บทที่ 26 - ผมเปิดเอง

บทที่ 26 - ผมเปิดเอง

ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนก็มายืนอยู่หน้าโกดังหมายเลข 205 นี่คือโกดังแรกที่จะทำการประมูล

เย่เทียนยังคงยืนอยู่ท้ายแถว ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปดู

แค่ 5 วินาที เขาก็สแกนทุกอย่างในโกดังได้ทะลุปรุโปร่ง ประเมินสถานการณ์และราคาได้อย่างแม่นยำ ไม่จำเป็นต้องไปแย่งดูล่วงหน้า

สำหรับการประมูลรอบนี้ เย่เทียนวางแผนมาดิบดีแล้ว

พยายามไม่ประมูลของชิ้นใหญ่ เว้นแต่จะมีค่าจริงๆ ถึงจะพิจารณา เน้นไปที่ของเก่าและงานศิลปะที่มีมูลค่าสูงๆ ส่วนของอื่นๆ ขายทิ้งหน้างานได้เลย

แบบนี้ช่วยประหยัดเวลาและแรงงานในการขนย้าย ไม่ต้องกังวลเรื่องที่เก็บของ

ส่วนเรื่องราคาของมือสองที่อาจจะขายได้ถูกหน่อย ก็ถือเป็นต้นทุนที่ต้องยอมจ่าย เชื่อว่าไม่น่าจะขาดทุนเท่าไหร่!

พร้อมกันนี้ เย่เทียนก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะหาโอกาสจัดการพวกการ์เซียให้เร็วที่สุด ล้างผลาญเงินสดพวกมันให้หมด พอไปเจอโกดังที่มีค่าจริงๆ พวกมันจะได้ไม่มีปัญญามาป่วนเขาอีก

ส่วนว่าพวกมันพกเงินมาเท่าไหร่ ตอนเดินขึ้นตึกมา เย่เทียนกลั้นใจสแกนทะลุเสื้อผ้าพวกมันทีละคน รู้ยอดเงินในกระเป๋าพวกมันหมดแล้ว

ไม่ถึงหมื่นดอลลาร์ด้วยซ้ำ กระจอกชะมัด!

"แก๊ก!"

แม่กุญแจที่ล็อกประตูโกดังถูกคีมตัดเหล็กตัดขาด ร่วงลงพื้น

"ครืด!"

ประตูม้วนถูกผลักขึ้น โกดังร้างแห่งนี้ถูกเปิดเผยต่อสายตา

"โอเค! สุภาพบุรุษทั้งหลาย เชิญชมได้ ห้ามเข้าโกดัง ห้ามแตะต้องของ วันนี้คนเยอะ ช่วยทำเวลาหน่อย ให้เวลาคนละไม่เกิน 10 วินาที ห้ามยืนแช่หน้าประตู เข้าใจไหม?"

วิลสันตะโกนบอก กติกา ก่อนจะถอยไปยืนข้างประตูพร้อมกับเจ้าหน้าที่อีกสองคนเพื่อคอยดูความเรียบร้อย

"รับทราบ!"

ฝูงชนขานรับ

การเข้าชมเริ่มต้นขึ้น!

เย่เทียนหยิบไฟฉายแรงสูงออกมา ต่อคิวอยู่ท้ายสุด

ตอนนี้เขาตื่นเต้นหน่อยๆ นี่คือศึกแรกในฐานะนักล่าสมบัติมืออาชีพ หวังว่าจะได้อะไรดีๆ กลับไป ประเดิมชัยชนะสวยๆ!

"สตีเวน เตรียมตัวมาดีนี่หว่า มาดราชาจอมขุดชัดๆ!"

เห็นไฟฉายในมือเย่เทียนที่สว่างโร่ยังกับสปอตไลต์ เจสันก็อดแซวไม่ได้

"คนจีนเรามีคำพังเพยว่า 'หากประสงค์จะทำงานให้ลุล่วงด้วยดี จำต้องลับเครื่องมือให้คมกริบเสียก่อน'!"

เจสันไม่เข้าใจคำพังเพยจีน ได้แต่มึนตึ้บ

เย่เทียนไม่ได้อธิบายต่อ แต่ยิ้มมองไปข้างหน้า

การ์เซียกับชัคที่อยู่หัวแถวดูโกดังเสร็จแล้ว กำลังซุบซิบกันอยู่ข้างๆ

ดูจากสีหน้า เย่เทียนสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้น สงสัยจะสนใจโกดังนี้ และกำลังคำนวณราคากันอยู่

สามสี่นาทีผ่านไป คนส่วนใหญ่ดูเสร็จแล้ว ใกล้จะถึงคิวของทีมร้านมือสองเบนนี่และเย่เทียน

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ลอยเข้าหู

"ไอ้สิบแปดมงกุฎ! ไอ้สารเลว! วันนี้อย่าหวังว่าจะได้โกดังไหนไปเลย! แกมันเหมาะกับขยะเท่านั้น!"

