บทที่ 29 จงสยบยอม และดื่มด่ำไปกับความพริ้วไหวดุจแพรไหม!

"กำลังจำลองแผนที่สนามแข่งในรูปแบบ 3 มิติ Loading..."

ทันทีที่เซี่ยยาถิงเริ่มจริงจัง ชุดรบก็ฉายภาพจำลอง 3 มิติของสนามแข่งที่ผ่านการวิเคราะห์อย่างละเอียดขึ้นตรงหน้าเธอ นี่เป็นสิ่งที่หลานเหลียนเตี๋ยไม่มีทางมองเห็น

"คิดจะใช้ความคุ้นเคยสนามมาเอาเปรียบงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

ในฐานะตำนานเทพเจ้าแห่งเกมแข่งรถคิวคิวเรซซิ่ง สิ่งที่เธอกลัวน้อยที่สุดคือการเจอสนามที่ไม่คุ้นเคย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีแผนที่ 3 มิติอยู่ในมือ

วินาทีที่เห็นโครงสร้างสนาม เธอก็แค่นเสียง "หึ" ในลำคอด้วยความดูแคลน

แผนที่กระจอกพรรค์นี้ เผลอ ๆ ด่าน 'ท่อระบายน้ำถนนเก่า' ระดับหนึ่งดาวในเกมยังจะยากซะกว่า

ไปลุยกันเลย เจ้าหมาโง่!

บรู๊ววว บรู๊ววว บรู๊ววว!

ไฟหน้าทรงเพชรกระพริบวิบวับ—นี่คือสัญญาณว่า 'เจ้าฮาน้อย' ได้เผยความกระหายในความเร็วขั้นสูงสุดออกมาแล้ว!

ทางตรงช่วงแรกของสนามคือโซนเร่งความเร็วที่ดีที่สุดสำหรับรถแข่งทุกคัน และเป็นบททดสอบสมรรถนะพื้นฐานของเครื่องยนต์

'เป่าลี่บลู' มาพร้อมตัวถังสีน้ำเงินเข้มทรงลู่ลม ยางคุณภาพสูงเกาะถนนหนึบ สมฉายาผู้สง่างามแห่งโลกดริฟต์

'ซิลเวอร์เบลด' ดีไซน์หน้ารถคมกริบดุจใบมีด แหวกอากาศเป็นเลิศ ดุดันและห้าวหาญ ไม่เกรงกลัวใครในการประชันความเร็ว!

หันมาดู 'เจ้าฮาน้อย' ของเซี่ยยาถิง... สีขาวหม่น ๆ เอ่อ... ช่างธรรมดาจนน่าใจหาย

ดูภายนอกเหมือนรถบ้านจ่ายตลาดทั่วไป แต่เสียงคำรามของเครื่องยนต์กลับดังกลบเสียงของเป่าลี่บลูและซิลเวอร์เบลดที่ขนาบข้างไปจนหมดสิ้น!

"เป็นไปได้ยังไง..."

"ทำไมไอ้รถสีขาวหม่นนั่นถึงพุ่งออกไปเป็นคันแรกวะ?"

"ทางตรงมันต้องเป็นของซิลเวอร์เบลดไม่ใช่เหรอ? ไหงกลายเป็นเสียเปรียบซะงั้น?"

"รถคันนี้มาจากไหนวะเนี่ย? ทำไมแรงขนาดนี้!!"

เหล่าชายหญิงที่มารอชมการแข่งขันรอบสนามต่างจ้องมองภาพที่ส่งมาจากกล้องวงจรปิดขึ้นจอยักษ์จนตาค้าง

คนที่ขึ้นนำไม่ใช่ 'คุณชายลู่' เจ้าของเป่าลี่บลู และไม่ใช่ 'คุณชายฉี' เจ้าของซิลเวอร์เบลด แต่เป็นรถโนเนมสีขาวหม่นที่เพิ่งโผล่มาครั้งแรกต่างหาก!

"ไม่ต้องตกใจ โค้งแรกกำลังจะมา คอยดูฝีมือเข้าโค้งของคุณชายฉีให้ดี อย่าลืมนะว่าเขาได้ฉายา 'เจ้าชายแห่งโค้งโม่หลิง'!"

"โค้งตัว V แรกนี่ทางถนัดของเป่าลี่บลูด้วย โค้งกว้างดริฟต์ง่าย! ฉันว่าไอ้ 'ผู้ชนะ' นั่นไม่รอดแน่!"

