บทที่ 36 - ยอดชายสายกล้ามแห่งยุคชุนชิว!

บทที่ 36 - ยอดชายสายกล้ามแห่งยุคชุนชิว!

พอได้ยินคำพูดของอิ๋งหยวน ฝูซูถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

แต่ทว่า อิ๋งหยวนลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องหยิบม้วนไม้ไผ่สามม้วนออกมาส่งให้ฝูซู

มองดูตัวอักษร "สำนักหรู (สายบู๊)" และ "ลุ่นอวี่ (คัมภีร์ฟาดปาก)" บนม้วนไม้ไผ่ ฝูซูรู้สึกมึนงงไปหมด

"พี่ใหญ่ เรื่องที่ข้าถามท่านก่อนหน้านี้ ในยุคนั้นแว่นแคว้นทำสงครามกันไม่หยุดหย่อน ชาวบ้านตกเป็นโจรผู้ร้ายมีเกลื่อนกลาด"

"อย่าว่าแต่เดินทางไปทั่วแคว้นเลย แค่คนธรรมดาจะเข้าเมือง บนถนนใหญ่ยังอาจเจอโจรดักปล้นได้"

"แต่ทำไมท่านขงจื๊อถึงเดินทางไปทั่วแคว้นได้อย่างปลอดภัยและมั่นคงล่ะ?"

อิ๋งหยวนยิ้มกริ่ม "คำตอบ อยู่ในคัมภีร์ลุ่นอวี่ฉบับนี้"

"ขงจื๊อไม่ใช่บัณฑิตอ่อนแออย่างที่พี่ใหญ่วาดภาพไว้หรอกนะ ในบันทึกของสำนักหรูบอกไว้ว่า ขงจื๊อสูงเก้าฟุตหกนิ้ว เป็นชาวแคว้นลู่ รูปร่างสูงใหญ่กำยำล่ำสันสุด ๆ"

"วรยุทธ์แก่กล้า ขนาดจื่อลู่ที่เป็นพวกบ้าพลังยังต้องยอมสยบ!"

"สำนักหรู ไม่ได้มีดีแค่เอาคำว่าเมตตาธรรมมาพูดติดปากเฉย ๆ แต่เขาลงมือทำให้เห็นจริง!"

คำพูดนี้ทำเอาฝูซูรู้สึกสับสนไปหมด

จริงอยู่ที่น้องหกพูดมา ในคัมภีร์ขงจื๊อยังมีปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกมากที่ยังแก้ไม่ตก

การพึ่งพาแค่คำสั่งสอน จะทำให้พวกโจรกลับใจได้จริงหรือ ต้องรู้ก่อนว่าคนพวกนั้นคือคนที่อยู่ไม่ได้เพราะสงคราม ระหว่างปากท้องเพื่อมีชีวิตรอดกับการฟังคนเทศนา คนเราย่อมเลือกทำตามสัญชาตญาณความอยู่รอด

แถมเรื่องขงจื๊อมีวรยุทธ์ สำนักขงจื๊อก็ไม่ได้ปิดบัง

แต่ถ้าเป็นอย่างที่น้องหกพูด สำนักขงจื๊อก็จะกลายเป็น...

"น้องหก ความหมายของเจ้าคือ..."

ฝูซูถือม้วนไม้ไผ่สามม้วนในมือ ลังเลไม่กล้าเปิดอ่าน

ไม่รู้ทำไม คำพูดของน้องหกแม้จะฟังดูเหลือเชื่อ แต่กลับมีเหตุผลอยู่บ้าง

คัมภีร์ "ลุ่นอวี่ สำนักหรู (สายบู๊)" ในมือตอนนี้กลับดูร้อนลวกมือพิกล

ฝูซูมีลางสังหรณ์ว่า เนื้อหาข้างในต้องไม่ใช่แนวคิดขงจื๊อแบบที่เขาเคยเรียนมาแน่ ๆ

อิ๋งหยวนหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า "ถูกต้อง!"

"สมัยนั้นแว่นแคว้นทำสงครามกัน ใครแข็งแกร่งก็รอด ใครอ่อนแอก็แพ้! ราษฎรบ้านแตกสาแหรกขาด คนหนีไปเป็นโจรมีนับไม่ถ้วน"

"ท่านขงจื๊อทนดูไม่ได้ จึงอาศัยกล้ามเนื้อแผ่นหลังอันแข็งแกร่งดุจปีศาจ ออกจากเขาเดินทางไปทั่วแคว้น"

"ตลอดการเดินทาง คือการฟาดฟันไปตลอดทาง!"

