บทที่ 37 - เจ้านี่ มันโรคจิตชัดๆ?!

บทที่ 37 - เจ้านี่ มันโรคจิตชัดๆ?!

เวลานี้

ตู้ลี่และจงซานเชียนที่อยู่บนเวทียังไม่รู้ตัวเลยว่า!

เบื้องบนกำลังเปิดศึกน้ำลายแย่งตัวพวกเธอกันอย่างดุเดือด!

พวกเธอยังคงตกตะลึงกับพละกำลังอันเหลือเชื่อของหลินฮานจนตั้งตัวไม่ติด

"ต้องรีบแก้เกมแล้ว!"

หูเซิงขมวดคิ้วแน่น ตะโกนสั่ง "จงซานเชียน เอาอีกรอบ!"

ได้ยินดังนั้น จงซานเชียนก็ไม่ลังเล งัดท่าเดิมออกมาใช้อีกครั้ง

และในจังหวะเดียวกัน หูเซิงก็เริ่มร่ายเวท

"สามพันโลกธาตุ ล้วนอยู่ในภาพวาด"

"สิ่งมหัศจรรย์ปรากฏชัด ในหมู่มัจฉาแห่งความงาม"

"ข้าแต่เทพแห่งจิตรกรรม ข้าคือสาวกผู้ซื่อสัตย์ของท่าน โปรดประทานพลังที่เขียนเปลี่ยนลิขิตฟ้าดินแก่ข้าด้วยเถิด!"

ทันใดนั้น พู่กันไม้ด้ามหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของหูเซิง เขาตวัดวาดวงกลมล้อมรอบตัวหลินฮาน

หลินฮานที่กำลังจะหลบเส้นใยของจงซานเชียน ไม่ทันสังเกตทางด้านนี้ ทันใดนั้นกำแพงที่มองไม่เห็นก็ล้อมกรอบเขาเอาไว้

พร้อมกับเส้นใยที่ใต้เท้าก็พุ่งเข้ามาพันธนาการ

ตอนนี้หลินฮานเหมือนสัตว์ร้ายที่ติดกับดัก ถูกตรึงอยู่กับที่อย่างแน่นหนา

หูเซิงหัวเราะเบาๆ

"คิดไม่ถึงล่ะสิ ฉันเป็นจิตรกร พู่กันในมือฉันทำอะไรได้มากกว่าที่นายคิดเยอะ"

"หลินฮาน ท่านี้เรียกว่า 'วาดคุกกักขัง' เข้าได้แต่ออกไม่ได้ หมายความว่าลูกธนูของตู้ลี่สามารถยิงเข้ามาได้ แต่คนที่อยู่ข้างในจะไม่มีทางออกมาได้"

ได้ยินหูเซิงพูดแบบนั้น ตู้ลี่ก็ไม่รอช้า แม้การยิงธนูชุดก่อนจะกินแรงเธอไปเยอะ แต่ตอนนี้เพื่อนทั้งสองสร้างโอกาสทองให้แล้ว

เธอก็ต้องจัดการหลินฮานให้ได้

"สรรพสิ่งจงตื่นรู้ ชีวิตนับสามพัน"

"ทุกสิ่งเชื่อมโยง ยึดถือตัวข้าเป็นแก่นกลาง"

"ข้าแต่เทพแห่งธนูผู้ยิ่งใหญ่ ข้าคือสาวกผู้ภักดีของท่าน โปรดประทานพลังที่ทะลวงได้ทุกสรรพสิ่ง โปรดมอบความแม่นยำที่เล็งได้ทุกเป้าหมายแก่ข้าด้วยเถิด!"

"หมื่นศรยิงพร้อมกัน!"

ตู้ลี่คำรามก้อง ตอนนี้สถานะของเธอพุ่งถึงขีดสุด เทียบกับครั้งก่อนที่แค่ลองเชิง ครั้งนี้เธอใส่เต็มสูบ

"หลินฮาน คราวนี้ดูซิว่านายจะหนียังไง!"