"ฮ่า ๆๆ ชื่อ 'ผู้ชนะ' งั้นเหรอ? ตั้งชื่อได้อวดดีใช้ได้นี่หว่า!"

"ไอ้ 'ผู้ชนะ' นี่มันก็แค่มือสมัครเล่น ขึ้นนำแท้ ๆ แต่ไม่ยอมชิงไลน์วงใน ไม่รู้จักรักษาโอกาสทองเอาซะเลย!"

"ถ้าฉันมีรถเครื่องแรงแบบนั้น ฉันก็ทำได้เหมือนกันแหละ!" ชายหนุ่มถือแก้วไวน์แดงก้านสูงมองจอด้วยความหมั่นไส้ เขาเขย่าแก้วเบา ๆ ก่อนกระดกหมดรวดเดียว ทำไมเขาถึงไม่มีวาสนาได้ขับรถดี ๆ แบบนั้นบ้างนะ!

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความริษยา

"ทำไมเธอไม่เข้าวงใน!" ลู่เฉินอวี่เห็นรถขาวหม่นพุ่งตัวออกไปเป็นคันแรกก็โล่งใจเปราะหนึ่ง แต่พอเห็นเธอไม่รักษาความได้เปรียบหลังจากขึ้นนำ หัวใจก็บีบตัวแน่นอีกครั้ง

"สมกับเป็นมือใหม่ ไม่รู้จักชิงไลน์วงใน น่าเสียดาย งั้นฉันขอรับความได้เปรียบนี้ไปละนะ!" ในทางกลับกัน ฉีลี่หัวเราะร่าอย่างอวดดี "เสียใจด้วยนะสำหรับโค้งตัว V นี้ ฉันจะให้แกได้เห็นความน่ากลัวของเจ้าชายแห่งโค้งโม่หลิง!"

คันเร่ง! เบรก! พวงมาลัย!

ซิลเวอร์เบลดสาดประกายแสงสีเงินเย็นเยียบ!

"ข...เขาจะแซงแล้ว..." หลานเหลียนเตี๋ยจ้องมองรถสีเงินทางขวาอย่างหวาดกลัว สิ่งที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดในตอนนี้คือรถแข่งสีเงินคันนั้น แม้จะเห็นแค่หน้ารถนิดเดียวก็ตาม... เธอก้มมองผ้าพันแผลรูปหัวใจที่ขา นึกถึงรอยแผลเป็นจากก้นบุหรี่ภายใต้ผ้าพันแผลนั้น... น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอีกครั้ง

"ที่รัก นั่งดี ๆ นะ เธอเป็นคนของฉัน ในเมื่อเป็นคนของฉัน ก็แค่ยิ้มสวย ๆ แล้วคอยดูฉันสลัดมันทิ้งก็พอ!" เซี่ยยาถิงเหลือบเห็นหลานเหลียนเตี๋ยสะอื้นไห้ก็ถอนหายใจในใจ แววตาฉายความสงสาร วงจรอุบาทว์นั่น... หือ?

เสียงอันทรงพลังดังก้องในหูของหลานเหลียนเตี๋ย เธอหันขวับไปมองใบหน้าสวยสะกดวิญญาณที่ทำให้ดวงตาพร่ามัว รอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปากของอีกฝ่าย!

"นั่งดี ๆ ล่ะ!"

"อะ... อืม!" หัวใจดวงน้อยของหลานเหลียนเตี๋ยเริ่มเต้นรัวแรงอีกครั้ง

เซี่ยยาถิงปรายตามองหน้ารถสีเงินที่ตีคู่ขึ้นมาด้วยความเหยียดหยาม ไก่อ่อนก็คือไก่อ่อน... แข่งกับคู่ต่อสู้ระดับนี้... เซี่ยยาถิงรู้สึกว่าเธอใช้มือเดียวบดขยี้มันได้สบาย ๆ เผลอ ๆ ไม่ต้องใช้มือด้วยซ้ำ แค่เปิดโหมด 'ระบบขับขี่อัตโนมัติฉบับหมาโง่' ก็ชนะใส

แต่น่าเสียดายที่มีสาวน้อยขี้แยนั่งอยู่ด้วย ทางที่ดีอย่าเพิ่งโชว์ท่าผาดโผนให้เธอขวัญกระเจิงจะดีกว่า... ยอมรับว่าโค้งวงในคือทางลัดที่ดีที่สุดตามธรรมชาติ แต่ระยะทางที่สั้นกว่า ไม่ได้แปลว่าจะใช้เวลาน้อยกว่าเสมอไป

ดวงตาของเซี่ยยาถิงลุกวาว—ตอนนี้แหละ!

