บทที่ 36 - สามยอดฝีมือ ปะทะ หลินฮาน!

บทที่ 36 - สามยอดฝีมือ ปะทะ หลินฮาน!

"ไอ้หมอนี่มันบ้าหรือเปล่า มีตั้งสามคนดันพุ่งมาเลือกฉันเนี่ยนะ!"

หูเซิงรีบยกแขนขึ้นไขว้กันเพื่อตั้งการ์ดรับ จากผลงานในรอบที่แล้วของหลินฮาน เขารู้ดีว่ารับหมัดนี้ตรงๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ไม่อย่างนั้น!

คนที่จะเจ็บตัวก็คือเขาเอง!

ในเมื่อเป็นอย่างนี้!

การทุ่มสุดตัวเพื่อป้องกันคือทางเลือกที่ดีที่สุด

หมัดหนักๆ ของหลินฮานกระแทกเข้าใส่หูเซิงอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลทำให้จุดศูนย์ถ่วงของเขาเสียไป ร่างทั้งร่างปลิวละลิ่วถอยหลังไปไกล

สุดท้ายกว่าจะหยุดได้ก็ไถลไปหลายเมตร

เวลานี้หูเซิงรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างถูกถอดออกแล้วประกอบใหม่ มันเจ็บปวดไปหมด เขารีบตะโกนบอกอีกสองคนที่เหลือ

"พวกนายยังรออะไรกันอยู่?"

"จะรอให้มันจัดการพวกเราทีละคนหรือไง ถึงจะยอมลงมือ!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหูเซิง อีกสองคนก็ได้สติขึ้นมาทันที

ตอนนี้ทั้งสามคนต้องรวมพลังกัน ไม่อย่างนั้นไม่มีทางสู้กับหลินฮานได้แน่

"สรรพสิ่งจงตื่นรู้ ชีวิตนับสามพัน"

"ทุกสิ่งเชื่อมโยง ยึดถือตัวข้าเป็นแก่นกลาง"

"ข้าแต่เทพแห่งธนูผู้ยิ่งใหญ่ ข้าคือสาวกผู้ภักดีของท่าน โปรดประทานพลังที่ทะลวงได้ทุกสรรพสิ่ง โปรดมอบความแม่นยำที่เล็งได้ทุกเป้าหมายแก่ข้าด้วยเถิด!"

เวลานั้นตู้ลี่ที่ยืนอยู่อีกฝากของสนามประลองเริ่มร่ายเวท คันธนูยาวค่อยๆ ปรากฏขึ้นในมือ

"หมื่นศรยิงพร้อมกัน!"

ชั่วพริบตา การเคลื่อนไหวของตู้ลี่รวดเร็วผิดหูผิดตา ลูกธนูที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังเวทจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่หลินฮาน

นักธนู!

หลินฮานรีบถอยฉาก อาศัยทักษะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วหลบหลีก

คนพวกนี้มีเบื้องหลังยังไงกันแน่!

อาชีพนักธนูนับเป็นอาชีพที่หาได้ยาก เป็นหนึ่งในตัวแทนของสายต่อสู้หลัก ใครที่ปลุกอาชีพนี้ได้ ชีวิตนี้แทบการันตีความสำเร็จ

นี่คือบุคลากรที่ทุกสถาบันต้องการตัว!

และตอนนี้!

เขาดันมาเจอเข้าให้ในรอบที่สอง

หูเซิงเองก็ดีใจ เขาไม่คิดว่าในกลุ่มจะมีคนเก่งขนาดนี้อยู่ด้วย แบบนี้โอกาสชนะหลินฮานก็มีมากขึ้น

พูดกันตามตรง แม้หลินฮานจะมีพละกำลังมหาศาล แต่ยังไงเขาก็เป็นแค่นักบวช ความแตกต่างกับอาชีพสายต่อสู้หลักนั้นราวฟ้ากับเหว

สกิล!

คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของหลินฮาน!

"พันธนาการเพื่อกักขังสรรพสิ่ง ร้อยรัดพันเกี่ยว"

"เส้นใยแห่งสัจธรรมข้ามผ่านกาลเวลา ไม่มีผู้ใดหลีกหนีพ้น"

"ข้าแต่เทพแห่งพันธนาการผู้ยิ่งใหญ่ ข้าคือสาวกผู้ภักดีของท่าน ผู้สนับสนุนที่จริงใจที่สุดของท่าน โปรดประทานพลังที่มัดตรึงฟ้าดินแก่ข้าด้วยเถิด!"

จงซานเชียนกระแทกมือทั้งสองลงพื้น เส้นใยเล็กละเอียดราวกับงูเลื้อยพุ่งเข้าหาหลินฮาน

หลินฮานไม่ทันระวังท่านี้ เท้าทั้งสองข้างถูกมัดติดกับพื้นในทันที

นักพันธนาการ?!

หลินฮานเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย นักพันธนาการถือเป็นอาชีพสายสนับสนุนที่น่ารำคาญที่สุดอาชีพหนึ่ง

คนพวกนี้สามารถควบคุมสิ่งที่เรียกว่าเส้นใยวิญญาณเพื่อมัดตรึงศัตรู

ในตำนานเล่าว่า หากนักพันธนาการฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด สามารถใช้พลังเพียงคนเดียวหยุดกองทัพได้ทั้งกองทัพ

ยิ่งถ้าทำงานร่วมกับอาชีพอย่างนักธนู จะยิ่งแสดงศักยภาพที่น่ากลัวออกมา

และบังเอิญเหลือเกิน ในการต่อสู้รอบนี้ สองอาชีพที่เข้าขากันที่สุดดันมาอยู่ทีมเดียวกัน

นักธนูเองก็ยิ้มออก เร่งความเร็วในการง้างสายธนูขึ้นอีก เมื่อมีนักพันธนาการช่วย เธอก็แทบจะยิงโดนเป้าหมายแบบจับวาง

"หลินฮาน คราวนี้ดูซิว่านายจะหนียังไง!"

