บทที่ 34 - เอาจ้าวกาไปเลี้ยงหมา

บทที่ 34 - เอาจ้าวกาไปเลี้ยงหมา

ได้ยินคำพูดของอิ๋งหยวน ฝูซูถึงกับชะงัก สีหน้าแฝงความประหลาดใจ

น้องหกคนนี้จะสอน 'เมตตาธรรม' ให้เขา?

น้องหก เจ้าลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดหน่อยไหม? เมื่อกี้เจ้าเพิ่งจะยัดข้อหาอาจจะมีก็ได้ให้จ้าวกา แล้วฆ่าเขาทิ้งนะ!

"น้องหกมีความเห็นต่างเกี่ยวกับลัทธิขงจื๊อรึ?"

แต่ฝูซูก็ไม่ได้ปฏิเสธทันที กลับเอ่ยถาม

การเปิดกว้างรับฟังความเห็นผู้อื่น คือคุณสมบัติพื้นฐานของสุภาพชน

อิ๋งหยวนยิ้มลึกลับ "ความเห็นต่างคงเรียกไม่ได้ แต่เรียกว่าความเข้าใจที่ถูกต้องน่าจะเหมาะกว่า"

คำพูดนี้ทำเอาฝูซูมุมปากกระตุก!

ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเมตตาธรรมในลัทธิขงจื๊อ? น้องหกคนนี้ ช่างไม่ถ่อมตัวเอาซะเลยจริง ๆ!

"พี่ใหญ่ เดี๋ยวช่วงบ่ายท่านมาที่จวนข้า"

"แต่ก่อนจะมา ท่านลองคิดคำถามนี้ให้ดี"

"สมัยที่ท่านปรมาจารย์ขงจื๊อเดินทางไปทั่วแว่นแคว้น ตอนนั้นบ้านเมืองมีแต่สงคราม ท่านอาศัยอะไรถึงเดินทางไปมาระหว่างแคว้นได้? ไม่ต้องพูดถึงแคว้นที่เป็นศัตรูกันนะ แค่พวกโจรป่า หรือคนเถื่อนตามชนบท ขงจื๊อใช้อะไรรับมือคนพวกนี้?"

อิ๋งหยวนพูดพร้อมรอยยิ้ม

วิธีสอนคนที่ดีที่สุด คือการโยนคำถามให้คิด

เมื่อคนเริ่มคิด ใจก็จะเปิด เมื่อนั้นถึงจะกรอกแนวคิดใหม่ ๆ ลงไปได้

"ย่อมเป็นเมตตาธรรม ใช้เมตตาธรรมขัดเกลา ใช้คุณธรรมสร้างความซาบซึ้ง"

ฝูซูตอบโดยไม่ต้องคิด แต่อิ๋งหยวนโบกมือ "พี่ใหญ่ลองคิดดูดี ๆ ข้ากลับจวนก่อน ไว้ท่านมาถึงค่อยมาฟังคำตอบที่ท่านไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว"

พูดจบ อิ๋งหยวนก็หันหลังเดินออกจากตำหนัก ทิ้งให้ฝูซูยืนครุ่นคิดอยู่คนเดียว

"องค์ชาย องค์ชายหยวนพูดอะไรกับท่านหรือ? ทำไมท่าทีในท้องพระโรงถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ?"

"ต่อให้อัครมหาเสนาบดีเฝิงและหลี่ไม่อยากพูดมากเรื่องจ้าวกาเพื่อรอรับผลประโยชน์ แต่แม่ทัพเฒ่าหวังกับทงอู่โหว ทำไมถึงเข้าข้างองค์ชายหยวน? แถมเจ้ากรมการคลังหยางเย่ก็เป็นไปกับเขาด้วย?"

ซูซุนทงเดินเข้ามาถามเสียงเบา

เรื่องนี้เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

การประชุมในตำหนักใน องค์ชายฝูซูไม่ซ้ำเติมถือเป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมหยางเย่ถึงไม่พูดอะไรเลย?

แถมจิ๋นซีฮ่องเต้ยังใช้อำนาจระงับเรื่องนี้ไว้ดื้อ ๆ ในท้องพระโรง?

