ตอนที่ 29 จับไก่น้ำมัน!

ตอนที่ 29 จับไก่น้ำมัน!

ในวันนี้...

หลี่เฟยยืนอยู่กลางอากาศ มองลงไปยังหุบเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องกันเบื้องล่าง

จี๊ด จี๊ด~

เจ้าหนูเรืองแสงที่เกาะอยู่บนไหล่ของหลี่เฟยส่งเสียงร้องประหลาด ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

"ใช่แล้ว" หลี่เฟยลูบหัวมัน "เราจะลงไปข้างล่างเพื่อจับวัตถุดิบกัน"

ว่าแล้วเขาก็ใช้ "เดินชมจันทร์กูร์เมต์" เหยียบอากาศพุ่งลงไป และลงจอดที่บริเวณใจกลางหุบเขา

หนูเรืองแสงกระโดดจากไหล่ของหลี่เฟยลงสู่พื้น แล้วกระโดดขึ้นไปบนโขดหิน มันยืนสองขาเหมือนมนุษย์ จมูกฟุดฟิดไปมา ก่อนจะวิ่งจู๊ดไปทางทิศหนึ่ง

"เจ้านาย มาเร็วเข้า ตรงนั้นมีอะไรบางอย่างด้วย"

หลี่เฟยได้ยินเสียงในใจของหนูเรืองแสง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะเดินตามไป

เขาเห็นหนูเรืองแสงวิ่งไปได้สักพัก ก็กระโดดขึ้นไปบนหินอีกก้อนแล้วมองไปข้างหน้า

หลี่เฟยขึ้นไปยืนบนหินก้อนนั้นด้วย มองตามสายตาของหนูเรืองแสงไป และก็เป็นไปตามคาด เขาเห็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งอยู่ไม่ไกล

มันคือแกะที่มีงวงช้างสองงวง กำลังใช้งวงพันหญ้าวานิลลากินอยู่

มันคือ 'แกะช้าง'

ระดับความยาก 18

มีมูลค่าความอร่อยสูง

ในตลาดมีขาย แต่ส่วนใหญ่เป็นพวกโคลนนิ่งที่เพาะพันธุ์โดย IGO ราคาตัวละ 80 ล้าน

ถ้าเป็นพวกที่เกิดตามธรรมชาติแบบนี้ ราคาย่อมสูงกว่านั้นอีก

"ทำได้ดีมาก" หลี่เฟยลูบหัวหนูเรืองแสงอีกครั้ง "มื้อเที่ยงนี้กินแกะช้างกัน"

จี๊ด จี๊ด~

หนูเรืองแสงส่งเสียงร้องอย่างมีความสุข

ไม่พูดพร่ำทำเพลง หลี่เฟยกดออร่าลงต่ำแล้วพุ่งเข้าใส่แกะช้าง

แกะช้างสังเกตเห็นเขา แทนที่จะหนี มันกลับพ่นลมหายใจด้วยความโกรธ แยกเขี้ยว และพุ่งสวนกลับมาหาหลี่เฟย

เมื่อยังห่างออกไปราวเจ็ดแปดเมตร แกะช้างก็ฟาดงวงยาวของมันลงมาอย่างดุร้าย

หลี่เฟยสามารถหลบได้ แต่เขาไม่ทำ เขาเพียงแค่ยกแขนขวาขึ้นรับการโจมตีจากงวงนั้น

พลังนั้นมหาศาล จนทำให้พื้นดินใต้เท้าของหลี่เฟยเกิดรอยแตกร้าว

อย่างไรก็ตาม หลี่เฟยแทบไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย รู้สึกแค่เจ็บจี๊ดๆ ที่แขนเล็กน้อยเท่านั้น

หลังจากดื่ม "น้ำผลไม้สมบูรณ์แบบ" เซลล์กูร์เมต์ของเขาก็ถูกกระตุ้น พละกำลังทางกายภาพเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

การโจมตีอันรุนแรงของแกะช้างไม่สามารถสร้างความเสียหายจริงๆ ให้เขาได้เลย

แบะ~ โอ๊ก~

แกะช้างดูเหมือนจะตระหนักถึงความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของมนุษย์ตรงหน้า มันส่งเสียงร้องประหลาด แววตาเริ่มฉายแววอยากถอยหนี

"คิดจะหนีงั้นเหรอ?"