เย่เทียนขมวดคิ้วทันที หันขวับไปมอง

คนพูดคือรีต ตอนนี้กำลังจ้องเขาตาเขม็ง สายตาเต็มไปด้วยการยั่วยุ การ์เซียกับชัคที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำหน้าแบบเดียวกัน

"ก็อาจจะใช่! แต่ถึงฉันจะโง่แค่ไหน ก็คงไม่ควักเงิน 800 ดอลลาร์ซื้อกล้องส่องทางไกลขยะหรอก เรื่องนี้ก็น่าจะบอกได้นะว่าใครกันแน่ที่เหมาะกับขยะ!"

เย่เทียนยิ้มเยาะสวนกลับไป วาจาเชือดเฉือนสุดๆ

หน้ารีตแดงก่ำจนพูดไม่ออก!

"ฮ่าๆๆ"

คนอื่นได้ยินก็ระเบิดหัวเราะ

จากนั้นสายตาหลายคู่ก็จับจ้องไปที่รีต ด้วยสีหน้าเหมือนมองคนปัญญาอ่อน!

ชัดเจนว่าเรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว รีตก็เหมือนกับชัค กลายเป็นสัญลักษณ์ของความโง่เง่าไปแล้ว

พอได้ยินเสียงหัวเราะ รีตก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"ฟัค! ฉันจะอัดแกให้น่วม ไอ้สารเลวปากดี!"

"ก็เข้ามาสิ! ขอดูฝีมือหน่อยว่ามันจะห่วยแตกเหมือนสายตาแกหรือเปล่า!"

เย่เทียนหันมาเผชิญหน้ากับรีต ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว เตรียมพร้อมรับมือ

สถานการณ์แบบนี้เย่เทียนคาดไว้แล้วว่าต้องเจอ ไม่ช้าก็เร็ว แค่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้ ศึกแรกก็เจอเลย

การประมูลโกดังไม่เหมือนการเล่นหุ้นในวอลล์สตรีท

พวกหัวกะทิในวอลล์สตรีทสู้กันด้วยเล่ห์เหลี่ยม หักเหลี่ยมเฉือนคม ฆ่าคนโดยไม่เห็นเลือด!

แต่การประมูลโกดังส่วนใหญ่เป็นพวกดิบเถื่อน วิธีจัดการคู่แข่งคือทางตรง นั่นคือหมัด หรือถ้าเลวร้ายหน่อยก็อาจมีปืน ง่าย รุนแรง และเลือดสาด!

ตั้งแต่ตัดสินใจเข้าวงการนี้ เย่เทียนก็เตรียมใจรับมือเรื่องพวกนี้ไว้แล้ว

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา นอกจากจะใช้พลังปราณเสริมสร้างร่างกาย เขายังตั้งใจฝึกการต่อสู้ และพัฒนาการก็ก้าวกระโดด

ด้วยการฝึกฝนระยะสั้นบวกกับพลังพิเศษช่วย ตอนนี้เย่เทียนไม่ใช่ไก่อ่อนที่ใครจะมาเคี้ยวได้ง่ายๆ!

ความขัดแย้งของทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที

นอกจากพวกเบนนี่ คนอื่นๆ ต่างทำท่าเหมือนรดูละครฉากเด็ด อย่างสนุกสนาน

ตีกันเลย! จะได้ลดคู่แข่งไปสองคน!

แต่นี่คือสถานที่ประมูล ไม่อนุญาตให้ชกต่อย พอรีตทำท่าจะพุ่งเข้ามา วิลสันผู้ดำเนินการประมูลก็ตะโกนเตือนทันที

"รีต ใจเย็น! ถ้าต่อยกันที่นี่จะถูกตัดสิทธิ์การประมูลนะ คิดให้ดี ความใจร้อนต้องจ่ายค่าตอบแทนแพงนะ; ไอ้หนุ่มจีน แกก็ด้วย!"

ได้ยินคำเตือนของวิลสัน รีตก็หาทางลง ยอมสงบศึก

แต่ปากยังไม่หยุดพ่นคำผรุสวาท

"ไอ้เลว! วันนี้แกอย่าหวังจะได้โกดังสักห้อง ขยะก็อย่าหวัง!"

