บทที่ 7 - ผู้ช่วยหลัว

บทที่ 7 - ผู้ช่วยหลัว

◉◉◉◉◉

เหตุผลที่หลิวไห่ซานพูดอย่างมั่นใจขนาดนั้น เป็นเพราะเขาดูออกว่าเหลียงซิงหมินเริ่มสนใจข้อเสนอนี้แล้ว

"ร่วมมือกันด้วยดีครับคุณหลิว"

เป็นไปตามคาด เหลียงซิงหมินลังเลอยู่เพียงครู่เดียวก็ยื่นมือออกไปจับกับมือของหลิวไห่ซาน

"ผู้ช่วยหลัว ต่อไปพวกคุณคงยุ่งกันน่าดู"

หลังจากคลายมือออก หลิวไห่ซานก็หันไปมองหลัวหยางพร้อมกับเอ่ยแซว

"คุณหลิวอุตส่าห์ป้อนงานใหญ่ขนาดนี้ให้ ผมมีค่าคอมมิชชันรออยู่ ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ไม่เหนื่อยหรอกครับ"

"ฮ่าๆๆ"

หลิวไห่ซานหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำตอบของหลัวหยาง เขาหัวเราะไปพลางหันไปพูดกับเหลียงซิงหมินว่า "ผู้ช่วยของคุณคนนี้เป็นคนเข้าท่าจริงๆ... หนุ่มแน่นและมีความสามารถขนาดนี้ เป็นลูกหลานในบ้านหรือเปล่า"

"ฮ่าๆๆ คุณหลิวชมเกินไปแล้ว มิกล้ารับ มิกล้ารับ!"

เถ้าแก่เหลียงหัวเราะตามจนตาหยี

คำพูดของเขาคลุมเครือ คำว่ามิกล้ารับสามคำนี้ ฟังในหูหลิวไห่ซานคือมิกล้ารับคำชมว่าหนุ่มแน่นและมีความสามารถ แต่ฟังในหูของหลัวหยางกลับกลายเป็นว่ามิกล้ารับว่าเป็นลูกหลานในบ้าน

จิ้งจอกเฒ่าตัวจริง

บิ๊กลอตห้าสิบล้าน เป็นไปตามที่หลิวไห่ซานพูดไว้จริงๆ ฝ่ายการตลาดทั้งสำนักงานขายต่างวุ่นวายกันยกใหญ่

"ถ้าครึ่งปีหน้าขึ้นมาหนึ่งพันหยวนจริง ฉันจะใส่ซองอั่งเปาหนาๆ ให้คุณเลย!"

หลิวไห่ซานลุกขึ้นไปโทรศัพท์ด้านข้าง ถือโอกาสยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้หลัวหยาง "อีกสองสามวันจะนัดคุณทานข้าว พอดีเพื่อนฉันสองสามคนมีความคิดอยากจะลงทุนซื้อบ้านเหมือนกัน คุณจะได้ช่วยแนะนำหน่อย!"

เหล่าที่ปรึกษาการขายที่ได้ยินประโยคนี้ตาร้อนผ่าวกันเป็นแถว

ลำพังยอดขายระดับซูเปอร์บิ๊กลอตห้าสิบล้านหยวนก็ยังไม่พอ นี่ถึงขั้นจะป้อนงานให้ถึงปากอีกหรือ

บ้าไปแล้ว เขาเป็นแค่นักศึกษาปีสอง เป็นพนักงานชั่วคราวที่เพิ่งเริ่มงานได้ไม่ถึงสองชั่วโมง...

ความรู้สึกอิจฉาริษยาพวยพุ่ง!

ตามมารยาทแล้วเวลานี้หลัวหยางควรจะยื่นนามบัตรของตัวเองกลับไป แต่เขาไม่มี

ไม่ตื่นตระหนก ปัญหาเล็กน้อยแค่นี้จะทำอะไรผู้ย้อนเวลาได้

เขาหยิบโทรศัพท์โนเกียออกมา กดหมายเลขตามนามบัตรแล้วโทรหาหลิวไห่ซานทันที "คุณหลิวครับ ผมยังไม่ได้พิมพ์นามบัตร รบกวนคุณช่วยเมมเบอร์ผมไว้หน่อยนะครับ..."