"ตีจนได้ซุ้มโจรเจ็ดสิบสองแห่ง ตีจนได้ลูกสมุนสามพันคน!"

"คัมภีร์ลุ่นอวี่เล่มนี้ ไม่ใช่คำสอนที่ขงจื๊อสอนลูกศิษย์ แต่มันคือกฎเกณฑ์ของวงการนักเลงในยุคนั้น!"

"กฎของขงจื๊อ ก็คือกฎ!"

คำพูดชุดนี้ทำเอาฝูซูรู้สึกชาไปทั้งตัว!

ข้อสันนิษฐานของน้องหก ทำไมมันถึงได้... พลิกโลกขนาดนี้?

ขงจื๊อเป็นจอมพลังที่อาศัยกล้ามเนื้อไล่ทุบชาวบ้านไปทั่ว?

เจ็ดสิบสองปราชญ์ คือหัวหน้าซุ้มโจรเจ็ดสิบสองแห่ง?

ลูกศิษย์สามพันคน คือลูกสมุนนักเลงสามพันคน?

นี่มัน...

ฝูซูรู้สึกหน้ามืดตาลาย ขาสั่นพับ ๆ จนต้องเอื้อมมือไปคว้าเสาข้าง ๆ เพื่อพยุงตัว

อิ๋งหยวนเห็นดังนั้น รีบเข้าไปประคอง

"น้องหกไม่ได้นะ!"

"ใส่ร้ายป้ายสีปราชญ์เช่นนี้ นี่... นี่มันเป็นการลบหลู่ดูหมิ่นอย่างร้ายแรง!"

"หากคำพูดนี้แพร่งพรายออกไป บัณฑิตทั่วหล้าต้องรุมประณามเจ้าแน่!"

"ถึงตอนนั้น น้องหกเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายนะ!"

ฝูซูรีบเอ่ยเตือน

แม้จะรักน้องแค่ไหน แต่พอได้ยินทฤษฎีเมื่อครู่ เขาก็แทบจะเป็นลม

ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คนในสำนักขงจื๊อคงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า คนที่เกลียดอิ๋งหยวนคงมีไม่น้อย

ดีไม่ดีอาจรวมตัวกันถวายฎีกา ให้ตรวจสอบและลงโทษอิ๋งหยวน

นี่มันเป็นการล้มล้างความเชื่อความศรัทธา อันตรายสุด ๆ

ทว่า อิ๋งหยวนกลับไม่สนใจคำเตือนของฝูซูเลยสักนิด กลับยิ้มอย่างไม่ยี่หระ "พี่ใหญ่ สัจธรรมมักอยู่ในมือคนส่วนน้อยเสมอ"

"ถ้าคนพวกนั้นแยกแยะถูกผิดไม่ได้ ไอ้คำว่า 'บัณฑิตผู้มีชื่อเสียง' ก็แค่พวกหลอกลวงสร้างภาพ ข้าจะไปกลัวทำไม?"

"กลับกัน"

"พี่ใหญ่ ท่านต้องเรียนรู้ความห้าวหาญของขงจื๊อที่ว่า 'แม้มีคนนับหมื่นขวางหน้า ข้าก็จะลุย' การสู้กับคนนับหมื่นด้วยตัวคนเดียว นี่แหละคือยอดคน!"

"ท่านขงจื๊อตีคนนับหมื่นได้ พวกเราด่าคนนับหมื่นบ้างก็ไม่เลว!"

อิ๋งหยวนยิ้มจริงใจเสียจนฝูซูมึนตึ้บ

แม้มีคนนับหมื่นขวางหน้า ข้าก็จะลุย คือ... ไล่ตีคนเป็นหมื่นเหรอ?

ขงจื๊อ เป็นยอดขุนพลผู้ไร้เทียมทานงั้นรึ?

"พี่ใหญ่ ถ้าไม่เชื่อ ท่านลองเปิดคัมภีร์ลุ่นอวี่อ่านดูให้ละเอียด แล้วท่านจะเชื่อสิ่งที่ข้าพูด"

อิ๋งหยวนหัวเราะ หึหึ แล้วตบม้วนไม้ไผ่ในมือฝูซูเบา ๆ

ฝูซูสีหน้าตะลึงงัน แม้ใจจะต่อต้าน แต่มือกลับยื่นไปดึงเชือกที่มัดอยู่ออกโดยไม่รู้ตัว

พอกางม้วนไม้ไผ่ออก

ประโยคแรกที่เห็น ทำเอาฝูซูสมองระเบิด!