เย่เทียนหัวเราะเยาะ ตอบกลับอย่างดูแคลนว่า

"นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าแกมีเงินในกระเป๋าหรือเปล่า! ยินดีต้อนรับสู่การแข่งราคา ป๋าขาดทุกอย่าง ยกเว้นเงินดอลลาร์เขียวๆ รับรองว่าไม่ใช่ยาจกอย่างแกจะมาเทียบได้!"

ได้ยินแบบนี้ รีตโกรธจนผมแทบชี้ตั้ง เกือบจะสติแตกอีกรอบ

"ไอ้เวร! เดี๋ยวได้เห็นดีกัน!"

"การประมูลจะเริ่มแล้ว รีบนับเศษตังค์ในกระเป๋าแกเถอะ! ว่าพอจะมาแข่งกับป๋าหรือเปล่า?"

เย่เทียนยังคงยั่วโมโหรีตต่อไป พร้อมกับก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ถึงคิวเขาดูโกดังพอดี

"ฟัค! มันเป็นไอ้สารเลวตัวจริงเลย!"

"บิทช์! ต้องไม่ให้มันได้โกดังที่มีค่าเด็ดขาด"

พวกชัคและรีตคลั่งไปแล้ว ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะขัดขวางเย่เทียนให้ถึงที่สุด

คำพูดของเย่เทียนทำให้คนอื่นขมวดคิ้วเหมือนกัน

ถ้าเย่เทียนกับพวกชัคแข่งราคากันบ้าเลือด มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคนอื่นเลย ต้นทุนการประมูลของทุกคนคงพุ่งกระฉูด เว้นแต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเงินหมดและกระเด็นออกไปก่อน!

ดังนั้น หลายคนเริ่มจับตามองเย่เทียน และเพิ่มความระมัดระวัง ดีไม่ดีไอ้หนุ่มนี่อาจจะเป็นคู่แข่งของตัวเองก็ได้

"สตีเวน ทำได้สวย! คนพรรค์นี้ต้องสวนกลับให้หนัก!"

เจสันกระซิบ สีหน้าตื่นเต้นสุดขีด ชัดเจนว่าหมอนี่ชอบเรื่องสนุก!

"สตีเวน นี่คือธุรกิจ ไม่ใช่สนามประลอง ไม่จำเป็นต้องทำให้บรรยากาศตึงเครียดขนาดนั้น มันไม่ดีกับใครเลย!"

เบนนี่หันมาเตือน เขาไม่คิดว่าเย่เทียนจะแข็งกร้าวขนาดนี้ ไม่ยอมอ่อนข้อเลย!

"ไม่ต้องห่วงเบนนี่ ผมรู้ลิมิต รู้ว่าต้องทำยังไง"

เย่เทียนยิ้ม ท่าทางผ่อนคลาย

ถ้าไม่ยั่วให้พวกมันสติแตก จะล้วงเงินออกจากกระเป๋าพวกมันให้เกลี้ยงได้ยังไง? จะเขี่ยพวกมันทิ้งได้ยังไง

พูดจบ เย่เทียนก็ก้าวไปยืนหน้าประตูโกดัง เปิดไฟฉายเริ่มสำรวจภายใน

แทบจะทันที เขาก็ประเมินได้คร่าวๆ ตาเปล่าไม่เห็นของเก่า ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่!

นี่เป็นโกดังเก็บของของครอบครัวชนชั้นกลาง!

ของที่เห็นมีเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊กไม่กี่ชิ้น เก่าบ้างใหม่บ้าง สภาพยังดี มีแสงจางๆ บนเฟอร์นิเจอร์ แสดงว่ามีค่าทางศิลปะนิดหน่อย น่าจะขายได้ไม่กี่ร้อยดอลลาร์

ยังมีเตาอบสภาพ 80% โต๊ะฟุตบอลสภาพ 90% เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ดูโอเคอีกนิดหน่อย ไม่รู้ว่ายังใช้ได้ไหม

นอกนั้นก็เป็นของจุกจิก ไม่มีค่าอะไรมาก

ถึงเย่เทียนจะไม่ใช่เซียนของมือสอง แต่ก็พอจะประเมินราคาของตรงหน้าได้ น่าจะอยู่ที่ราวๆ 3,000 ดอลลาร์ไม่เกินนี้

ตามหลักการประมูลโกดัง มูลค่าที่มองเห็นคือเพดานราคาเสนอซื้อ งั้นราคาโกดังนี้ก็ไม่ควรเกิน 2,500 ดอลลาร์ ถ้าเกินกว่านี้มีสิทธิ์ขาดทุน

ที่ให้ 2,500 ไม่ใช่ 3,000 เพราะต้องเผื่อค่าแรง ค่ากำจัดขยะ และราคาต่อรองตอนขายด้วย

นี่คือราคาที่ทุกคนมองเห็น งั้นในช่องว่างหลังเฟอร์นิเจอร์ หรือในกล่องพวกนั้น จะมีของดีซ่อนอยู่ไหม?