หลิวไห่ซานอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วตบไหล่เขาเบาๆ "ได้เลย หลัวหยางใช่ไหม"

รอยยิ้มนั้นทำเอาเถ้าแก่เหลียงรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ในใจ

พอมองส่งหลิวไห่ซานเดินไปคุยโทรศัพท์ที่มุมหนึ่งของสำนักงานขาย เหลียงซิงหมินก็หันขวับมาทางหลัวหยาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมตตาปรานี

"หลัวหยาง ในเมื่อคุณเรียนวิศวกรรมโยธามา ก็อย่าไปเป็นพนักงานขายพาร์ตไทม์เลย มาเป็นผู้ช่วยผมจริงๆ เลยดีกว่าไหม"

ไม่รอให้หลัวหยางอ้างเรื่องหาเงิน เขาพูดต่อทันทีว่า "ไหนๆ คุณก็มาทำงานแค่ช่วงสุดสัปดาห์อยู่แล้ว การเป็นผู้ช่วยไม่กระทบเวลาที่คุณจะแวะมาขายบ้านที่สำนักงานขายหรอก นอกจากเช้าวันเสาร์ที่ต้องเข้าบริษัทมาร่วมฟังการประชุม เวลาที่เหลือคุณก็มาช่วยเทรนพวกที่ปรึกษาการขายกลุ่มนี้ ค่าคอมมิชชันก็ได้ตามปกติ เอาเป็นว่าผมการันตีรายได้ให้คุณเดือนละ 2 หมื่นหยวน... แน่นอนว่าถ้าเดือนไหนค่าคอมมิชชันเกิน 2 หมื่น ผมจะให้เงินพิเศษค่าตำแหน่งผู้ช่วยเพิ่มอีก 1 หมื่นหยวน"

สมกับเป็นเถ้าแก่เหลียง ทั้งจะให้หลัวหยางขายบ้าน ทั้งจะให้สอนงานลูกน้อง แถมยังต้องเข้าประชุมบริษัท...

แต่เงินสองหมื่นหยวนต่อเดือนนี่มันหอมหวานจริงๆ นี่แค่งานพาร์ตไทม์วันหยุดสุดสัปดาห์ เต็มที่เดือนหนึ่งเขาทำงานแค่สิบวัน

หารออกมาแล้วตกวันละ 2,000 หยวน!

แน่นอนว่าเหลียงซิงหมินไม่ใช่คนโง่ จากเวลาสั้นๆ แค่สองชั่วโมงกว่าเมื่อครู่ เขาเห็นคุณค่าในตัวหลัวหยาง

เด็กหนุ่มคนนี้มีความเข้าใจสถานการณ์อสังหาริมทรัพย์อย่างทะลุปรุโปร่ง จากคำพูดคำจาตอนขายของยังแฝงแง่คิดเกี่ยวกับการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ลึกซึ้งออกมาให้เห็น

ไม่เห็นหรือว่าเมื่อกี้หลิวไห่ซานแสดงท่าทีอยากดึงตัวไปร่วมงานขนาดไหน

เห็นได้ชัดว่าคนเก่งอยู่ที่ไหนก็ฉายแสง

เถ้าแก่เหลียงมีลางสังหรณ์ว่า การคว้าตัวเด็กหนุ่มที่ชื่อหลัวหยางคนนี้ไว้กับตัว จะส่งผลดีมหาศาลต่อจินเฉิงเรียลเอสเตท

"พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงมารายงานตัวที่สำนักงานใหญ่จินเฉิงเรียลเอสเตท ตกลงตามนี้นะ!"

หลัวหยาง "..."

จากนั้นเหลียงซิงหมินก็ไม่ได้หยิบนามบัตรออกมา แต่คว้าโทรศัพท์มือถือของหลัวหยางไปกดโทรหาตัวเอง

การที่เจ้านายฝ่ายเมมเบอร์ลูกน้องด้วยตัวเองแบบนี้ ทำเอาผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดไต้ตงหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับปากกระตุก ระดับผู้บริหารในบริษัทมีใครบ้างที่ได้รับเกียรติขนาดนี้

เมื่อครู่ตอนหลิวไห่ซานถามถึงความสัมพันธ์ เขาเกือบจะตะโกนแฉสถานะของหลัวหยางออกไปแล้ว

แต่ไต้ตงหมิงก็ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าดีลห้าสิบล้านนี้สำเร็จได้ไม่ใช่เพราะตำแหน่งผู้ช่วย แต่เป็นเพราะไอ้หมอนี่งัดแผนการที่ทำให้หลิวไห่ซานใจสั่นออกมาได้จริงๆ

แถมเถ้าแก่ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้น

"ยังดีที่ปีศาจตนนี้เป็นแค่พาร์ตไทม์ แถมไปเป็นผู้ช่วยท่านประธานเหลียง ถ้าขืนปล่อยให้มาอยู่ฝ่ายการตลาด..."

