บทที่ 22 ร่างกายฟื้นตัวเต็มที่ ถึงเวลาจัดมื้อใหญ่!

เซี่ยยาถิงถูกถีบส่งออกมาจากโลกเสมือน... หมดเวลาเข้าใช้งานสำหรับวันนี้แล้ว

"ไอ้หมาเวรเอ๊ย!" เธอสบถพร้อมคว้าหมอนมาทุบระบายอารมณ์ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง กริ๊ก เบา ๆ เหมือนตะขอโลหะที่ไหนสักแห่งหลุดออก

"น่ารำคาญชะมัด ใหญ่ขึ้นอีกแล้วเหรอเนี่ย... เมื่อก่อนไม่เห็นจะเป็นงี้เลย..." เซี่ยยาถิงฟุบหน้าลงกับหมอนอย่างห่อเหี่ยว เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาราวกับสายน้ำ ยามต้องแสงสลัวดูระยิบระยับดั่งทางช้างเผือก

"เอ๊ะ..."

เซี่ยยาถิงแปลกใจเมื่อเห็นค่าสถานะร่างกายบนชุดรบ K/DA กลับมาเป็นปกติ นั่นหมายความว่า... ช่วงเวลานองเลือดของเจ๊จบลงแล้ว!

เธอกางแขนออกกว้าง... กะพริบตาปริบ ๆ มองเพดาน

รู้สึกโล่งสบายช่วงอก... พ้นช่วงร่างกายอ่อนแอแล้ว ก็ต้องดูแลตัวเองดี ๆ หน่อยสิ ถ้ากองทัพไม่เดินด้วยท้อง จะเอาแรงหรืออารมณ์ที่ไหนไปซิ่งรถดึก ๆ ดื่น ๆ กันล่ะ!

เซี่ยยาถิงเดินออกจากบ้านในชุดเสื้อผ้าตลาดนัดราคาถูก แต่ด้วยรูปร่างที่ปั้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ กลับทำให้ชุดราคาถูกดูเหมือนแบรนด์เนมระดับโลก

ผ้าคลุมไหล่สีขาวเนื้อหยาบคลุมทับไหล่เนียนมน ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ระยิบระยับ ดูราวกับปีกของภูตพรายที่งดงามแฝงเสน่ห์ทางโลก

เอวคอดกิ่วและหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มดูเหมือนจะทะลักทลายออกมาจากเสื้อ เรียวขายาวสวมถุงน่องสีดำสลับไขว้ไปมาดูเจิดจ้าจับตา

"แม่งเอ๊ย ถุงน่องเวรนี่ขาดตรงฝ่าเท้าอีกแล้ว ไหนไอ้คนขายมันบอกว่าเกรดพรีเมียมไงวะ? หลี่ไหลไหล อย่าให้เจ๊เจอนะแม่จะด่าให้เสียคนเลย!" เซี่ยยาถิงบ่นพึมพำขณะเดินกระแทกเท้าเข้าสู่ถนนคนเดิน โดยไม่สนใจสายตางุนงงของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

อืม... เมื่อกี้สาวสวยคนนั้นพูดว่าอะไรนะ?

ขนาดสบถยังเซ็กซี่เลย... "ป้าคะ ขอเส้นหมี่เครื่องในเนื้อชามละหกหยวนที่นึง!"

การปรากฏตัวของเซี่ยยาถิงทำให้ถนนสายสตรีทฟู้ดตื่นตัวขึ้นมาทันที ที่นี่คือ 'ถนนสายมืด' หรือก็คือซอยขายของกินข้างมหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยแผงลอยเล็ก ๆ และนักศึกษาเดินขวักไขว่

คนขายก๋วยเตี๋ยวเป็นหญิงชรา พอเห็นนางฟ้าอย่างเซี่ยยาถิงมาสั่งอาหาร แกก็ตะลึงไปชั่วขณะ กว่าจะรู้สึกตัวก็ร้อง "อ้อๆๆ" แล้วรีบลวกเส้น เตรียมชามตะเกียบอย่างอารมณ์ดี

