ตอนที่ 14 ขอแค่คุกเข่าให้ไว ความสัมพันธ์เราก็ไม่สั่นคลอน

ตอนที่ 14 ขอแค่คุกเข่าให้ไว ความสัมพันธ์เราก็ไม่สั่นคลอน

โฮ่ง~

เจ้าหมากระดองเต่าส่งเสียงร้องประหลาด พร้อมกระโจนเข้าใส่ แยกเขี้ยวเตรียมขย้ำ

หลี่เฟยซัดฝ่ามือสวนกลับไปหนึ่งฉาด

ปัง~

เสียงกระแทกทุ้มต่ำดังสนั่น ร่างของหมากระดองเต่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดไหลซึมที่มุมปาก มันส่งเสียงร้องครางหงิงๆ ร่างกายกระตุกเกร็ง

"โคตรเก่ง!"

"สู้ไม่ได้แน่ ยอมรับชะตากรรมดีกว่า!"

หลี่เฟยได้ยินเสียงความคิดในใจของหมากระดองเต่า

ทันใดนั้น เจ้าหมากระดองเต่าก็ลุกขึ้นยืน แล้วทิ้งตัวลงคุกเข่าทันที พร้อมแลบลิ้นยาวเฟื้อยออกมาด้วยสีหน้าประจบสอพลอสุดขีด

พระเจ้าช่วย คุกเข่าไวขนาดนี้เลยเหรอ?

หลี่เฟยถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

มิน่าล่ะ หมากระดองเต่าถึงได้เป็นสัตว์เลี้ยงยอดนิยม ด้วยทักษะการเลียแข้งเลียขาขั้นเทพขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู

เลิกสนใจเจ้าหมากระดองเต่า หลี่เฟยเดินไปยกก้อนหินยักษ์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเดินไปวางปิดปากทางเข้ารอยแตกที่เขาใช้เป็นที่พักชั่วคราว ปิดตายทางเข้าได้อย่างพอดิบพอดี

ด้วยวิธีนี้ มีหินยักษ์ปิดประตู แถมมีหมากระดองเต่าเฝ้ายาม คืนนี้เขาคงนอนหลับได้อย่างอุ่นใจ

"ไปหาอะไรกินรอบดึกกันก่อนดีกว่า!"

หลี่เฟยกระโดดขึ้นขี่หลังหมากระดองเต่า แล้วมุ่งหน้าไปทางด้านหนึ่ง

เจ้าหมากระดองเต่าเชื่อฟังเป็นอย่างดี ไม่มีทีท่าขัดขืนแม้แต่น้อย

บรู๊วว~

สิบนาทีต่อมา พวกเขาเจอเข้ากับ 'หมาป่าตาเดียว'มันส่งเสียงคำรามขู่ น้ำลายไหลย้อยจากปาก

หมาป่าตาเดียว สมชื่อคือมีตาแค่ข้างเดียว ขนาดตัวใหญ่พอๆ กับเสือบารอน และดุร้ายมาก

ระดับความยาก 5

กินได้ และขนของมันนุ่มมากจนสามารถนำมาทำเป็นผ้าห่มได้ ราคาจึงแพงเอาเรื่อง

บรู๊วว~

หมาป่าตาเดียวแยกเขี้ยว ย่อตัวลงต่ำเตรียมพร้อม วินาทีถัดมา มันกระโจนเข้าใส่ โดยเล็งเป้าไปที่หมากระดองเต่า

หลี่เฟยหรี่ตาลง ดีดตัวลงจากหลังหมากระดองเต่า กำหมัดแน่นแล้วเสยเข้าที่ปลายคางของหมาป่าตาเดียวเต็มแรง

ร่างของหมาป่าตาเดียวลอยคว้างหงายหลัง ขากรรไกรของมันบิดเบี้ยว เลือดผสมฟันหลายซี่พุ่งกระฉูดออกจากปาก

เจ้าหมาป่าตาเดียวที่ยังมึนงงพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่ก่อนที่มันจะทันได้ทำอะไรต่อ หลี่เฟยก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว แล้วทุบหมัดลงไปที่หัวของมันอีกครั้ง

เอ๋ง~

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด หัวของหมาป่าตาเดียวยุบลงไปเป็นรอยหมัด ร่างของมันกระแทกพื้นอย่างแรง สลบเหมือดไปในทันที

เจ้าหมากระดองเต่าที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

"มนุษย์คนนี้น่ากลัวชิบหาย!?"

