ตอนที่ 5 หมัดระเบิดเนื้อ ของดีนี่หว่า!

ตอนที่ 5 หมัดระเบิดเนื้อ ของดีนี่หว่า!

"ฟู่ว!"

หลี่เฟยค่อยๆ พ่นลมหายใจที่อัดอั้นอยู่ออกมา แล้วสะบัดกำปั้นที่ปวดหนึบเบาๆ

พลังป้องกันทางกายภาพของเจ้าหมีเขาเดียวตัวนี้ ไม่ใช่แค่แข็งแกร่งกว่าหมูย่างทั้งตัวแค่นิดหน่อยซะแล้วสิ

เขาเลิกสนใจหมีเขาเดียวที่นอนสลบเหมือด แล้วหันไปเจอเห็ดขนมปังหายากอยู่ใกล้ๆ

เขานำเห็ดขนมปังมาเสียบไม้ย่างเหนือกองไฟ ปล่อยให้ความร้อนจากฟืนค่อยๆ รมมันจนสุก

เมื่อกลิ่นหอมจากการย่างถูกปลดปล่อยออกมา เห็ดขนมปังก็พองตัวขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว

"อุ๊ย"

"มีกลิ่นไหม้!"

วินาทีถัดมา หลี่เฟยได้กลิ่นไม่ค่อยดี จึงรีบพลิกเห็ดขนมปังกลับด้าน ปรากฏว่าด้านนั้นไหม้เกรียมจนดำปี๋ไปแล้ว

"กะความร้อนไม่ถูกเลยแฮะ"

หลี่เฟยบ่นพึมพำ

ด้วยทักษะการทำอาหารแค่เลเวล 1 การจะควบคุมความร้อนเพื่อย่างเห็ดขนมปังให้ออกมาดีนั้นยังคงเป็นเรื่องยากพอสมควร

เขาเขี่ยส่วนที่ไหม้ทิ้งไป เลิกย่างต่อ แล้วลงมือกินมันทั้งอย่างนั้นเลย

ถ้ารู้วิธีย่าง เห็ดขนมปังที่ทาด้วยน้ำผึ้งแล้วนำไปย่าง รสชาติรับรองว่าฟินจนตัวลอย

ถึงแม้จะไม่ย่าง รสชาติอาจจะดรอปลงไปบ้าง แต่ก็ถือว่ายังโอเคอยู่

หอมนุ่มละมุนลิ้น

ยิ่งกินก็ยิ่งติดใจ

ทางด้านโน้น เจ้าหมีเขาเดียวเริ่มได้สติ หัวสมองของมันยังมึนงง มันสะบัดหัวไล่ความมึน ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นหลี่เฟยอยู่ไม่ไกล ร่างกายของมันก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวโดยอัตโนมัติ

มันจำได้แม่นเลยว่า มนุษย์คนนี้แหละที่ประเคนหมัด "ตุ้บตั้บ" ใส่หัวมันไม่ยั้ง จนมันร่วงลงไปนอนนับดาว

ตอนนี้หัวของมันยังปวดตุบๆ อยู่เลย

บ้าเอ๊ย ไปแหยมกับเจ้านี่ไม่ได้แล้ว รีบชิ่งดีกว่า

หมีเขาเดียวหันหลังเตรียมจะย่องหนี

หลี่เฟยตวัดสายตามองขวับ

หมีเขาเดียวสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาของหลี่เฟย เท้าที่กำลังก้าวออกไปชะงักกึก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาฉายแววหวาดกลัวออกมา

งื้ด งื้ด~

มนุษย์คนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!

หลี่เฟยเลิกสนใจหมีเขาเดียว หลังจากกินเห็ดขนมปังจนหมด เขาก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้แล้วเอนตัวลงนอน

เจ้าหมีเขาเดียวยืนอยู่ข้างล่าง จะขยับก็ไม่กล้า จะอยู่นิ่งก็กลัว หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อค่ำคืนดึกสงัด หลี่เฟยก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ส่วนหมีเขาเดียวนั้นข่มตานอนไม่ลง เท้าของมันเดี๋ยวยกขึ้น เดี๋ยววางลง จะหนีก็ไม่กล้า จะอยู่ก็ระแวง... จนกระทั่งเช้าวันใหม่

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าสามารถเช็คอินเกาะแฮงค์กรีล่าได้ คุณต้องการเช็คอินหรือไม่?】

ระบบส่งเสียงแจ้งเตือน

หลี่เฟยสะดุ้งตื่นจากความฝันและนึกในใจ: "เช็คอิน!"

