บทที่ 17 แค่รองท้องไปซีเจียวหมายเลข 5?

ไม่นานนัก เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนที่เซี่ยเจียได้ลองขับเฟอร์รารี่ ตู้เจ๋อก็ได้มานั่งหลังพวงมาลัยมาเซราติ

เตรียมพาเพื่อนซี้ไปหาอะไรอร่อยๆ กิน

ทันทีที่สตาร์ตรถ เซี่ยเจียก็โบกมือลาหานซินเหล่ยที่ยืนโค้งส่งอยู่ริมหน้าต่าง พอหันกลับมาก็พูดขึ้นว่า

"พนันกันร้อยนึง! ยัยนั่นเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์อยากนอนกับแก!"

"พูดอะไรตรงไปตรงมาขนาดนั้น เขาแค่ใฝ่ก้าวหน้ามากไปหน่อยน่า"

"แกแรดขึ้นขนาดนี้ ฉันไม่ชินเลย!"

เซี่ยเจียบ่นอุบ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นพิกัดในจีพีเอสของตู้เจ๋อ ถึงกับชะงัก "แกจะไปที่นั่นทำไม? ก็แค่รองท้องไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ต้องใส่ใจ แค่รองท้องเฉยๆ"

"รองท้องบ้านแกไปซีเจียวหมายเลข 5?"

ซีเจียวหมายเลข 5 ในมัวตูอาจไม่ใช่ร้านที่ดีที่สุด แต่เป็นร้านที่ดังที่สุดแน่นอน

เมื่อหลายปีก่อน ร้านนี้โด่งดังไปทั่วประเทศเพราะมีคนกินข้าวมื้อเดียวหมดไป 4 แสน

บิลใบนั้นยังถูกพูดถึงมาจนถึงทุกวันนี้

และสถานที่ที่ตู้เจ๋อจะเลี้ยงข้าวเซี่ยเจียก็คือที่นี่

ระหว่างทาง ตู้เจ๋อโทรจองโต๊ะเรียบร้อย

พอไปถึง พนักงานก็นำทั้งสองเข้าไปในห้องส่วนตัว

สถานที่แบบนี้ แม้แต่เซี่ยเจียที่เป็นคนมัวตูแท้ๆ ก็ยังไม่เคยมา เข้ามาถึงก็มองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตาตื่นใจ

พอเห็นเมนูที่พนักงานยื่นให้ เซี่ยเจียถึงกับหายใจติดขัด

ในแอปรีวิวบอกว่าร้านนี้เฉลี่ยหัวละพัน แต่ห้องส่วนตัวมีขั้นต่ำหลักหมื่น แถมเซอร์วิสชาร์จอีก 10%

"เล่าตู้ เรามากันแค่สองคน ไม่ต้องกินห้องส่วนตัวก็ได้มั้ง? ไปนั่งข้างนอกไหม?"

เซี่ยเจียกระซิบข้างหูตู้เจ๋อ

ตู้เจ๋อซื้อรถสี่ห้าล้านเขาเข้าใจได้ แต่กินข้าวมื้อละหมื่นกว่ากับเพื่อนแค่สองคน นี่มันบ้าไปแล้ว!

ตู้เจ๋อค้อนควักใส่ แล้วดึงเมนูมาถือไว้เอง "ให้พี่น้องกินดีอยู่ดีมันผิดตรงไหน? ถือซะว่าฉันตอบแทนบุญคุณ แกแล้วกัน!"

พูดจบ เขาก็เริ่มสั่งตามเมนู "ไข่ปลาคาเวียร์ชั้นดี เอามาสี่ที่"

"เป๋าฮื้อแช่เย็นซอสสาเก ฟังดูน่ากิน เอามาสี่ที่เหมือนกัน..."

"ปูแม่น้ำแยงซี 8 ตำลึง เอามาสี่ตัว!"

"เดี๋ยว!"

เซี่ยเจียรีบกดเมนูไว้ "เรามีกันแค่สองคน ทำไมแกสั่งอย่างละสี่?"

"แค่พุงแกกับพุงฉัน คนละที่มันจะไปพออะไร?"

ตู้เจ๋อชี้พุงเซี่ยเจียกับพุงตัวเอง แล้วสั่งต่อ

"ปลิงทะเลเปลือกกรอบซอสกุ้ง..."

"ปลาจวดเหลืองป่า..."