ฝูซูสีหน้าซับซ้อน เอ่ยว่า "เรื่องของน้องหก อาจารย์ทั้งสองอย่าได้ซักไซ้เลย"

"นี่ไม่ใช่แค่พระประสงค์ของเสด็จพ่อ แต่ในการประชุมย่อย ทั้งท่านแม่ทัพเฒ่าหวังและเจ้ากรมการคลัง ต่างก็เห็นชอบ"

"ส่วนที่น้องหกพูดกับข้าเมื่อครู่ เขาบอกว่าเขามีมุมมองต่อหลักธรรมขงจื๊อในแบบของเขา ให้ข้าไปแลกเปลี่ยนความคิดเห็นช่วงบ่าย"

ได้ยินดังนั้น ซูซุนทงถึงกับตะลึง!

เห็นชอบ!

สองคำนี้ กับคำว่าปล่อยปละละเลยมันต่างกันราวฟ้ากับเหว!

องค์ชายหยวนมีความสามารถขนาดนี้เชียวหรือ ใช้เพียงลิ้นสามนิ้ว (วาทศิลป์) โน้มน้าวทุกคนในการประชุมย่อยได้สำเร็จ?

"องค์ชายหยวนไม่เคยเคารพปราชญ์ แถมยังเคยเมาอาละวาดพูดจาโอหังว่าสวรรค์สร้างข้ามาต้องมีประโยชน์ คนไม่รู้จักถ่อมตัวเช่นนี้ จะไปรู้ลึกซึ้งเรื่องหลักธรรมขงจื๊อได้อย่างไร?"

"องค์ชาย อย่าได้หลงกลเชียวนะพะยะค่ะ!"

ฉุนอวี๋เยว่ที่อยู่ข้าง ๆ แค่นเสียงเย็น สีหน้าดูแคลน

เขาเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค องค์ชายหยวนที่แม้แต่คัมภีร์ 《หลุนอวี่》 (คัมภีร์สนทนา) ยังอ่านไม่กี่จบ เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีมุมมองลึกซึ้งอะไร

แต่ฝูซูกลับส่ายหน้า "ไม่! ข้าเชื่อใจน้องหก"

"น้องหกไม่ใช่คนพูดจาเลื่อนลอย"

"อาจารย์ทั้งสอง ข้าขอตัวไปจัดการราชกิจก่อน เดี๋ยวจะไปจวนน้องหก ฎีกาแนะนำจากหอจวีเสียนช่วงนี้ ให้ส่งไปที่จวนข้า ค่ำ ๆ ข้าจะอ่าน"

พูดจบ ฝูซูทำความเคารพแบบศิษย์ครึ่งหนึ่ง แล้วเดินออกจากตำหนักกิเลนไป

ฉุนอวี๋เยว่และซูซุนทงมองหน้ากัน ต่างเห็นความกังวลในแววตาของอีกฝ่าย

ดูเหมือนองค์ชายหยวนจะผงาดขึ้นมาในราชสำนักจริง ๆ แล้ว

กระแสที่มาแรงแบบนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว มันน่าหวั่นใจจริง ๆ

"ช่างเถอะ! ไม่ว่าองค์ชายหยวนจะเป็นอย่างไร ก็เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าองค์ชายฝูซูคือองค์ชายใหญ่แห่งต้าฉินไม่ได้"

"ขอเพียงองค์ชายฝูซูยึดมั่นในปณิธานของปราชญ์ มุ่งสร้างรัฐในอุดมคติ ใช้ระบบศักดินาแบ่งปันแผ่นดินเพื่อความสงบสุขของราษฎร"

"องค์ชายหยวน ไว้ค่อยจัดการวันหลังก็ได้"

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉุนอวี๋เยว่ถอนหายใจเบา ๆ

ซูซุนทงไม่ได้พยักหน้า และไม่ได้ส่ายหน้า

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกถึงภัยคุกคามอันเข้มข้นจากตัวอิ๋งหยวน

อย่าเห็นว่าองค์ชายหยวนไม่มีรากฐานในราชสำนัก แต่แค่ชุดอุปกรณ์ม้าศึกชุดเดียว ก็กอบโกยความประทับใจไปมหาศาล! ซูซุนทงก็กลัวเหมือนกัน!

"กร๊อบ!"

"กร๊อบ!"