ซี้ด... ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำลายสอจากกลิ่นหอมของอาหาร หรือเพราะหุ่นของเธอกันแน่ แต่สายตาหลายคู่ในถนนคนเดินต่างจับจ้องไปที่ป้าย 'ก๋วยเตี๋ยวเครื่องในรสเด็ด' จนตาไม่กะพริบ... "เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม? สวยโคตร ขาสวยชะมัด!" นักศึกษาคนหนึ่งแอบสะกิดถามเพื่อนข้าง ๆ

"เห็นสิวะ ไอ้โง่ รู้ไหมว่าเธอเรียนคณะไหน มหาวิทยาลัยอะไร?" หนุ่มแว่นพยายามปรับลมหายใจ ออร่าเมื่อกี้... มันดึงดูดใจเกินไปแล้ว!

"ไม่รู้ว่ะ นายลองไปถามดูสิ"

"สุดยอดไปเลย..."

ทันใดนั้น ลูกค้าก็แห่กันมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าแกเพียบ

เซี่ยยาถิงนั่งเขี่ยโทรศัพท์มือสองหน้าจอแตกยับฆ่าเวลาเงียบ ๆ ระหว่างรอก๋วยเตี๋ยว เดิมทีเธออยากกินหม่าล่าหม้อไฟ แต่เพิ่งหายจากวันนั้นของเดือนแล้วมากินของเผ็ด... ดูจะไม่ให้เกียรติมดลูกไปหน่อย... แค่กๆ ก๋วยเตี๋ยวเครื่องในก็อร่อยเหมือนกันน่า!

มีพวกสัตว์ป่าอีกกลุ่มโผล่มาที่โต๊ะด้านหลัง

เซี่ยยาถิงไม่สนใจ เธอเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ได้คิดว่าพอมีสูตรโกงแล้วจะต้องทำตัวกร่างเหมือนตัวเอกนิยาย แม้ความสวยของเธอจะนำปัญหามาให้บ้างเป็นครั้งคราวก็เถอะ

ขอแค่อย่ามาแหย่เธอก็พอ

"คนสวย โทรศัพท์ดูไม่ค่อยดีเลยนะ ให้พี่ชายซื้อ iPhone X Max รุ่นล่าสุดให้ไหมจ๊ะ?" นักศึกษาหนุ่มเจาะหูไขว่ห้างวางท่า จ้องมองสาวงามตรงหน้าอย่างจาบจ้วง

น่ารังเกียจชะมัด

เซี่ยยาถิงไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง ยังคงก้มหน้าดูข่าวดาราซุบซิบในมือถือต่อไป ข่าวพวกนี้น่าสนใจกว่าเยอะ

"เอ่อ..."

หนุ่มเจาะหูรู้สึกหน้าแตกแปลก ๆ บทมันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่หว่า สมัยนี้สาว ๆ จีบง่ายจะตายไป แค่ iPhone X Max เครื่องเดียวก็น่าจะซื้อเวลานอนได้หลายท่าแล้ว... หรือว่า... เครื่องเดียวไม่พอ?

"น้องครับ ไม่ทราบว่าเรียนที่มหาวิทยาลัยไหนครับ?" หนุ่มมาดติสต์แสดงท่าทีรังเกียจไอ้พวกคนรวยที่เอะอะก็เอาไอโฟนมาล่อผู้หญิง มีแค่เศษเงินแล้วไงวะ! ไม่เห็นจะเจ๋งตรงไหน!

เซี่ยยาถิงแค่นเสียงในใจ เจ๊ไม่ได้เรียนโว้ย จะถามทำซากอะไร? ไม่ตอบ!