ทั้งสามคนจ้องมองการเคลื่อนไหวของหลินฮานอย่างตึงเครียด แม้แต่กรรมการข้างสนามยังเหงื่อตก ถ้าลูกธนูพวกนั้นปักเข้าตัวหลินฮานจริงๆ คงเจ็บหนักน่าดู

ต่อให้ไม่ถึงตาย ก็คงสาหัส

ดังนั้น ถ้าหลินฮานรับมือไม่ไหว เขาต้องรีบเข้าไปช่วยทันที

ถึงเขาจะคิดแบบนั้น แต่ลึกๆ เขากลับรู้สึกว่าด้วยพลังของหลินฮาน อาจจะทำเรื่องที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็ได้

ขณะที่ฝนธนูกำลังพุ่งเข้าใส่หลินฮาน ใบหน้าของเขากลับไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เห็นเพียงหลินฮานยกขาข้างหนึ่งขึ้น เส้นใยที่โผล่มาจากดินก็เริ่มปริขาด

หนึ่งเส้น สองเส้น สามเส้น...

จนสุดท้ายก็ขาดกระจุยทั้งหมด หลินฮานเดินก้าวออกมาจากรัศมีของฝนธนูต่อหน้าต่อตาทุกคน

"เป็นไปไม่ได้!"

จงซานเชียนรับความจริงนี้ไม่ได้!

ต่อให้เป็นคลาสสอง!

การจะดิ้นหลุดจากพันธนาการของเธอก็ต้องใช้เวลาบ้าง

แต่หลินฮานแค่ยกขาขึ้น เส้นใยของเธอก็ขาดกระจุยทั้งหมด!

ต้องมีพละกำลังมหาศาลขนาดไหนถึงทำแบบนี้ได้

กรรมการที่ยืนมองอยู่เริ่มจะชินชาแล้ว เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ พลังของไอ้เด็กนี่มันเข้าขั้นสัตว์ประหลาด

ใช้วิธีดิบเถื่อนที่สุดทำลายพันธนาการของนักพันธนาการ

ในระดับเดียวกัน แม้แต่นักรบหรืออัศวินที่เป็นอาชีพสายถึกทน ยังไม่แน่ว่าจะทำแบบนี้ได้

แต่เจ้านักบวชสายเถื่อนนี่ กลับทำมันได้หน้าตาเฉย

ความจริงความคิดแรกของหลินฮานคือจะยืนรับลูกธนูพวกนั้นตรงๆ ด้วยค่าเกราะป้องกันหลักล้านในตอนนี้ ต่อให้ธนูพวกนั้นปักจนพรุน ค่าเกราะเขาก็ลดไปไม่เท่าไหร่

ต่อให้ตู้ลี่ยิงจนหมดแรง ก็คงเจาะเกราะเขาไม่เข้า

แต่พอคิดดูอีกที ขืนยืนรับเฉยๆ คนอื่นคงสงสัยหนักกว่าเดิม แก้ตัวยาก

สุดท้ายเลยตัดสินใจใช้กำลังกระชากพันธนาการให้ขาดน่าจะดีที่สุด

เพราะยังไงในสายตาคนอื่น ตอนนี้หลินฮานก็เป็นแค่นักบวชสายเถื่อนบ้าพลังอยู่แล้ว

"น่าเสียดายจริงๆ"

ชายชราผมเหลืองถอนหายใจ "ถ้าเด็กคนนี้เป็นนักรบ จักรวรรดิของเราคงได้อัจฉริยะที่สั่นสะเทือนโลกมาประดับวงการ"

"เสียดายที่เป็นนักบวช สงสัยแม้แต่สวรรค์ยังอิจฉาพรสวรรค์ของหมอนี่มั้ง"

ชายชราผมขาวกล่าวเสริม

"เรื่องแบบนี้เรากำหนดไม่ได้หรอกนะ ถ้าหมอนั่นเป็นนักรบจริง วันนี้ตาแก่อย่างฉันคงยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อแย่งตัวเขากลับโรงเรียนแน่"

"ท่านอาวุโส เลิกพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ วันนี้เราก็ได้ของดีมาเยอะเหมือนกันนะ" ผู้คุมสอบหญิงยิ้มหวาน "แม่หนูนักธนูนั่นก็แววดีใช้ได้เลย ถ้าพวกท่านไม่สน ฉันขอรับไว้เองนะ"

ผู้คุมสอบหนุ่มมองค้อน "เธอได้คนที่ถูกใจไปแล้วไม่ใช่เหรอ แม่หนูคนนี้ปล่อยให้โรงเรียนเราเถอะ เอาแม่หนูนักพันธนาการไปด้วย สองคนนี้ถ้าได้ฝึกด้วยกันอนาคตไกลแน่"

"นายนี่หน้าไม่อายจริงๆ มาแย่งของกับผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบฉัน พูดออกไปไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะหรือไง"

"ผู้หญิงตัวเล็กๆ?"

"อายุอานามเธอก็ปาไปเท่าไหร่แล้ว ห้าสิบกว่าแล้วมั้ง! ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อีกหรือไง หน้าด้านจริงๆ บางทีฉันก็อายแทนเธอเลยนะ โตขนาดนี้แล้วไม่รู้จักคำว่ายางอาย"

[จบแล้ว]