ภายในคอกสุนัข หลงเชี่ยทุบกระดูกจนแหลกละเอียด แล้วยัดใส่ปากสุนัขรวดเดียว

หมากินไม่ไหวแล้ว แต่พอเห็นท่าทางน่ากลัวของหลงเชี่ย สัญชาตญาณสัตว์บอกว่าต้องกลืนลงไป

พวกมันเป็นหมา แต่หลงเชี่ยไม่ใช่คนแน่ ๆ ยอมท้องแตกตายดีกว่าโดนลิงยักษ์เดินสองขาตรงหน้าทุบตาย!

"องค์ชายบอกให้เลี้ยงหมา ก็ต้องเลี้ยงให้เกลี้ยง"

"จ้าวกา ข้าไม่รู้จักเอ็งหรอกนะ แต่เอ็งตายไปแล้ว หมาพวกนี้ก็ได้อิ่มท้อง"

"จะว่าไป ข้ากับองค์ชาย ก็ถือว่าทำบุญนะเนี่ย!"

หลงเชี่ยป้อนไปบ่นไป

ไม่นาน หมาในคอกก็นอนหงายท้องพุงกาง หลงเชี่ยถึงได้ปัดมือเดินจากไป

ในเมื่อองค์ชายสั่งให้เลี้ยงหมา ก็ต้องเลี้ยงให้เกลี้ยง (ไม่เหลือซาก)

"หลงเชี่ย"

พอกลับมาถึงจวน อิ๋งหยวนค่อนข้างพอใจ อย่างน้อยในอากาศก็ไม่มีกลิ่นคาวเลือดแล้ว

"หนงหลินให้เจ้าติดตามเปิ่นกงจื่อ เจ้าจะรู้สึกไม่พอใจบ้างไหม?"

อิ๋งหยวนนั่งลงบนที่นั่งประธานอย่างสบายอารมณ์ ยิ้มถาม

หลงเชี่ยฉีกยิ้มกว้าง "ไม่เลยขอรับ"

"กลับกัน เมื่อเช้าองค์ชายสั่งให้ข้าทุบไอ้เจ้ากรมรถม้านั่นจนตาย ข้าสะใจมาก"

"ข้าเกลียดพวกคนไม่เด็ดขาดที่สุด ผู้ชายที่ทำตัวยืดยาด สู้ไปเกิดเป็นผู้หญิงซะยังดีกว่า"

คำตอบนี้ทำเอาอิ๋งหยวนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

สรุปว่าการที่เขาฆ่าคนเมื่อกี้ ในสายตาของชายถึกอย่างหลงเชี่ย ไม่ใช่การฆ่าแกงกัน แต่กลายเป็นความเด็ดขาดสะใจไปซะงั้น?

"ใครบอกว่าคนซื่อประจบไม่เป็น? หลงเชี่ย ฝีมือการประจบของเจ้านี่เป็นเลิศในใต้หล้าเลยนะ!"

อิ๋งหยวนหัวเราะ แล้วปลดป้ายหยกที่เอวโยนไปให้ "นี่คือป้ายหยกของเปิ่นกงจื่อ ในวังรู้จักกันดี ถือเป็นใบผ่านทางได้"

"วันหน้ามีเรื่องให้เจ้าทำอีกเยอะ เรื่องรางวัล เปิ่นกงจื่อไม่ทำให้เจ้าผิดหวังหรอก"

หลงเชี่ยรับป้ายหยกมาอย่างงง ๆ ก่อนจะเก็บรักษาไว้อย่างดี

เขาอาจจะเป็นคนตรง ๆ แต่เรื่องน้ำใจ เขาซึมซับได้

การมอบป้ายหยกประจำตัวให้ ความหมายไม่ใช่แค่ของขวัญธรรมดา

มันเท่ากับว่าอิ๋งหยวนให้หลงเชี่ยยืมชื่อเสียงของตน เวลาไปไหนมาไหน เขาหลงเชี่ยก็คือคนขององค์ชายหกอิ๋งหยวน!

"เอาล่ะ อย่ายืนทื่อ เข้ามานั่งสิ"

"เปิ่นกงจื่อมีแผนการหนึ่ง ต้องการให้เจ้าหลงเชี่ยลงมือด้วยตัวเอง..."

อิ๋งหยวนกวักมือเรียก ให้หลงเชี่ยเข้ามานั่ง

[จบแล้ว]