【ติ๊ง! เช็คอินเกาะแฮงค์กรีล่าสำเร็จ ปัจจุบัน: วันที่ 2!】

หลี่เฟยกระโดดลงมาจากต้นไม้ และเห็นเจ้าหมีเขาเดียวยังคงยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับขอบตาดำคล้ำสองวงใหญ่ใต้ดวงตา

หลี่เฟยรู้สึกขำขันเล็กน้อย

เจ้านี่ไม่หนีไปแฮะ?

ไม่หนีก็เรื่องนึง แต่ทำไมถึงไม่ยอมนอนทั้งคืนล่ะเนี่ย?

ท่าทางจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่

เมื่อเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ที่มุมปากของหลี่เฟย หมีเขาเดียวก็กลัวจนลนลาน

ฮือ มนุษย์คนนี้จะทำอะไรอีก?

แม่จ๋า หนูโคตรกลัวเลย!

เมื่อมองดูหมีเขาเดียวที่ยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า หลี่เฟยส่ายหน้าแล้วเดินออกไปหาวัตถุดิบอร่อยๆ มาทำมื้อเช้า

ในป่านี้มีวัตถุดิบไม่มากนัก เขาหาได้แค่ 'เห็ดหูหนูไอศกรีม' และ 'เห็ดน้ำตาลทรายแดง' จำนวนหนึ่ง แต่ที่สุดปลายของป่า หลี่เฟยมองเห็นแม่น้ำสายหนึ่งที่มีสีขาวขุ่นราวกับน้ำนม

กลิ่นหอมหวานลอยอบอวลไปทั่วอากาศ

"ว้าว!"

"นี่มันแม่น้ำนมใช่ไหมเนี่ย?"

หลี่เฟยตื่นเต้นยกใหญ่

เขากระโดดลงจากความสูง 10 เมตร ลงมายืนอยู่ริมแม่น้ำสีขาวขุ่น น้ำในแม่น้ำไหลเอื่อยๆ ดูไม่ต่างจากนมสดเลย

โดยไม่ลังเล เขาก้มหัวลงไปวักน้ำขึ้นมาดื่ม

ฮ่าฮ่า เป็นนมจริงๆ ด้วย

นมสดแท้บริสุทธิ์ รสหวานนิดๆ หอมมันสุดๆ

อึก อึก~

เขาเริ่มซดโฮกคำโต

สดชื่น!

หลังจากดื่มนมจนหนำใจ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเช็ดคราบเปื้อนที่มุมปาก

มีแม่น้ำนมขนาดมหึมาสายนี้ ต่อให้วันข้างหน้าเขาจะล่าวัตถุดิบอื่นไม่ได้ ก็รับรองว่าไม่มีทางอดตายแน่นอน

แต่ก็นะ จะให้ดื่มแต่นมทุกวันคงไม่ไหว

มันบำรุงเกินไป!

หลังจากเช็คอินสำเร็จไปอีกวัน หลี่เฟยตัดสินใจจะเดินออกจากป่าเพื่อไปหาล่าวัตถุดิบในพื้นที่อื่นมากินบ้าง

ก๊าซ~

ขณะที่เขากำลังขี่เจ้าหมีเขาเดียวที่เพิ่งฝึกจนเชื่องเดินออกจากป่า เสียงร้องของนกก็ดังมาจากเบื้องบน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นนกยักษ์หน้าตาน่ากลัวกำลังบินวนเวียนอยู่เหนือหัว ขนของมันส่องประกายแวววาวราวกับโลหะ กรงเล็บยักษ์สองข้างที่ท้องดูดุร้ายเหลือเกิน มันสะท้อนแสงเย็นยะเยือกน่าหวาดเสียว

ดวงตาของมันคมกริบเป็นพิเศษ

"เชี่ยเอ้ย!"

"นั่นมันนกแฮงค์กรีล่าไม่ใช่เหรอ?"

หลี่เฟยตกใจ

นกแฮงค์กรีล่า ระดับความยาก 3

มันคือเจ้าเวหาแห่งเกาะนี้

เนื้อของมันอร่อยมาก

แต่มันดุร้ายสุดขีด ปากแหลมคมราวกับใบมีดเหล็กกล้า กรงเล็บยักษ์ที่ท้องก็คมกริบไร้ที่ติ สามารถฉีกกระชากควายป่าได้สบายๆ ขนบนตัวยังสามารถยิงออกมาได้เหมือนกับกระสุนใบมีดอีกด้วย

เจ้าหมีเขาเดียวตัวสั่นเทิ้มทันทีที่เห็นนกแฮงค์กรีล่า

หลี่เฟยตบหัวหมีเขาเดียวฉาดใหญ่: "ยืนบื้อทำซากอะไรล่ะ? วิ่งสิโว้ย!"

