บทที่ 47 - ช่วยชก กลยุทธ์ม้าชั้นดีชนม้าชั้นเลว!

บทที่ 47 - ช่วยชก กลยุทธ์ม้าชั้นดีชนม้าชั้นเลว!

เรือสำราญชั้นสอง ในห้องรับรองหมายเลขเจ็ดสิบสาม! เฉิงชิงหาน ชุยหย่งฟู่ เซี่ยงหาว และหนุ่มสาวอีกเจ็ดแปดคนกำลังนั่งดื่มกินกัน สายตามองดูการฆ่าฟันบนเวทีประลอง สลับกับพูดคุยหัวเราะเฮฮา บรรยากาศกำลังครึกครื้น! ตอนที่ลู่หมิงกับเว่ยหงเดินเข้ามา ทุกคนถึงกับชะงัก

"ลู่หมิง นี่เจ้า?" ชุยหย่งฟู่ หนุ่มร่างท้วมขมวดคิ้วถาม

"พวกเจ้าขาดคนไม่ใช่เหรอ?" ลู่หมิงลากเว่ยหงลงไปนั่งอย่างไม่เกรงใจ รินเหล้าให้ตัวเองแล้วพูดต่อ "เขาเพิ่งทะลวงขั้นขัดเกลาผิวหนังระดับกลาง แถมยังเลื่อนเป็นคู่ซ้อมระดับสองแล้วด้วย ข้าเลยพามาให้ดูตัว ถ้าเข้าท่าก็ให้ลง ถ้าไม่เข้าท่าพวกข้าก็นั่งกินเหล้าฟรี!"

"โอ้โห ทะลวงขั้นเร็วขนาดนี้เลย? ของจริงนี่หว่า!"

"เจ้าเจ๋งมากเว่ยหง!"

"สุดยอด อายุแค่สิบหกใช่ไหม? มีหวังถึงขั้นขัดเกลาโลหิตแน่!"

ทุกคนตาเป็นประกายขึ้นมาทันที คนพวกนี้ล้วนเป็นลูกหลานเศรษฐีที่เคยซ้อมมือกับเว่ยหง สายตาพวกเขาย่อมเฉียบคม มองปราดเดียวก็รู้ว่าอนาคตของเขาไกลแน่นอน

อายุสิบหกขั้นขัดเกลาผิวหนังระดับกลาง ในหมู่ลูกคนรวยอาจจะธรรมดา! แต่สำหรับชาวบ้านทั่วไป นี่มันอัจฉริยะระดับหัวกะทิชัดๆ

"ยินดีด้วยนะเว่ยหง!" เฉิงชิงหานยิ้มหวาน ยกจอกเหล้าขึ้นเป็นคนแรก "ว่างๆ ก็แวะมาเล่นได้ตลอด พวกเรายินดีต้อนรับเสมอ"

"ใช่แล้ว ถ้าเห็นพวกเราเป็นเพื่อนก็มาดื่มด้วยกัน" เซี่ยงหาวชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มก็ยกจอกคารวะอย่างจริงใจ

ทุกคนทิ้งมาดเจ้านายกระเป๋าหนักไปหมดสิ้น เหลือเพียงท่าทีคบหากันฉันมิตรสหายรุ่นราวคราวเดียวกัน

"ขอบคุณครับ!"

เว่ยหงยิ้มรับอย่างไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งผยอง นั่งลงดื่มเหล้าทันที คนกลุ่มนี้ทางบ้านถ้าไม่ค้าขาย ก็เปิดภัตตาคาร หรือไม่ก็สำนักคุ้มภัย บางคนมีญาติผู้ใหญ่เป็นขุนนางเล็กๆ ในเมืองหลวงแห่งนี้ พวกเขาถือว่าเป็นกลุ่มที่ "ดีกว่าคนทั่วไปแต่ยังไม่ถึงกับจุดสูงสุด" ส่วนเว่ยหงแม้ตอนนี้จะเป็นแค่คนฆ่าหมู แต่ถ้าไม่ตายไปซะก่อน อนาคตต้องได้เป็นยอดฝีมือขั้นขัดเกลาโลหิตแน่ ยอดฝีมือขั้นขัดเกลาโลหิตถือเป็นเสาหลักในขุมกำลังย่อยหลายแห่ง มีศักยภาพพอจะคุ้มครองกิจการร้านค้าได้ ทุกคนเข้าใจข้อนี้ดี ดังนั้นเว่ยหงในทางทฤษฎีจึงมีคุณสมบัติก้าวเข้าสู่สังคมกลุ่มนี้แล้ว

"เป็นไง?" ลู่หมิงถามยิ้มๆ "ไม่โกรธที่ข้าถือวิสาสะพาคนมาแล้วใช่ไหม?"