"ซุปหางจระเข้ตุ๋น..."

ตู้เจ๋อสั่งรวดเดียวสิบกว่าอย่าง แต่แทบไม่ได้สั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เลย

เดี๋ยวต้องไปต่อที่ผับ กินเหล้าตอนนี้ เดี๋ยวตอนอยู่ผับจะกินไม่ไหว

เรื่องปั๊มยอดเงิน ตู้เจ๋อไม่สนใจแล้ว

ยอดเงินในบัญชีตอนนี้ หายไปแสนสองแสนก็ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก

สั่งอาหารเสร็จ เซี่ยเจียที่นั่งข้างๆ นั่งเอ๋อไปแล้ว

พอพนักงานออกไป เขาถามเสียงสั่น "เล่าตู้ พี่ตู้! ท่านประธานตู้!"

"วันนี้แกคิดจะทำอะไรฉันเนี่ย?"

ตู้เจ๋ออดขำไม่ได้ "ในหัวแกมีแต่เรื่องกินกับเรื่องนอนหรือไง? ทำไมคิดไม่ได้ว่าเพื่อนรวยแล้วอยากตอบแทนบ้างวะ?"

"ทำใจให้สบาย กินให้อร่อยเถอะ"

"ตอนฉันไม่มีตังค์ ฉันทำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันรวยแล้ว ก็อยากพาเพื่อนมาหรูหราหมาเห่าบ้าง!"

……

อาหารทยอยมาเสิร์ฟ เซี่ยเจียเห็นว่าห้ามไม่ทันแล้ว ก็เลยปล่อยเลยตามเลย กินให้เต็มคราบ

"เพื่อนเอ๋ย มีความสุขก็ดีอยู่หรอก แต่พวกเศรษฐีใหม่แบบแกในมัวตู ฉันเห็นมาเยอะแล้ว จุดจบดีๆ มีไม่กี่คนหรอกนะ แกอย่าไปเป็นแบบพวกมันล่ะ!"

"รู้แล้วน่า แกบ่นเก่งกว่าพ่อฉันอีก!"

"ก็ฉันพ่อแกไม่ใช่เรอะ?"

"ไอ้ลูกทรพี!"

ด่ากันขำๆ สักพัก ตู้เจ๋อก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ "จริงสิ คืนนี้ไป 798 แกชวนเพื่อนมาเยอะๆ หน่อย! ไปกันแค่สองคนจะไปสนุกอะไร?"

"ก็มีหานซินเหล่ยไปด้วยไม่ใช่เหรอ?"

"นั่นก็แค่สามคน ชวนเพื่อนผู้ชายมาอีกสักกลุ่ม! คนเยอะๆ สนุกดี!"

ถึงยังไม่เช็กบิล แต่ตู้เจ๋อลองคำนวณคร่าวๆ มื้อนี้อย่างมากก็แค่แสนนิดๆ ยังไม่เท่ามื้อกลางวันที่กินกับหวังเสวี่ยชิงเลย

ทั้งที่เขาสั่งอาหารเยอะกว่าบิล 4 แสนในตำนานนั่นตั้งเยอะ

แต่บิลนั้นเขาไปกินกันตั้ง 11 คน

คนเยอะพลังแยะจริงๆ นั่นแหละ

เรื่องกิน ถ้าไม่สั่งเหล้า คนน้อยก็ใช้เงินได้ไม่เท่าไหร่

คิดในทางกลับกัน คืนนี้ไปผับ ถ้าคนน้อย ก็คงใช้เงินได้ไม่เยอะเหมือนกัน

ฉันต้องการพี่น้องมาช่วยผลาญเงินเพิ่ม!

น่าเสียดายที่คอนเนกชันของตู้เจ๋อแคบเกินไป ต้องพึ่งพาเซี่ยเจียอีกแรง

"ได้! แล้วต้องเรียกเด็กไหม?"

"เรียกทำซากอะไร ไปผับมีเงินซะอย่าง จะขาดผู้หญิงเหรอ? แกตามพวกเพื่อนผู้ชายมา! ฉันไม่รู้จักก็ได้ ถือซะว่าหาเพื่อนใหม่!"

"เออๆๆ พ่อแกมีสาวแล้วนี่หว่า ไม่ต้องง้อเด็กดริ๊งก์แล้วสิ?"