หลินฮานถอนหายใจ มองดูคนพวกนี้ที่ตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ด้วยสายตาเรียบเฉย

พันธนาการแล้วไง?

วาดคุกกักขังแล้วไง?

หมื่นศรยิงพร้อมกันแล้วจะทำไม?

ท่ามกลางสายตาของทุกคน หลินฮานปล่อยหมัดตูมออกไป พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า!

"หลินฮาน อย่าดิ้นรนเลย วาดคุกกักขังไม่ใช่สิ่งที่นายจะทำลายได้ง่ายๆ ฉันยอมรับว่าแรงนายเยอะกว่านักรบที่ฉันเคยเจอ แต่ถ้าคิดจะทำลายคุกของฉัน นายยังห่างชั้นนัก!"

หูเซิงพูดด้วยความภาคภูมิใจ

แต่ในขณะที่เขาและจงซานเชียนคิดว่ากำชัยชนะไว้ในมือ รอยร้าวก็เริ่มปรากฏขึ้นบนกำแพงวาดคุกกักขัง ตรงจุดที่หลินฮานต่อยออกไป

รอยร้าวลามไปทั่วกำแพงในพริบตา

และเส้นใยที่เท้าหลินฮานก็ขาดกระจุยเหมือนฉายหนังม้วนเดิมซ้ำ

ตอนนี้ไม่ใช่แค่สองคนบนเวทีที่เหวอ คนดูส่วนใหญ่ในสนามก็นั่งไม่ติดเก้าอี้กันแล้ว

นี่แม่ใช่คนหรือเปล่าวะ?

ไม่ได้ใช้สกิลอะไรเลยสักนิด แค่อาศัยแรงควายล้วนๆ ทำลายทั้งวาดคุกกักขังและพันธนาการพร้อมกัน!

แม้แต่นักบวชบางคนที่ดูอยู่ยังรู้สึกฮึกเหิม

เรื่องแบบนี้ นักบวชก็ทำได้ด้วยเหรอเนี่ย?

พร้อมกันนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน หลินฮานก็เดินอาดๆ ออกมาจากคุกวาดเขียน

เมื่อเผชิญกับฝนธนูที่พุ่งเข้ามา หลินฮานก็โชว์สเต็ปเทพให้เห็น

ด้วยการช่วยเหลือของเนตรสวรรค์ จุดตกของลูกธนูเหล่านี้ชัดเจนแจ่มแจ้งในสายตาเขา

"เป็นไปไม่ได้ เจ้านี่ มันโรคจิตชัดๆ?!"

เห็นภาพนี้ จิตใจของทั้งสามคนก็แตกสลาย ในรอบที่แล้วพวกเขาคือผู้ชนะ ต่างคนต่างภูมิใจในฝีมือตัวเอง

แต่พอมาเจอหลินฮาน พวกเขาเหมือนเด็กเล่นขายของ

ความรุนแรง!

นี่คือสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงที่แท้จริง

แล้วแบบนี้จะสู้ยังไง?

ทั้งสามคนตกอยู่ในความสิ้นหวังทันที นี่มันคนละเรื่องกับคู่ต่อสู้ที่เคยเจอมาเลย

ตั้งแต่เริ่มสู้จนถึงตอนนี้ พวกเขายังไม่เห็นหลินฮานร่ายเวทเลยสักคำ

แถมยังไม่ปล่อยสกิลเลยสักสกิล

แค่ใช้พละกำลังและทักษะร่างกายล้วนๆ บดขยี้พวกเขา

ในที่สุด จงซานเชียนก็ทนไม่ไหว ยกมือขวาขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่สู้แล้ว ไม่เอาแล้ว โรคจิตขนาดนี้จะไปสู้ยังไงไหว พวกนายสองคนอยากสู้ก็สู้ไปเถอะ ฉันขอยอมแพ้ สู้กับคนโรคจิตมีแต่จะประสาทกินเปล่าๆ"