"น้องเว่ยหมัดหนักแน่น ตอนนี้ทะลวงขั้นกลางฝีมือยิ่งก้าวกระโดด ย่อมมีคุณสมบัติมาร่วมวงอยู่แล้ว" เฉิงชิงซวงยิ้มมุมปาก "เดี๋ยวพวกเรามีนัดประลองกับสำนักหมัดหมีดำสามรอบ ไม่ทราบว่าน้องเว่ยยินดีจะช่วยลงสนามไหม?"

"หือ?"

เว่ยหงเคยได้ยินมานานแล้วว่าศิษย์แต่ละสำนักมักจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ่อยๆ ถึงขั้นดึงคนนอกมาช่วยชกให้ชนะ! ไม่นึกเลยว่าที่ถูกลากตัวมาวันนี้ จะเป็นแผนการนี้ น่าสนใจดีแฮะ

"งานหลักของข้าคือเป็นคู่ซ้อมอยู่แล้ว วันนี้จะลงนวมสักรอบก็ไม่เสียหาย"

เว่ยหงตอบตกลงอย่างง่ายดาย ทำเอาทุกคนหน้าบาน

"ดี! ดีมาก!" เซี่ยงหาวพูดอย่างตื่นเต้น "ไอ้พวกสำนักหมัดหมีดำวันนี้มันมาแรงจริงๆ พวกข้านึกว่าจะเสียหน้าซะแล้ว ถ้าน้องเว่ยยอมลงสนาม พวกเราอาจมีลุ้นชนะ!"

"ข้ามีความคิดดีๆ" เฉิงชิงซวงยิ้มเยาะ "ถ้าวางแผนดีๆ อาจทำให้พวกมันอกแตกตายได้เลย"

ท่ามกลางเสียงพูดคุยถกเถียง เว่ยหงจับใจความได้คร่าวๆ สำนักหมัดหมีดำเป็นคู่แข่งสูสีกับสำนักหมัดเหล็กมาตลอด ลูกศิษย์สองสำนักก็เขม่นกันเป็นประจำ มักจะนัดเคลียร์ปัญหากันส่วนตัวแบบนี้ คู่ต่อสู้รอบนี้เป็นกลุ่มลูกคนรวยจากสำนักหมัดหมีดำ ทั้งฐานะทางบ้านและฝีมือพอฟัดพอเหวี่ยงกับกลุ่มเฉิงชิงซวง ทั้งสองฝ่ายเคยซัดกันมาหลายครั้ง ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ

ครั้งนี้อีกฝ่ายไปตามยอดฝีมือมา ตกลงกันว่าจะส่งคนขั้นกลาง ขั้นปลาย และขั้นสมบูรณ์ อย่างละหนึ่งคน สู้สามยกตัดสินแพ้ชนะ ก่อนเว่ยหงจะมา พวกนี้หน้าเครียดกันหมด เพราะประมาทเกินไป กลุ่มเซี่ยงหาวเลยไม่ได้หาคนมาช่วยชก ดูยังไงทางฝั่งตัวเองก็ไม่มีทางชนะ คงต้องขายขี้หน้าแน่ๆ แต่การมาถึงของเว่ยหง ทำให้เฉิงชิงซวงมองเห็นทางรอด

"นัดวันนี้ตกลงแค่ว่าให้มีขั้นกลาง ขั้นปลาย ขั้นสมบูรณ์ อย่างละหนึ่งคน แต่ไม่ได้กำหนดลำดับการลงสนาม"

"ทำไมเราไม่เอาขั้นปลายไปตบขั้นกลาง แล้วเอาขั้นสมบูรณ์ไปเก็บขั้นปลาย ส่วนน้องเว่ยแค่ช่วยยื้อพวกขั้นสมบูรณ์ไว้ก็พอ"

"แบบนี้ต่อให้แพ้หนึ่ง เราก็ยังชนะสอง ไม่ขาดทุนนะ!"

คำพูดของเฉิงชิงซวงทำเอาเว่ยหงอ้าปากค้าง โอ้โห นี่มันแผน "ม้าชั้นดีชนม้าชั้นเลว" ชัดๆ? สรุปคือวันนี้เขาต้องรับบทเป็น "ม้าชั้นเลว" สินะ?