"จื่อเยว่ เช้าได้ยินมรรคา เย็นตายก็นอนตาหลับ... ความหมายใหม่ ตอนเช้าได้ยินเส้นทางไปบ้านเอ็ง ตอนเย็นก็ไปตีเอ็งให้ตายได้แล้ว?"

"จื่อเยว่ ปราชญ์ไม่พูดเรื่องภูตผีปีศาจ... ความหมายใหม่ ปราชญ์ไม่อยากพูดมาก เลยใช้พละกำลังเหนือมนุษย์ทุบเจ้าจนสติหลุด?"

"จื่อเยว่ มาแล้วก็จงอยู่ให้สบาย... ความหมายใหม่ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็จงฝังศพอยู่ที่นี่ซะ?"

"จื่อเยว่ คิดก่อนทำจึงสำเร็จ ไม่คิดก่อนทำจะล้มเหลว... ความหมายใหม่ ปราชญ์บอกว่า เวลาจะตีกับใคร ถ้าลังเลอีกฝั่งจะตั้งตัวได้ ถ้าไม่ลังเลก็จะทุบอีกฝั่งจนเละได้ทันที"

"..."

พออ่านไปทีละประโยค ฝูซูรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม!

สรุป... สรุปว่ามันแปลว่าอย่างนี้เหรอ?

เมตตาธรรม ไม่ใช่คุณธรรม แต่เป็นชื่อดาบกับขวานประจำกายของขงจื๊อ ชื่อว่า ดาบเมตตา กับ ขวานคุณธรรม?

คำว่า ธรรมะ คือการทุบหัวศัตรูให้ยุบลงไปในอก?

นี่มัน... น่ากลัวเกินไปแล้ว!

แวบหนึ่ง ฝูซูรู้สึกว่ามันเหลวไหล

แต่แวบต่อมา สิ่งที่เขียนไว้... เขากลับหาข้อโต้แย้งไม่ได้เลย

เหตุผลง่าย ๆ ก็คือคำถามที่น้องหกถามไว้

ถ้าอาศัยแค่ฝีปาก จะเดินทางผ่านเส้นทางที่แม้แต่กองทัพยังกลัวได้จริงหรือ?

การเดินทางไปทั่วแคว้น โดยที่ตัวเองไม่มีฝีมือ จะอาศัยแค่แสงแห่งปัญญาเอาตัวรอดได้จริงหรือ?

และที่สำคัญที่สุดคือ...

ในคัมภีร์ "ลวี่ซื่อชุนชิว" ก็บันทึกไว้ว่า ขงจื๊อมีแรงยกประตูเมืองได้! ประตูนั่นหนักตั้งสี่ร้อยชั่ง! ขนาดทหารในกองทัพยังหาคนทำได้ยาก นี่เป็นหลักฐานชั้นดีว่าขงจื๊อวรยุทธ์สูงส่ง!

ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้ามาในหัว ฝูซูรู้สึกหัวร้อนผ่าวไปหมด

มึนงง สับสน

เขาจำไม่ได้ว่าอิ๋งหยวนพูดอะไรต่อ และจำไม่ได้ว่าเดินออกจากจวนมาได้ยังไง

รู้แค่ว่า ตัวเองเหมือนจะผิด แต่ก็เหมือนจะไม่ผิด!

แยกไม่ออก เขาแยกไม่ออกจริง ๆ!

สำนักขงจื๊อ หรือ สำนักบู๊?

หลุนอวี่ (คัมภีร์สนทนา) หรือ ลุ่นอวี่ (คัมภีร์ฟาดปาก)?

ตกลงอะไรถูก อะไรผิด! หรือว่าที่ผ่านมา เขาเข้าใจผิดมาตลอด?

"อ๊าก!"

กลางดึกคืนนั้น จู่ ๆ ฝูซูก็ตะโกนลั่นขึ้นมา แล้วก็หลับเป็นตายไป

ทหารองครักษ์และนางกำนัลตกใจตื่น แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวน

มีเพียงในจวนองค์ชายหก อิ๋งหยวนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์!

ถอนฟืนใต้กระทะ! ใช้วิชาการทหารจัดการกับนักปราชญ์ สะใจจริง ๆ!

[จบแล้ว]