"โชคดีนะที่ตูคุกเข่าไว"

หลี่เฟยได้ยินเสียงในใจของหมากระดองเต่าแต่ทำเป็นไม่สนใจ เขาเข้าไปตรวจสอบหมาป่าตาเดียวและพบว่ามันตายสนิทแล้ว

เขาแบกซากมันขึ้นบ่าแล้วเดินกลับที่พัก

กว่าจะกลับมาถึงที่พักชั่วคราว ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เสียงร้องประหลาดของสัตว์ป่ายามค่ำคืนดังก้องมาจากรอบทิศ

หลี่เฟยก่อกองไฟ จัดการชำแหละหมาป่าตาเดียว แล้วนำขึ้นย่างไฟ

เจ้าหมากระดองเต่านอนหมอบอยู่ข้างๆ อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

เวลาผ่านไป เนื้อหมาป่าตาเดียวก็ย่างจนสุกได้ที่

กลิ่นหอมของเนื้อลอยฟุ้ง

เขาฉีกขาหลังออกมาข้างหนึ่งแล้วกัดกิน

รสชาติคล้ายเนื้อสุนัข แต่มีความหอมแปลกๆ เฉพาะตัว

พอกินคำแรกเข้าไป ก็หยุดปากไม่ได้อีกเลย

หลังจากหลี่เฟยจัดการขาหลังไปหนึ่งข้าง เขาก็ฉีกอีกข้างโยนไปให้หมากระดองเต่า

ดวงตาของหมากระดองเต่าเป็นประกาย มันกระโดดงับและเริ่มแทะกินอย่างตะกละตะกลามทันที ปากมันแผล็บไปด้วยน้ำมัน ใบหน้าเปี่ยมสุขสุดๆ

หลังจากกินหมาป่าตาเดียวจนอิ่ม หลี่เฟยก็เก็บกวาดข้าวของนิดหน่อย ขยับหินยักษ์เปิดทาง แล้วมุดเข้าไปด้านใน ปูขนหมาป่าตาเดียวลงบนพื้น แล้วเอนตัวลงนอนอย่างสบายใจ

ส่วนเจ้าหมากระดองเต่าก็กระโดดขึ้นไปนอนเฝ้าอยู่บนก้อนหินยักษ์หน้าประตู

หลี่เฟยหยิบ 'คอมพิวเตอร์พกพา' ออกมา เปิดดูข่าวกูร์เมต์ แล้วก็เล่นเกมของโลกนี้เกมแนวตามล่าหาวัตถุดิบ ก็เพลินดีเหมือนกัน

ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีเหตุร้าย

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาตื่นขึ้นมา

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าสามารถเช็คอินหมู่เกาะบารอนได้ ต้องการเช็คอินหรือไม่?】

ระบบส่งเสียงถาม

หลี่เฟยนึกตอบในใจ: "เช็คอิน"

【ติ๊ง! เช็คอินหมู่เกาะบารอนสำเร็จ ปัจจุบัน: วันที่ 2】

โฮ่ง โฮ่ง~

ทันใดนั้น เสียงเห่าของหมากระดองเต่าก็ดังมาจากด้านนอก

หลี่เฟยผลักหินยักษ์ที่ปิดปากถ้ำออก และเห็นหมากระดองเต่ากำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ที่มีรูปร่างคล้ายหมี ทั้งสองฝ่ายต่างแยกเขี้ยวใส่กัน

เจ้าสัตว์คล้ายหมีตัวนั้นมีหัวและตัวเหมือนหมี แต่มีหางยาวเฟื้อยงอกออกมาจากก้น

ชัดเจนว่านี่คือ 'หมีหาง'

ระดับความยาก 4

กินได้

โดยเฉพาะอุ้งตีนของมัน อร่อยเหาะอย่าบอกใคร

ราคาก็แพงระยับ

อุ้งตีนหมีหางข้างเดียว ราคาปาเข้าไปตั้ง 5 ล้าน

"เอาล่ะ มื้อเช้ามาเสิร์ฟถึงที่!"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลี่เฟย เขาไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่พร้อมกำปั้นที่เงื้อขึ้นสูง

หมีหางเห็นมนุษย์พุ่งเข้ามา แววตาดุร้ายส่องประกาย มันคำรามลั่นและตบอุ้งตีนยักษ์ลงมาอย่างแรง

หลี่เฟยไม่คิดจะหลบ เขาเกร็งหมัดแล้วชกสวนกลับไปตรงๆ

ตูม~

หมัดปะทะอุ้งตีน หมีหางร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด อุ้งตีนทั้งข้างถูกแรงหมัดกระแทกจนสะบัดกลับหลัง พาเอาร่างยักษ์ของมันหงายหลังล้มตึงไปด้วย

หลี่เฟยกระโดดลอยตัวสูงขึ้นไปอยู่เหนือร่างหมีหาง แล้วทิ้งดิ่งลงมา ตอกหมัดเข้าใส่หน้าท้องของมันเต็มแรง

ตูม~

พื้นดินสั่นสะเทือน รอยแตกกระจายออกไปรอบทิศทาง

ร่างของหมีหางพับงอเป็นตัว V เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปาก สลบเหมือดคาที่

