าประชิดตัวจี้หยางหยางด้วยท่วงท่าที่ดู... เอ่อ... สง่างามแต่ก็พิลึกพิลั่น

มันคือท่า ‘นกกระเรียนกางปีก’ แบบย่อส่วน

พรึ่บ!

เพียงพริบตาเดียว จี้หยางหยางรู้สึกเหมือนโลกหมุน รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกเฮ่อเฉินจับล็อคแขนไขว้หลัง ดันให้ก้มศีรษะลงไปทางหลินเมี่ยวเมี่ยว

“ขอ-โทษ-ซะ” เฮ่อเฉินย้ำคำเดิม

“โอ๊ย! ปล่อยนะเว้ย!” จี้หยางหยางดิ้นพล่าน แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมือนเต่าที่ถูกพลิกหงายท้อง

“เฮ่อเฉิน! พอเถอะ เดี๋ยวอาจารย์มา!” หร่วนหลิวเจิงรีบเข้าไปห้าม เพราะเห็นคนมุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ รวมถึง ‘หวงจื่อเถา’ สาวสวยอีกคนของโรงเรียนที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“จี้หยางหยาง! นายทำบ้าอะไรเนี่ย แล้วนี่...” หวงจื่อเถามองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง

ในสายตาคนนอก เฮ่อเฉินดูเหมือนจอมยุทธ์ที่กำลังสั่งสอนอันธพาล แต่ในสายตาของหร่วนหลิวเจิงและเฉียนซานอี ท่าทางที่เฮ่อเฉินยืนขาเดียวแล้วใช้อีกมือไพล่หลังกดจี้หยางหยางไว้นั้น... มันดูเบียวสุดๆ!

“เฮ้ยๆๆ! ทำอะไรกันน่ะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

เสียงตะโกนทรงพลังดังแหวกอากาศมา พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างท้วมสวมแว่น ‘อาจารย์พานซ่วย’ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

เฮ่อเฉินเห็นอาจารย์มา ก็คลายมือออกอย่างนุ่มนวล พร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับลมปราณ... ใช่ เขาทำท่าจูนลมปราณต่อหน้าครู

“อาจารย์พาน เพื่อนนักเรียนคนนี้ขับรถเร็วในเขตโรงเรียน เกือบชนเพื่อนร่วมชั้น ผมเลยช่วยตักเตือนให้เขามีสติครับ” เฮ่อเฉินรายงานด้วยน้ำเสียงสงบ

จี้หยางหยางหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ จ้องหน้าเฮ่อเฉินเขม็ง “ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“ฝากไว้ก็ไม่มีดอกเบี้ย ชีวิตคนเราสั้นนัก จงทำปัจจุบันให้ดีเถิด” เฮ่อเฉินสวนกลับด้วยปรัชญาหน้าตาย

“นาย!” จี้หยางหยางแทบกระอักเลือด

“พอๆๆ! แยกย้ายกันไปเข้าเรียน!” พานซ่วยปวดหัวตึ้บ โบกมือไล่ “ส่วนจี้หยางหยาง เธอตามครูมา รถคันนี้จอดตรงนี้ไม่ได้!”

กลุ่มไทยมุงเริ่มสลายตัว

หลินเมี่ยวเมี่ยวเดินเข้ามาตบไหล่เฮ่อเฉินดังป้าบ “สุดยอดเลยลูกพี่! ท่าเมื่อกี้คือวิชาอะไร? เจ๋งเป้ง! ไอ้นักแข่งรถนั่นหน้าเหวอไปเลย”

“วิชาเซียนเห้อกง (วิชานกกระเรียน)” เฮ่อเฉินตอบพลางเดินนำไปที่อาคารเรียน โดยที่แผ่นหลังยังคงยืดตรงดั่งไม้บรรทัด

“แต่ท่านั้นมัน...” เฉียนซานอีพึมพำ “ตลกชะมัด”

หร่วนหลิวเจิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินตามหลังพี่ชายต่างสายเลือดไปพลางคิดในใจว่า ชีวิตม.6 ของฉันคงไม่สงบสุขแน่ๆ

...

ห้องเรียน ม.6/3

บรรยากาศในห้องเรียนวันแรกคึกคักเป็นพิเศษ นักเรียนจากซีรีส์ดังหลายเรื่องมารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมาย

เฮ่อเฉินเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่เบาสบายราวกับลอยมา เขาเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแถวหลังสุด... ทำเลทองของพระเอกนิยาย

ทันทีที่เขานั่งลง ระบบก็เด้งข้อความขึ้นมาในสายตา

【ภารกิจรายวัน: ฝึกสมาธิในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงรบกวน 30 นาที】

【รางวัล: จิตเต๋า +1 / สุขภาพ +2】

【บทลงโทษหากล้มเหลว: อาการคันคะเยอเหมือนมีมดไต่ 10 นาที】

เฮ่อเฉินไม่รอช้า เขานั่งตัวตรง วางมือประสานกันบนตัก หลับตาลงครึ่งหนึ่ง เข้าสู่ภวังค์ทันทีท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเพื่อนร่วมห้อง

“เฮ่อเฉิน... นายหลับเหรอ?” หร่วนหลิวเจิงที่นั่งข้างหน้าเขาหันมาถาม

“กำลังเข้าฌาน” เขาตอบโดยไม่ลืมตา

“...” หร่วนหลิวเจิงหมดคำจะพูด

ทันใดนั้น ประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งเข้ามา

หญิงวัยกลางคนสวมแว่นตาหนาเตอะ ถือไม้เรียวเดินเข้ามาที่หน้าชั้นเรียน เสียงส้นสูงกระแทกพื้นดัง ตึก! ตึก! ตึก! ราวกับจังหวะมรณะ

‘หลี่เถี่ยกุ่น’ หรือครูหลี่ ครูฝ่ายปกครองจอมโหดแห่งชุนเฟิง

“เงียบ!”

เสียงตวาดเดียวทำเอาห้องเรียนเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า

สายตาคมกริบของครูหลี่กวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดที่หลังห้อง... ตรงที่นักเรียนชายคนหนึ่งกำลังนั่งหลับตาพริ้ม ทำมือประสานกันเหมือนกำลังสวดมนต์

“เฮ่อเฉิน!” ครูหลี่ตะโกนเรียก “นี่มันห้องเรียน ไม่ใช่วัดเส้าหลิน! ลืมตาเดี๋ยวนี้!”

เฮ่อเฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาใสกระจ่างไร้ความตื่นตระหนก เขามองครูหลี่แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“อาจารย์หลี่... ความโกรธทำลายตับ ความเครียดทำลายม้าม พักผ่อนจิตใจบ้างเถอะครับ หน้าผากท่านเริ่มมีความหมองคล้ำแล้วนะ”

“.......”

ทั้งห้องอ้าปากค้าง

วินาทีนั้น ทุกคนมีความคิดตรงกันว่า... เฮ่อเฉิน นายตายแน่!

[จบบท]