"ในเมื่อรอบที่สามไม่เน้นผลแพ้ชนะ ส่งใครที่เป็นขั้นกลางลงไปก็ได้นี่นา" เว่ยหงอดถามไม่ได้ "ทำไมต้องให้ข้าลงด้วย?"

"น้องเว่ยไม่รู้อะไร" เซี่ยงหาวหัวเราะแห้งๆ "ตัวช่วยขั้นสมบูรณ์ที่สำนักหมัดหมีดำเชิญมาวันนี้ มีฉายาว่ายักษ์ทมิฬเมิ่งไคซาน เจ้านี่นิสัยโหดเหี้ยมชอบฆ่าคน ลงมือทีไรคู่ต่อสู้กระดูกหักไม่ก็เสียชีวิต..."

เว่ยหง: "......"

มาถึงขั้นนี้เขาฟังออกทันที เซี่ยงหาวกำลังจะบอกว่าไปหลอกอีกฝ่ายแบบนี้ เมิ่งไคซานต้องโกรธจัดและลงมือหนักแน่นอน รอบที่สามเลยไม่มีใครกล้าลง สุดท้ายหวยเลยมาออกที่เว่ยหง

"น้องเว่ยอย่าเข้าใจผิด เราไม่ได้จะส่งเจ้าไปตายนะ" เฉิงชิงซวงรีบอธิบาย "เมิ่งไคซานคนนี้แม้จะเก่งกาจ แต่การเคลื่อนไหวไม่ค่อยคล่องแคล่ว อาศัยแค่พละกำลังมหาศาลกดดันคู่ต่อสู้เท่านั้น"

"ข้าดูเจ้าซ้อมมาตลอด จุดเด่นของเจ้าคือการหลบหลีก ต่อให้เป็นขั้นปลายยังอัดเจ้าไม่ค่อยโดน ตอนนี้ทะลวงขั้นแล้วต้องยิ่งเก่งขึ้นแน่"

"เจ้าแค่ขึ้นไปพัวพันสักพักแล้วขอยอมแพ้ แค่นี้ใครก็จับผิดไม่ได้ แถมยังไม่เป็นอันตรายกับตัวเจ้าด้วย"

เว่ยหงได้ยินดังนั้นสีหน้าค่อยดีขึ้นหน่อย ถ้าพวกนี้คิดจะใช้เขาเป็นเครื่องมือ เขาคงไม่เอาด้วยแน่ แต่เหตุผลของเฉิงชิงซวงก็ฟังขึ้น อีกอย่างเขาก็อยากลองวัดฝีมือกับเมิ่งไคซานคนนี้ดูเหมือนกัน เลยเริ่มสนใจขึ้นมา

"น้องเว่ย ถ้าเจ้ายอมลงสนามพวกข้าไม่ให้เจ้าเสียเปรียบแน่" ชุยหย่งฟู่ตบหน้าอกรับประกัน "ไม่ว่าผลแพ้ชนะจะเป็นยังไง พวกข้าจะลงขันให้เจ้าหนึ่งร้อยตำลึง ตกลงไหม?"

"ร้อยตำลึงจะไปพออะไร?" เซี่ยงหาวแย้งขึ้นมา "เอาอย่างนี้! ถ้าศึกนี้พวกเราชนะ เงินเดิมพันห้าร้อยตำลึงที่พนันกับสำนักหมัดหมีดำ ยกให้น้องเว่ยไปเลย"

"ใช่ เอาตามนี้แหละ!"

"น้องเว่ยลองพิจารณาดูหน่อยไหม?"

ทุกคนช่วยกันหว่านล้อม เห็นได้ชัดว่าอยากซื้อใจเขา เว่ยหงรู้อยู่เต็มอกว่าปากบอกให้ช่วยชก จริงๆ ก็แค่อยากสร้างบุญคุณ ดึงตัวอัจฉริยะอย่างเขามาเป็นพวกแค่นั้นเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธน้ำใจ

"ตกลง!" เขายกจอกเหล้าขึ้นรับคำ "งั้นข้าขอหน้าด้านลงสู้สักตั้ง หวังว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงพวกท่านนะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่ต้องกังวล!"

"มา ดื่มต่อ!"

ทุกคนหัวเราะร่าชนแก้วกันต่อ บรรยากาศในห้องรับรองกลับมาคึกคักอีกครั้ง

[จบแล้ว]