"สายไปแล้ว!"

มุมปากของหลี่เฟยยกยิ้ม เขาคว้างวงยาวของแกะช้างไว้ด้วยมือกลับหลัง ส่งแรงจากเอวและขาพร้อมกัน เหวี่ยงสัตว์ร้ายทั้งตัวลอยขึ้นไปในอากาศแล้วทุ่มออกไป

หลี่เฟยกระทืบเท้าขวาลงพื้น เปิดใช้งาน "เคลื่อนที่ความเร็วเสียง" พุ่งตัวไปข้างหน้า และปล่อย "หมัดเนื้อเอาจริง"ซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้าอกของแกะช้าง

ปัง~

ตูม~

หน้าอกของแกะช้างยุบลง มันปลิวกระเด็นกลับหลังด้วยความเร็วที่สูงกว่าเดิม ไปกระแทกหินก้อนยักษ์จนแตกกระจาย

พอมองไปที่แกะช้างอีกที เลือดทะลักออกจากปาก แขนขากระตุกอยู่สองสามทีก่อนจะสิ้นใจตาย

เขาลากแกะช้างไปที่ลานโล่ง หยิบมีดทำครัวออกมาเริ่มชำแหละ

เจ้าหนูเรืองแสงวิ่งออกไปแล้วกลับมาพร้อมกับคาบกิ่งไม้แห้งมาด้วย

"เด็กดี!"

"เดี๋ยวจะให้รางวัลเป็นขาข้างนึงนะ"

หลี่เฟยยิ้ม

จี๊ด จี๊ด~

หนูเรืองแสงดีใจและหาฟืนต่อ

พอหลี่เฟยชำแหละแกะช้างเสร็จ หนูเรืองแสงก็กองฟืนไว้กองเบ้อเริ่ม

หลี่เฟยก่อกองไฟ แล้วเสียบไม้เอาแกะช้างขึ้นย่าง

จี๊ด จี๊ด~

หนูเรืองแสงร้องอย่างตื่นเต้น เต้นไปเต้นมา

หลี่เฟยได้ยินเสียงในใจมัน "แกบอกว่าตรงนั้นมีน้ำให้ดื่มเหรอ? ป่ะ ไปดูกัน"

หนูเรืองแสงพยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปทางหนึ่ง

หลี่เฟยเดินตามไป

เมื่อไปถึงระยะห่างร้อยเมตร ก็เห็นต้นไม้ที่มีผลคล้ายส้ม

"นี่มัน?"

หลี่เฟยตาเป็นประกาย เอื้อมมือไปเด็ดมาดู มันคือ 'ผลน้ำส้ม'

เขาชูผลน้ำส้มขึ้นแล้วบีบใส่ปาก

ซู่วว~

น้ำส้มแสนอร่อยไหลเข้าปากหลี่เฟยราวกับเปิดก๊อกน้ำ

"เก่งมาก" หลี่เฟยชมเชยหนูเรืองแสงอีกครั้ง แล้วพูดว่า "เอ้า แกก็กินด้วยสิ"

เจ้าตัวเล็กนี่โชคดีจริงๆ มาถึงก็เจอของดีสองอย่างเลย

หลังจากบีบน้ำส้มให้หนูเรืองแสงกิน หลี่เฟยก็เก็บผลไม้น้ำส้มเพิ่มอีกหลายลูกเข้าช่องเก็บของ แล้วเดินกลับไป

แกะช้างยังคงย่างอยู่บนไฟ

กลิ่นหอมของเนื้อลอยฟุ้งแล้ว

หลี่เฟยพลิกตัวแกะช้าง ใช้มีดบั้งเนื้อ แล้วหยิบผลน้ำส้มออกมาบีบราดลงไป

ทันใดนั้น แกะช้างก็ส่งกลิ่นหอมของผลไม้ออกมาผสมผสานกับกลิ่นเนื้อที่เข้มข้น กลายเป็นกลิ่นที่หอมเย้ายวนใจสุดๆ

สักพัก แกะช้างก็สุกได้ที่

หนังกรอบเป็นสีเหลืองทอง

หลี่เฟยฉีกขาแกะช้างออกมาข้างหนึ่งแล้วส่งให้หนูเรืองแสง "นี่รางวัลของแก!"

