บทที่ 24 - ลงดันเจี้ยน เขาทำกันแบบนี้เหรอ?
บทที่ 24 - ลงดันเจี้ยน เขาทำกันแบบนี้เหรอ?
บทที่ 24 - ลงดันเจี้ยน เขาทำกันแบบนี้เหรอ?
เมื่อได้ยินเสียงร่ายเวทของหวังเฉียง หลินฮานก็ยืนดูอยู่เงียบๆ บางครั้งเขาควรปล่อยให้เพื่อนได้แสดงฝีมือบ้างจะดีกว่า
ขืนเขาใช้มหาเวทล้างบางในที่แบบนี้ มีหวังได้สร้างปัญหาใหญ่ตามมาแน่นอน
อีกอย่าง ตอนนี้ให้หวังเฉียงไม่รู้ว่าเขาใช้มหาเวทได้น่าจะเป็นผลดีกว่า
เมื่อดูการแสดงออกของหวังเฉียง หลินฮานต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ของเพื่อนคนนี้สูงมาก แม้จะเพิ่งเรียนรู้สกิลจากตำรามาหมาดๆ แต่การควบคุมพลังกลับทำได้ดีไม่เหมือนมือใหม่เลย
แต่ทว่าข้อจำกัดของสกิลชักนำสายฟ้าก็มีอยู่มาก!
การจะใช้จัดการกับทหารซากศพจำนวนมากขนาดนี้ดูจะเป็นไปได้ยาก
แถมเลเวลของหวังเฉียงก็ยังไม่สูง!
เพิ่งจะเลเวลห้าเท่านั้น!
ในสภาพแบบนี้คงยืนระยะได้ไม่นานนัก
และก็เป็นไปตามที่หลินฮานคาด!
ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ร่างกายของหวังเฉียงก็เริ่มจะรับไม่ไหว
"หลินฮาน นายเป็นสายฮีลไม่ใช่เหรอ มีสกิลช่วยฟื้นฟูแรงกายบ้างไหม ฉันจะยืนไม่ไหวแล้วเนี่ย"
หวังเฉียงกัดฟันควบคุมสายฟ้า ฟาดใส่ทหารซากศพตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด
"ฉันช่วยนายเอง"
พูดจบ หลินฮานก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าหวังเฉียงในพริบตา หมัดเดียวซัดเปรี้ยงเข้าใส่ทหารซากศพจนกระเด็นปลิวไปตามเสียง
"เชี่ยเอ้ย สายฮีลมีพลังทำลายล้างขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ"
หวังเฉียงทำตัวไม่ถูก เขารู้ดีว่าร่างกายของหลินฮานแข็งแกร่งมาก
ถ้าอาชีพของหลินฮานเป็นนักรบ!
ป่านนี้คงได้รับโควตาเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำไปแล้วแน่ๆ
ขณะที่หวังเฉียงกำลังคิดเพลินๆ!
ทันใดนั้น!
คอเสื้อของเขาก็ถูกหลินฮานกระชากขึ้นมา
"นาย... นายจะทำอะไรเนี่ย!"
การกระทำที่ปุบปับทำให้เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่หลินฮานที่อยู่ด้านหน้ายังคงปล่อยหมัดสอยทหารซากศพทีละตัว ส่วนอีกมือก็ลากร่างของเขาไปด้วย
ถึงจะทำแบบนั้นแต่ความเร็วกลับไม่ได้ตกลงเลยแม้แต่น้อย
"ก็บอกแล้วไงว่าจะพามาเก็บเลเวล จะปล่อยให้นายเสี่ยงอันตรายได้ยังไง"
เมื่อเวลาผ่านไป!
ซากศพของมอนสเตอร์ก็นอนเกลื่อนกลาดเต็มสนามรบโบราณ ความเร็วของทั้งคู่ค่อยๆ ชะลอลง หวังเฉียงยืนพิงต้นไม้แห้งตาย หอบหายใจอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้
"หลินฮาน นายมันเป็นตัวประหลาดหรือเปล่าเนี่ย ลงดันเจี้ยนบ้านไหนเขาทำกันแบบนี้วะ!"
หลินฮานหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้ตอบโต้ เขาคงบอกไม่ได้หรอกว่าวิธีที่เขาใช้เคลียร์ดันเจี้ยนจริงๆ มันโหดกว่านี้เยอะ ขืนบอกไปหวังเฉียงคงได้ช็อกตายพอดี
"พลังของนายนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว"
แม้หลินฮานจะพาเขาบุกตะลุยเปิดทางเลือดมาได้ แต่เขาก็ยังทำใจยอมรับได้ยากอยู่ดี
นี่มันปีศาจชัดๆ!
"เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ดูซิว่าตอนนี้นายเลเวลเท่าไหร่แล้ว"
หลินฮานรีบเปลี่ยนเรื่อง โชคดีที่หวังเฉียงเชื่อใจเขามาก เลยไม่สงสัยอะไร
แค่พูดกลบเกลื่อนนิดหน่อยก็ปิดบังได้แล้ว
หวังเฉียงไม่ได้สนใจในตอนแรก!
แต่พอก้มลงดูเลเวลตัวเอง!
ก็ต้องตกตะลึง!
เลเวลของเขาพุ่งขึ้นมาถึงเลเวลแปดแล้ว!
นี่เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่นาที ความเร็วในการอัปเลเวลนี่มันเร็วกว่าที่เขาพยายามมาหลายวันรวมกันซะอีก
"อีกสองเลเวลสินะ"
หลินฮานพึมพำ ก่อนจะคว้าคอเสื้อหวังเฉียงอีกรอบ
"เอาอีกแล้วเหรอ..."