ไม่สนใจหมากระดองเต่าที่ยืนอึ้ง หลี่เฟยลากหมีหางไปด้านข้าง แล้วคว้ามีดทำครัวออกมาเริ่มชำแหละ

เขาเลาะเอาขนมันเก็บไว้ใช้เป็นผ้าห่มนอนคืนนี้

แล่เนื้อออกเป็นชิ้นๆ เสียบไม้เตรียมย่าง

ส่วนอุ้งตีนหมีทั้งสี่ข้าง เขาเอาโคลนมาพอกจนทั่ว แล้วโยนเข้าไปเผาในกองถ่าน

เมื่อทุกอย่างสุกได้ที่ หลี่เฟยและหมากระดองเต่าก็นั่งกินด้วยกัน

เจ้าหมากระดองเต่าซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

เนื้อหมีหางคุณภาพงั้นๆ รสสัมผัสก็งั้นๆ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะฝีมือการทำอาหารของหลี่เฟยด้วยแหละ

ถ้าได้เชฟมือดีมาปรุง รสชาติของเนื้อหมีหางคงอร่อยกว่านี้มาก

เปรี๊ยะ~

เขากะเทาะโคลนที่พอกอุ้งตีนหมีออก กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อก็ลอยฟุ้งออกมาจากภายใน

เขาหยิบอุ้งตีนหมีขึ้นมา เนื้อของมันหนานุ่มและชุ่มฉ่ำไปด้วยไขมัน

พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง คอลลาเจนและไขมันก็ระเบิดเต็มปาก เคี้ยวหนึบหนับ นุ่มละมุนลิ้นแต่ไม่เละเทะ

ให้ความรู้สึกหยุ่นๆ ยิ่งกว่าเอ็นวัวหลายเท่า

แถมยังชุ่มฉ่ำและลื่นคอสุดๆ

"อร่อย"

หลี่เฟยประหลาดใจ

สมกับเป็นอุ้งตีนหมีหาง แค่คำเดียวก็ทำเอาติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

เขาจัดการอุ้งตีนหมีข้างแรกหมดในรวดเดียว แล้วแกะข้างต่อไปกินทันที ใช้สองมือจับแทะคำโตๆ

คอลลาเจนละลายในปาก ลื่นคอชุ่มฉ่ำ

ฟินสุดยอด

หลี่เฟยฟาดอุ้งตีนหมีไปสามข้างรวด เหลือข้างสุดท้ายไว้ให้หมากระดองเต่า

เจ้าหมากระดองเต่าซื่อสัตย์และว่าง่ายขนาดนี้ เขาจะใจร้ายกับมันได้ยังไง

อีกอย่าง ในช่วงไม่กี่วันที่ต้องอยู่บนหมู่เกาะบารอนนี้ เขายังต้องขี่มันไปล่าวัตถุดิบอีกเยอะ

อยากให้ม้าวิ่ง ก็ต้องให้หญ้าม้ากิน

หลังจากกินหมีหางจนอิ่ม เขาเก็บข้าวของ เอาหินยักษ์ปิดปากถ้ำที่พัก แล้วกระโดดขึ้นขี่หลังหมากระดองเต่าออกเดินทาง

เป้าหมายหลักของวันนี้คือตามหา 'ผลไม้หอยสังข์' !

จากข้อมูลที่รู้ ผลไม้หอยสังข์อยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำลึกเข้าไปในเกาะ

แต่พื้นที่ชุ่มน้ำนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ระบุตำแหน่งที่แน่นอนของผลไม้หอยสังข์ไม่ได้

คงต้องไปที่พื้นที่ชุ่มน้ำก่อน แล้วหวังว่าด้วยพลังของ 'โชคแห่งอาหารเลเวลตัน' จะช่วยให้เขาหามันเจอได้อย่างราบรื่น

แม้หมากระดองเต่าจะแบกกระดองหนักอึ้งไว้บนหลัง แต่ความเร็วของมันก็ไม่ได้ช้าเลย ไม่นานพวกเขาก็เข้าสู่พื้นที่ส่วนกลางของเกาะ

ระหว่างทาง พวกเขาเห็นสัตว์ป่ามากมายวิ่งหนีตายออกมาข้างนอกกันจ้าละหวั่นราวกับเสียสติ

จากการแอบฟังเสียงในใจของพวกสัตว์ เขารู้ว่าไอ้จระเข้เฒ่า 300 ปีตัวนั้นเริ่มอาละวาดอีกแล้ว

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงความคิดอีกเสียงหนึ่ง:

"ว้าว! มนุษย์นี่นา!"

"มนุษย์คนนี้ดูพิเศษจัง"

"ขอดูดเลือดหน่อยละกัน"

เมื่อได้ยินความคิดนี้ หลี่เฟยขมวดคิ้ว แล้วเขาก็รู้สึกเย็นวาบที่แขน มันคือปลิงขนาดเท่าหัวแม่มือ...

จบตอน