จี๊ด จี๊ด~

หนูเรืองแสงดีใจมาก ใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะกอดขาแกะไว้แน่นแล้วเริ่มแทะกินจนปากมันแผล็บ

หลี่เฟยก็ไม่รอช้า ฉีกขาอีกข้างมากินคำโต

เนื้อแน่นไร้กลิ่นสาบ มีแต่รสเนื้อเข้มข้น กลิ่นวานิลลาสดชื่น และกลิ่นผลไม้จางๆ

พอกินขาหมดข้างนึง หนูเรืองแสงก็พุงกางจนกินต่อไม่ไหว

หลี่เฟยจัดการส่วนที่เหลือของแกะช้างย่างจนเกลี้ยงคนเดียว

หลังจากเก็บข้าวของเสร็จ หลี่เฟยบอกหนูเรืองแสงว่า "เป้าหมายหลักของเราที่นี่คือจับไก่น้ำมัน "

หุบเขานี้กว้างใหญ่ ไก่น้ำมันไม่มีถิ่นที่อยู่แน่นอน ไปมาไร้ร่องรอยดุจภูตผี

หลี่เฟยมีโชคแห่งอาหารเลเวลตัน การหามันให้เจอก็แค่เรื่องของเวลา แต่ถ้าบวกโชคระดับเทพของหนูเรืองแสงเข้าไปด้วย น่าจะหาเจอได้เร็วขึ้น

จี๊ด จี๊ด~

หนูเรืองแสงดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของหลี่เฟย มันพยักหน้ารับ

ครืนนน~

ทันใดนั้น พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง รอยแตกมหึมาลามมาจากระยะไกล ผ่าหุบเขาออกเป็นสองซีก

จี๊ด จี๊ด~

หนูเรืองแสงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก รีบปีนขึ้นไหล่หลี่เฟยอย่างรวดเร็ว

"แผ่นดินไหว?!"

สีหน้าของหลี่เฟยเปลี่ยนไป เขารีบใช้ "เดินชมจันทร์กูร์เมต์" บินขึ้นสู่ท้องฟ้า

มองลงไป หุบเขาทั้งลูกกำลังสั่นไหว รอยแตกขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ และลามออกไปไกล

สัตว์ร้ายมากมายในหุบเขาตื่นตระหนกวิ่งพล่านกันจ้าละหวั่น

สัตว์บางตัวประมาทตกลงไปในรอยแยก ส่งเสียงร้องโหยหวน

จี๊ด จี๊ด~

จู่ๆ หนูเรืองแสงก็ชี้ไปทางหนึ่งและร้องเรียก

หลี่เฟยเองก็สังเกตเห็นแล้ว แววตาคมกริบฉายวาบ เขาพูดด้วยความยินดีว่า "นั่นไก่น้ำมันนี่!"

พูดจบ เขาก็พุ่งไล่ตามไปทันทีด้วย "เดินชมจันทร์กูร์เมต์"

กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก~

ไก่น้ำมันร้องเสียงประหลาด มันวิ่งเร็วมาก กระพือปีกกึ่งวิ่งกึ่งร่อน แต่บินไม่ขึ้นสักที

แครก แครก~

จู่ๆ รอยแยกยักษ์อีกรอยก็ปรากฏขึ้น ไก่น้ำมันร่วงลงไปในรอยแยกตรงๆ

"บ้าเอ๊ย!"

หลี่เฟยสบถ

เขาบินไปลอยตัวอยู่เหนือปากรอยแยก เห็นไก่น้ำมันกระพือปีกพยายามบินขึ้นมาอย่างสุดชีวิต แต่ตัวมันอ้วนเกินไป นอกจากจะบินไม่ขึ้นแล้ว ยังร่วงลึกลงไปเรื่อยๆ

หลี่เฟยยังไม่รีบลงไปจับไก่น้ำมัน เขาลอยตัวรออยู่กลางอากาศ ดวงตาไหววูบเล็กน้อย

ไม่กี่นาทีต่อมา แผ่นดินไหวก็หยุดลง

อย่างไรก็ตาม หุบเขาเกิดรอยแยกน่ากลัวขึ้นหลายแห่ง

สัตว์มากมายดิ้นรนอยู่ที่ก้นเหว

หลี่เฟยไม่ลังเลอีกต่อไป รีบบินดิ่งลงไปหาไก่น้ำมันด้วย "เดินชมจันทร์กูร์เมต์" ทันที...

จบตอน