พูดจบ จงซานเชียนก็หันหลังเดินลงจากเวทีทันทีโดยไม่ลังเล

เธอโดนกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง

หูเซิงก็ยิ้มขื่น ยกมือขึ้นบ้าง "ฉันก็ไม่เล่นด้วยแล้ว นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ ใครอยากสู้ก็เชิญ"

สุดท้าย บนเวทีเหลือแค่หลินฮานกับตู้ลี่ยืนจ้องตากัน

เวลานี้เขาชื่นชมในสปิริตของตู้ลี่จริงๆ ต่อให้เพื่อนหนีไปหมดแล้ว เธอก็ยังยืนหยัดไม่หวั่นไหว

"ทำไมพวกนายวิ่งหนีเร็วจังวะ!"

จู่ๆ ตู้ลี่ก็ตะโกนออกมาด้วยความโมโห เธอเพิ่งจะได้สติจากเหตุการณ์เมื่อกี้เองนะ!

สองคนนั้นทิ้งเธอหนีไปหมดแล้วเหรอ

จะให้เธอเผชิญหน้ากับไอ้โรคจิตหลินฮานคนเดียวเนี่ยนะ?

ฝันไปเถอะ!

"กรรมการคะ ฉันขอยอมแพ้!" ตู้ลี่ตัดสินใจเด็ดขาด พูดจบก็เดินสะบัดก้นลงจากเวทีไปโดยไม่หันกลับมามอง

สุดท้ายบนเวทีก็เหลือแค่หลินฮานยืนงงอยู่คนเดียว

เรื่องมันจบเร็วไปหน่อยไหมเนี่ย!

คราวนี้กลายเป็นเขาที่ตั้งตัวไม่ทัน

"ไอ้หมอนี่" กรรมการส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ สัตว์ประหลาดระดับนี้ใครจะไปเชื่อว่าเป็นนักบวช

"ผู้ชนะ หลินฮาน!"

สุดท้ายกรรมการก็ประกาศผลการแข่งขัน

"นักเรียนหลินฮาน ลงไปพักผ่อนเถอะ ยินดีด้วยที่ผ่านเข้ารอบต่อไป"

"ขอบคุณครับ"

หลินฮานตอบอย่างสุภาพ "หวังว่ารอบหน้าจะได้เจอคุณอีกนะครับ"

พ่อหนุ่ม อย่าเลย!

กรรมการอยากจะหนีเขาให้ไกลที่สุด โชคดีที่รอบนี้คู่แข่งสามคนหนีไปก่อน ขืนเจอพวกบ้าเลือดไม่ยอมแพ้ เขาคงปวดหัวตาย

พูดจบ หลินฮานก็เดินลงจากเวที พอกลับมาที่นั่งคนดู ก็ไม่เห็นหวังเฉียงอยู่ที่เดิม

มองไปรอบๆ ก็เห็นว่าหวังเฉียงกำลังแข่งอยู่

โดนเพ่งเล็ง!

หวังเฉียงโดนรุมกินโต๊ะ!

หลังจากโชว์ฟอร์มในรอบที่แล้ว หวังเฉียงก็กลายเป็นตัวเต็ง พอเริ่มเกมเลยโดนอีกสามคนรุมกินโต๊ะทันที

กลายเป็นคนที่ต้องถูกเขี่ยออกคนแรก

แต่หลังจากผ่านศึกครั้งก่อน ตอนนี้หวังเฉียงเริ่มชำนาญขึ้น ชุดการ์ดใยไม้ในมือถูกใช้งานอย่างพลิ้วไหว จนสามารถกดดันคู่ต่อสู้ทั้งสามคนได้อยู่หมัด

เห็นแบบนี้ หลินฮานก็หมดห่วงเรื่องหวังเฉียง เขาเริ่มหันไปสังเกตคู่ต่อสู้คนอื่นๆ บ้าง ถึงแม้จะไม่มีใครเป็นภัยคุกคาม แต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นดูหน่อย

เพราะตอนนี้เขาเด่นเกินไปแล้ว

[จบแล้ว]