หนุ่มมาดติสต์ปาดเหงื่อด้วยความเก้อเขิน ดูเหมือน... มุกนี้ก็ไม่เวิร์กแฮะ

"หนูจ๊ะ เอาต้นหอมผักชีไหม?" คุณป้าเจ้าของร้านถามยิ้ม ๆ

เซี่ยยาถิงเงยหน้ายิ้มหวานหยดย้อย "คุณป้าคะ ขอต้นหอมเยอะ ๆ ผักชีน้อย ๆ ค่ะ!"

น้ำเสียงใสราวระฆังแก้วของเธอทำเอาสรรพเสียงรอบข้างเงียบกริบ

หัวใจของหนุ่มมาดติสต์เต้นระรัวเหมือนกวางตื่นตูม จบกัน นี่สินะฤดูใบไม้ผลิของเขา?

พวกผู้ชายรอบ ๆ ที่กำลังสั่งอาหารต่างตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

เสียงนั่น... จะเพราะเกินไปแล้วมั้ง?

เมื่อคุณป้ายกชามก๋วยเตี๋ยวควันฉุยโรยต้นหอมพูน ๆ มาเสิร์ฟที่โต๊ะ แกก็ยิ้มอย่างเอ็นดู "หนูนี่สวยจริง ๆ เลยนะลูก"

เซี่ยยาถิงส่งยิ้มพิมพ์ใจ "ขอบคุณค่ะคุณป้า!"

เธอฉีกซองตะเกียบเตรียมลุย

ซู๊ด ซู๊ด ซู๊ด ร้อน ๆๆ ลวกปากแล้ว!

"ค่อย ๆ กินนะลูก ระวังลวกปาก!"

"อื้อ หือ! ก๋วยเตี๋ยวคุณป้าอร่อยมากเลยค่ะ!" ดวงตาของเซี่ยยาถิงโค้งหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

"โฮะๆๆ..." คุณป้าหัวเราะอย่างมีความสุข บางทีนี่อาจจะเป็นความสุขของการเข็นรถมาขายก๋วยเตี๋ยวข้างทางก็ได้... ใบหน้างดงามของเซี่ยยาถิงกับรอยยิ้มจริงใจ ทำให้เหล่านักศึกษาด้านหลังสัมผัสได้ถึงคำว่า 'รักแรกอันบริสุทธิ์'

การไปรบกวนเธอตอนกินของอร่อย... ดูจะเป็นบาปมหันต์

เซี่ยยาถิงเป่าลมออกจากปากสีเชอร์รี่เบา ๆ ก๋วยเตี๋ยวร้อน ๆ นี่อร่อยเหาะจริง ๆ แต่เพิ่งขึ้นจากหม้อมันร้อนบรรลัยเลย!

ทุกคำที่เคี้ยวเต็มไปด้วยความหอมของต้นหอม เส้นหมี่เหนียวนุ่ม กินคู่กับเครื่องในตุ๋นเปื่อยละลายในปาก กินแล้วอุ่นไปถึงหัวใจ ในค่ำคืนที่อากาศเย็นนิด ๆ แบบนี้ มันฟินสุดยอด!

ก๋วยเตี๋ยวเครื่องใน... มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

พวกนักศึกษาไม่อยากจะเชื่อสายตา ทำไมก๋วยเตี๋ยวชามละหกหยวนพอนางฟ้ากินแล้วดูเหมือนอาหารเหลาจานละหลายร้อย?

"คุณป้าคะ หนูอิ่มแล้ว!" เซี่ยยาถิงลุกขึ้นทำท่าจะเรอ ไม่ได้ ๆ พุงกางหมดแล้ว เดี๋ยวอ้วน... เธอค่อย ๆ หย่อนแบงก์สิบหยวนลงในกล่องใส่เงิน

"หนูจ๊ะ ป้าต้องทอนสี่หยวนนะลูก!" คุณป้าตะโกนไล่หลัง

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่แถมเครื่องในให้หนูเยอะแยะเลยนะคะ!"

ร่างงามระหงราวกับภูตพรายหายวับไปที่ปากทางถนนสายมืด...