ตู้เจ๋อชูนิ้วกลางใส่เซี่ยเจีย แล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ

เซี่ยเจียหยิบมือถือขึ้นมา ถ่ายรูปอาหารเต็มโต๊ะ แล้วโพสต์ลงโมเมนต์วีแชตเพื่อระดมพล

"ฉลองชีวิตใหม่ให้เพื่อนรักตู้เจ๋อ วันนี้เพื่อนเลี้ยงข้าวที่ซีเจียวหมายเลข 5 คืนนี้มีปาร์ตี้ต่อที่ 798! ใครจะไปรีบลงชื่อ เสี่ยตู้เลี้ยงเอง! (รับเฉพาะผู้ชาย)"

……

"เจินรู สามีเธอรวยแล้วเหรอ?"

ในกลุ่มแชตเพื่อนสาว หลิ่วถังถังส่งรูปแคปหน้าจอโมเมนต์ของเซี่ยเจียเข้ามา

หลิ่วถังถังเป็นเพื่อนสนิทและอดีตเพื่อนร่วมงานของหลินเจินรู ภรรยาเก่าของตู้เจ๋อ

ตอนที่ตู้เจ๋อยังไม่หย่ากับหลินเจินรู พอรู้ว่าหลิ่วถังถังอยากมีแฟน เขาเคยคิดจะแนะนำเซี่ยเจียให้

น่าเสียดายที่หลิ่วถังถังไม่ถูกใจหน้าตาของเซี่ยเจีย ส่วนเซี่ยเจียก็มองว่าหลิ่วถังถังหน้าเงินเกินไป เลยไปกันไม่รอด

แต่ทั้งคู่ก็ยังมีวีแชตของกันและกันอยู่

เมื่อกี้พอเห็นโมเมนต์ของเซี่ยเจีย หลิ่วถังถังถึงกับช็อก

ในมัวตู ใครบ้างจะไม่รู้จักชื่อเสียงของซีเจียวหมายเลข 5?

ผัวเก่าของหลินเจินรูมีปัญญาเลี้ยงคนอื่นกินข้าวที่นั่นแล้วเหรอ?

พอข้อความถูกส่งออกไป ไม่นานหลินเจินรูก็ตอบกลับมา "เหอะ เขามีเงินเท่าไหร่ฉันจะไม่รู้เหรอ? จะไปมีปัญญาเลี้ยงข้าวที่ซีเจียวหมายเลข 5 ได้ไง?"

เพื่อนสาวอีกคนในกลุ่มเสริมขึ้นมา "สงสัยรูดบัตรเครดิตมั้ง!"

หลินเจินรู: "ถังถัง ต่อไปไม่ต้องส่งข่าวผู้ชายคนนั้นมาอีกนะ เห็นแล้วนึกถึงช่วงเวลาวัยสาวที่เสียไปเปล่าๆ!"

"ใช่ๆ ถังถัง ระวังหน่อยสิ!"

"เจินรูอย่าเสียใจไปเลย โชคดีที่เธอหย่าเร็ว แถมยังไม่มีลูก! เธอยังมีโอกาสเจอคนที่ดีกว่า!"

เพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มต่างพากันปลอบใจหลินเจินรู

พวกเธอเข้าใจและเห็นใจชะตากรรมของหลินเจินรูเป็นอย่างดี

หลินเจินรูน่าสงสารจริงๆ

ผู้หญิงสวยขนาดนี้ กลับต้องเสียเวลาวัยสาวอันมีค่าไปกับผู้ชายจนๆ ตั้งหลายปี

เธอแค่ต้องการชีวิตที่สุขสบาย ไม่ใช่อนาคตที่มองไม่เห็นฝั่ง!

โชคดีที่หลินเจินรูยังไม่มีลูก เริ่มต้นใหม่ตอนนี้ยังทัน

อ่านข้อความของเพื่อนในกลุ่ม หลิ่วถังถังก็ยังอดสงสัยไม่ได้

ในโมเมนต์ของเซี่ยเจียบอกว่าคืนนี้พวกเขาจะไปที่ 798?

หลิ่วถังถังรู้ว่านั่นเป็นบาร์เปิดใหม่ เธอเคยไปกับแก๊งเพื่อนสาวสองสามครั้ง บรรยากาศดีมาก

ไหนๆ วันนี้ก็วันศุกร์แล้ว คืนนี้ลองแวะไปดูหน่อยดีไหมนะ?

จบบท