ในขณะเดียวกัน ฉีลี่ที่ยึดไลน์วงในได้ก็ตาเป็นประกาย ขอให้โค้งนี้ได้สั่งสอนบทเรียนแก่ยัยเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำหน่อยเถอะ!

วูบ วูบ วูบ!

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เมื่อกี้มันอะไรกัน? ทำไมคุณชายฉีที่ได้ไลน์วงในถึงโดนทิ้งห่างเฉยเลย?"

"เป็นไปได้ยังไง..."

เพล้ง!

แก้วไวน์แดงร่วงกระแทกพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่น

ชายหนุ่มคนที่เพิ่งพูดว่า "ฉันก็ทำได้" ยืนอ้าปากค้างจ้องหน้าจอตาไม่กระพริบ เดิมทีเขาเตรียมตัวจะดูฉากเด็ด ฉากที่คุณชายฉีบดขยี้คู่แข่งอย่างโหดเหี้ยมที่ทางโค้ง

เขาตั้งใจดูมาก!

เปลือกตาไม่ขยับเลยสักนิด เพราะกลัวจะพลาดช็อตสำคัญ

แต่อนิจจา

สิ่งที่เขาไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้น

รถแข่งทรงโบราณสีขาวหม่นที่ใคร ๆ ต่างล้อเลียนชื่อ 'ผู้ชนะ' คันนั้น... เมื่อกี้มันเหมือน... เหมือนใช้โปรโกงยังไงยังงั้น ฟุ่บ พริบตาเดียวก็หายวับไป แม้แต่กล้องหลักที่เตรียมจับภาพซิลเวอร์เบลดของคุณชายฉีเต็มที่ ผลลัพธ์กลับจับได้เพียงสายฟ้าสีเทาเส้นหนึ่ง!

ในจังหวะที่คุณชายฉีกำลังจะพ้นโค้ง เงาสีขาวหม่นนั่นเหมือนจะวาดวงโค้งอันน่าทึ้งบนแทร็ก ความลื่นไหลระดับสุดยอด ราวกับ... มือขวาของชายหนุ่มสั่นระริกแตะที่จมูกตัวเอง สัมผัสได้ถึงเลือดกำเดาอุ่น ๆ

เหมือนดั่งมือที่ลูบไล้ผ่านผิวพรรณอันบอบบางเนียนนุ่มของสาวน้อย... มันคือความลื่นไหลพริ้วไหวระดับนั้นเลย!

..."หืม? ดริฟต์สะบัดท้าย?"

ณ ยอดเขาสูงสุดของภูเขาโม่หลิง ชายวัยกลางคนนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ จ้องมองหน้าจอตรงหน้าด้วยความสนใจ จนกระทั่งได้เห็นจังหวะเข้าโค้งนั้น สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นยากจะคาดเดา

"หายากจริง ๆ ที่จะได้เห็นการสะบัดท้ายที่งดงามไร้รอยต่อขนาดนี้ ชวนให้คิดถึงอดีตชะมัด!" ชายวัยกลางคนกวักมือ บริกรข้างกายก็รีบส่งซิการ์ให้และจุดไฟอย่างนอบน้อม

"เสียดายที่วันนี้ดูนานไม่ได้ ถ้ามีโอกาสก็อยากเจอเจ้ารุ่นน้องที่น่าสนใจคนนี้หน่อย มาครั้งแรกไม่รู้ทิศรู้ทาง ดันพุ่งดุ่ม ๆ เข้ามาใน 'ตำหนักเหลียนเยว่'... ใจกล้าไม่เบา!" ชายวัยกลางคนค่อย ๆ พ่นควันเป็นวงกลม ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวพลางหัวเราะเบา ๆ "แม่หนูนั่นคงอยากจะหาเรื่องเจ้าหนูฉีลี่สินะ... แต่เล่นขับรถตำรวจเข้ามานี่ ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?"

"ช่างเถอะ ๆ อีกเดี๋ยวเปิดทางเข้าสนามหมายเลขสอง ปล่อยให้พวกเด็ก ๆ ไปวิ่งเล่นกันเองเถอะ"

"โอย คนเราพอแก่ตัวลง... ทำไมถึงชอบดูเรื่องสนุก ๆ แบบนี้กันนะ?"

...