แววตาที่เขามองหลัวหยางเริ่มมีความหวาดระแวงปนอยู่

"ท่านประธานเหลียง ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่ท่านให้การยอมรับในตัวผมครับ"

ในเมื่อเห็นว่าข้อเสนอดี หลัวหยางย่อมไม่เล่นตัว อีกอย่างเมื่อกี้เขาลองคิดดูแล้ว การได้เกาะขอนไม้ใหญ่อย่างเหลียงซิงหมิน อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนให้พ่อของเขาได้ พอเขามีปากมีเสียงต่อหน้าเถ้าแก่เหลียง การจะหางานในจินเฉิงเรียลเอสเตทป้อนให้หลัวเจี้ยนกั๋วคงไม่ใช่เรื่องยาก

นี่คือแผนระยะยาว ส่วนผลประโยชน์ระยะสั้นต้องคุยให้เคลียร์

หลัวหยางไม่มีความขัดเขินแบบเด็กหนุ่มทั่วไป หลังจากขอบคุณที่เหลียงซิงหมินให้ความสำคัญ เขาก็ถามตรงๆ ว่า "ท่านประธานครับ ดีลของคุณหลิวเงินยังกลับมาไม่ครบ ค่าคอมมิชชันจะคิดยังไงครับ"

เงินค่าบ้านห้าสิบล้าน ถ้าคิดตามเรตเงินดาวน์ 50% ยอดขายรวมก็คือ 100 ล้านหยวน คิดค่าคอมมิชชันสองในพัน หลัวหยางจะได้ 2 แสนหยวน

แต่ตอนนี้แผนเปลี่ยนเป็นเงินมัดจำล่วงหน้า 30% แถมไม่เข้าระบบ ทำให้ไม่มีเงินกู้จากธนาคารโอนกลับมา ยอดนี้ต้องคุยให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นเกิดผิดใจกันภายหลัง จะเถียงกันไม่จบไม่สิ้น

"เรื่องนี้ง่ายมาก คุณเอาค่าคอมมิชชันไปก่อน 2 แสน"

พอเหลียงซิงหมินนึกถึงเพื่อนๆ ของหลิวไห่ซานที่จะมาหาหลัวหยาง เขาก็ใจป้ำขึ้นมาทันที "ภายหลังรอให้คุณหลิวเคลียร์เงินส่วนที่เหลือจนครบ ค่อยคิดค่าคอมมิชชันจากยอดขายรวม 150 ล้านหยวนให้คุณ"

คิดแบบนี้ หลัวหยางยังจะได้อีก 1 แสน แต่เถ้าแก่เหลียงบอกแล้วว่าไม่ได้ให้ตอนนี้ ต้องรอให้หลิวไห่ซานจ่ายเงินครบก่อน

นี่คือการเอาผลประโยชน์มาล่อใจหลัวหยาง แม้จะเปรียบเทียบไม่ถูกนัก แต่ก็ใกล้เคียงทีเดียว

"ผมฟังท่านประธานครับ"

ได้เงินค่าคอมมิชชัน 3 แสนหยวน ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว หลัวหยางไม่มีอะไรไม่พอใจ

ในเมื่อรับปากไปแล้ว นายทุนผู้เจนจัดอย่างเหลียงซิงหมินย่อมจัดการให้เสร็จสรรพในรวดเดียว

เขาหยิบโทรศัพท์โทรหาฝ่ายการเงินของบริษัททันที "ฉันอยู่ที่สำนักงานขายจินหลานหยวน ให้คนเอาเงินสด 2 แสนมาที่นี่ ลงบัญชีเป็นต้นทุนทางการตลาดของจินหลานหยวนเฟสหนึ่ง"

นี่คือค่าคอมมิชชันจากการขาย ต้นทุนย่อมต้องไปลงที่ฝ่ายการตลาด

สำนักงานใหญ่ของจินเฉิงเรียลเอสเตทก็อยู่ในซงเจียง ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เจ้าหน้าที่การเงินก็หิ้วถุงพลาสติกสีดำเดินเข้ามา

ต่อหน้าต่อตาหลิวไห่ซาน เถ้าแก่เหลียงดันถุงสีดำที่บรรจุเงินสดสองแสนหยวนไปตรงหน้าหลัวหยางด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โต

[จบแล้ว]