เย่เทียนเปิดใช้งานตาทิพย์ทันที ทุกอย่างในโกดังปรากฏแก่สายตาทะลุปรุโปร่ง!

น่าเสียดาย ไม่มีแสงรัศมีใดๆ ปรากฏ โกดังนี้ไม่มีของเก่า!

หลังเฟอร์นิเจอร์ ในกล่อง ก็ไม่มีความลับซ่อนอยู่ ส่วนใหญ่ว่างเปล่า มีแค่เสื้อผ้าเก่าๆ ไม่กี่ตัว

โกดังนี้หมดความน่าสนใจสำหรับเย่เทียนโดยสิ้นเชิง แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์ซะทีเดียว ที่นี่เอาไว้วางกับดักเล็กๆ เล่นงานพวกชัคได้ ให้พวกมันเสียเงินเล่นสักหน่อย

ที่ทำแบบนี้ได้ เพราะกล่องเปล่ากับเฟอร์นิเจอร์ที่ปิดล็อกอยู่นั่นแหละ!

สำหรับคนอื่น มันคือพื้นที่แห่งจินตนาการ ไม่มีใครรู้ว่าในกล่องหรือในตู้มีของดีไหม

บางคนอาจจะระมัดระวัง ตัดความเป็นไปได้ทิ้ง แต่ต้องมีคนกล้าเสี่ยงแน่ หวังว่าคนกล้าพวกนั้นจะเป็นพวกของชัค

แม้จะสแกนจบแล้ว แต่เย่เทียนยังไม่ไปไหน แกล้งทำเป็นสนใจข้าวของในโกดัง พึมพำเหมือนกำลังคำนวณราคา

จนวิลสันเตือน เขาถึงเดินออกมา

ฉากนี้อยู่ในสายตาของพวกชัคทั้งหมด พวกมันเริ่มถูมือเตรียมพร้อมขัดขวางเย่เทียน และพวกมันเองก็สนใจโกดังนี้จริงๆ

เบนนี่ก็สนใจโกดังนี้เหมือนกัน เขาเล็งของที่วางโชว์หราอยู่ แล้วเคาะราคาในใจอย่างรวดเร็ว

พอเย่เทียนกับเบนนี่เดินออกไป วิลสันก็มายืนหน้าโกดัง เตรียมเริ่มประมูล

"โอเค! ทุกคนดูจบแล้ว การประมูลจะเริ่มเดี๋ยวนี้ วันนี้คนเยอะ ผมอาจมองเห็นมือไม่ทั่วถึง เวลาเสนอราคาช่วยยกมือแล้วตะโกนดังๆ ด้วย จะได้ไม่พลาด เข้าใจไหม?"

"เข้าใจ! เริ่มเลย!"

ฝูงชนขานรับ บางคนเริ่มขยับตัว กระเหี้ยนกระหือรือเต็มที่!

ทันใดนั้น เย่เทียนก็ก้าวออกมาข้างหน้า แล้วบอกกับผู้ดำเนินการประมูลว่า

"เริ่มที่ 800 ดอลลาร์!"

ตะโกนราคาเปิดเสร็จ เขาก็หันไปมองหน้าพวกชัคด้วยสายตายั่วยวน เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ท่าทางแบบนี้จุดไฟแค้นให้พวกชัคทันที พวกมันเตรียมสู้ราคาเต็มที่

ได้ยินราคาเปิดของเย่เทียน วิลสันยิ้มแก้มปริ ไอ้หนุ่มจีนคนนี้ช่างรู้ใจจริงๆ!

คนอื่นทำหน้าต่างๆ กันไป มีทั้งตกใจ ผิดหวัง และขมวดคิ้ว

ราคาเปิดที่ค่อนข้างสูงของเย่เทียน ปลุกกระแสความร้อนแรงของการประมูลรอบแรกขึ้นมาทันที

จากนั้น เสียงอันดังลั่นของวิลสันก็แผดออกมา รัวเร็วปานปืนกล

"โอเค! การประมูลเริ่มแล้ว พ่อหนุ่มคนนี้เปิดที่ 800 ดอลลาร์ ตอนนี้ 900 ดอลลาร์ 900 ดอลลาร์ มีใครให้ 900 ไหม?"

(จบแล้ว)