หมีเขาเดียวได้สติ ส่งเสียงร้องประหลาดแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งกลับเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ก๊าซ~

นกแฮงค์กรีล่าที่อยู่ด้านบนสังเกตเห็นหนึ่งคนหนึ่งสัตว์เบื้องล่าง แววตาดุร้ายส่องประกาย มันทิ้งดิ่งโฉบลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกางกรงเล็บยักษ์ออก

โชคดีที่หลี่เฟยและหมีเขาเดียวอยู่ใกล้ชายป่าพอดี จึงมุดเข้าป่าทึบได้ทันท่วงที เจ้านกแฮงค์กรีล่าเสียจังหวะเพราะเป้าหมายหายไป มันส่งเสียงร้องอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะตีวงเลี้ยวบินกลับขึ้นไปบนท้องฟ้า

แต่มันยังคงบินวนเวียนอยู่เหนือป่า ไม่ยอมไปไหนเป็นเวลานาน

หลี่เฟยและหมีเขาเดียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ เมื่อเห็นว่านกแฮงค์กรีล่าไม่ได้โฉบลงมาฆ่าแกงกันถึงข้างล่าง พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน แม้จะมีหมีเขาเดียวช่วย เขาก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อยว่าจะจัดการเจ้านกแฮงค์กรีล่าได้

ยังไงซะ นกแฮงค์กรีล่าก็ได้เปรียบเรื่องการบิน

ทันใดนั้นเอง ระบบก็ส่งเสียงดังขึ้น:

【ติ๊ง! ภารกิจระบบกูร์เมต์แบบสุ่มได้รับการอัปเดต โปรดกินนกแฮงค์กรีล่า; รางวัล: หมัดระเบิดเนื้อ !】

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลี่เฟยก็เปลี่ยนไป

ภารกิจสุ่มมาอีกแล้วเหรอเนี่ย ไวจริงๆ

ของรางวัลคือ "หมัดระเบิดเนื้อ"นี่มันของดีนี่หว่า!

หลังจากเปิดใช้งาน "หมัดระเบิดเนื้อ" พลังทั้งหมดในร่างกายจะถูกรวบรวมไปไว้ที่กำปั้น หมัดเดียวสามารถปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาได้ ราวกับระเบิดที่ปะทุขึ้นบนเนื้อหนัง คล้ายๆ กับท่า "หมัดบดกระดูก" ของสตาร์จูนในต้นฉบับเลย

ทักษะนี้ต้องการความแข็งแกร่งของร่างกายสูงมาก

แต่สำหรับหลี่เฟยแล้ว มันเหมือนสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

หลังจากปลุกเซลล์กูร์เมต์สีขาว ร่างกายของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างมหาศาล ตอนนี้เขากำลังกังวลเรื่องการฝึกทักษะเพื่อเสริมความแข็งแกร่งอยู่พอดี

เจ้า "หมัดระเบิดเนื้อ" นี่มาได้ถูกจังหวะเป๊ะ

ติดอยู่แค่อย่างเดียว เงื่อนไขในการได้รับ "หมัดระเบิดเนื้อ" คือต้องกินนกแฮงค์กรีล่า ซึ่งข้อนี้ทำเอาหลี่เฟยหนักใจไม่น้อย

อย่างที่บอกไป ด้วยความแข็งแกร่งของหลี่เฟยตอนนี้ การจะล่านกแฮงค์กรีล่าเป็นเรื่องยากมาก

"ช่างแม่มัน!"

"ลองดูก่อนแล้วกัน!"

หลี่เฟยกัดฟันกรอด

เขาอยากได้ "หมัดระเบิดเนื้อ" จนตัวสั่น

เขามองไปที่หมีเขาเดียว แล้วยิ้มพลางพูดว่า "ไปเถอะ ไปช่วยฉันจับไอ้นกขี้เรื้อนนั่นหน่อย"

หมีเขาเดียวมองหลี่เฟยด้วยสายตาเหลือเชื่อ

มนุษย์ นี่แกกำลังล้อเล่นใช่มั้ย?

หลี่เฟยไม่สนใจท่าทางตกใจของหมีเขาเดียว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินดุ่มๆ ออกจากป่าไป...

จบตอน