หวังเฉียงยังไม่ทันตั้งตัว แรงมหาศาลก็ลากเขาออกวิ่งไปอีกครั้ง
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที หวังเฉียงก็นอนหมดสภาพอยู่ข้างทาง ไม่ใช่เพราะเขาออกแรงต่อสู้จนเหนื่อย แต่เป็นเพราะวิธีการของหลินฮานมันดิบเถื่อนเกินไป เขาตามความเร็วของหลินฮานไม่ทันจนแทบจะอ้วก
"พอแล้ว ฉันสิบเลเวลแล้ว หยุดได้แล้วมั้ง"
เวลานี้!
หวังเฉียงสาบานกับตัวเองในใจว่า ครั้งหน้าให้ตายยังไงก็จะไม่มาลงดันเจี้ยนกับหลินฮานอีกเด็ดขาด แม้การที่มีคนช่วยเคลียร์ทางให้มันจะสะใจก็จริง แต่หลินฮานเล่นโหดเกินไป
ไม่ได้เห็นเขาเป็นคนเลยสักนิด!
แต่ลึกๆ แล้วหวังเฉียงก็ดีใจไปกับหลินฮาน ตอนแรกเขาคิดว่าการเป็นนักบวชจะทำให้หลินฮานเสียใจ แต่ตอนนี้ดูท่าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นแล้ว
นักบวชคนนี้ในตอนนี้!
เก่งกาจกว่าเขาที่เป็นเจ้าแห่งไพ่หลายขุมนัก!
"เพื่อนรัก ถ้านายพัฒนาไปทางนี้ นายอาจจะได้เป็นนักรบสายฮีลคนแรกในประวัติศาสตร์เลยนะเนี่ย!"
ได้ยินหวังเฉียงพูดแบบนั้น หลินฮานก็อดขำไม่ได้ "อย่ามั่วหน่า นักรบสายฮีลอะไรกัน ก็แค่พึ่งพาความแข็งแกร่งของร่างกายเดิมเท่านั้นแหละ"
"นายถ่อมตัวเกินไปแล้ว"
หวังเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แค่ร่างกายเปล่าๆ ของนาย ฉันว่าพวกอาชีพนักรบยังสู้ไม่ได้เลยมั้ง"
"ไม่เวอร์ขนาดนั้นหรอก"
"ไม่เวอร์เลยสักนิด!" หวังเฉียงย้ำ "ต่อไปฉันคงต้องเกาะพี่ฮานกินแล้วล่ะ เวลาลงดันเจี้ยน นายก็คือพ่อพระของฉันเลยนะ"
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน!
จู่ๆ ดันเจี้ยนทั้งแห่งก็สั่นสะเทือน!
หวังเฉียงทรงตัวไม่อยู่จนล้มกลิ้งไปด้านข้าง!
"เกิดอะไรขึ้น ไม่เห็นเคยได้ยินว่าดันเจี้ยนนี้มีบอสด้วยนี่นา"
หลินฮานเปิดใช้งานเนตรสวรรค์ทันที ภาพทั่วทั้งดันเจี้ยนปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
เวลานี้!
มีมอนสเตอร์รูปร่างเป็นมนุษย์หัววัว แบกกระบองเขี้ยวหมาป่าขนาดใหญ่กำลังวิ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง!
"ไอ้หวัง สงสัยพวกเราจะไปกระตุ้นบอสลับของดันเจี้ยนนี้เข้าให้แล้วล่ะ"
หลินฮานมองไปยังทิศทางที่มนุษย์วัววิ่งมา แล้วเอาตัวไปบังหวังเฉียงไว้ด้านหลัง
หวังเฉียงชะงักไป "จะซวยอะไรขนาดนั้น มีบอสลับด้วยเหรอ?"
"นายหลบอยู่ข้างหลังดีๆ นายสู้บอสตัวนี้ไม่ไหวหรอก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง"
หลินฮานไม่ได้พูดเกินจริง
จากการสังเกตด้วยเนตรสวรรค์ บอสตัวนี้มีเลเวลถึงสิบหก หวังเฉียงรับมือไม่ไหวแน่ๆ
แค่โดนมันสะกิดนิดเดียว หวังเฉียงอาจจะตายคาที่ได้เลย
เมื่อเห็นฝีมือของหลินฮานมาแล้ว หวังเฉียงก็ไม่ดื้อดึง เขารีบถอยไปหลบในระยะปลอดภัยทันที
"หลินฮาน ถ้านายไม่ไหวก็ตะโกนเรียกนะ จะตายก็ต้องตายด้วยกันเว้ย"
หลินฮานได้ยินแล้วก็กลอกตาบน ตอบกลับไปอย่างเอือมระอา "จะตายก็ตายไปคนเดียวสิ ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้สักหน่อย"
ทันใดนั้น บนยอดเขาไกลๆ ก็มองเห็นร่างของมนุษย์วัว กระบองเขี้ยวหมาป่าที่มีขนาดเท่าตัวมันถูกเหวี่ยงไปมา ดวงตาสีแดงฉานจ้องเขม็งมาทางหลินฮาน
มีไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากปากของมันไม่ขาดสาย!
ตอนนี้!
มันมองเห็นหลินฮานเป็นเหยื่ออันโอชะแล้ว
มนุษย์วัวกระโดดลอยตัวขึ้นสูงหลายเมตร ยกกระบองยักษ์ขึ้นเหนือหัวแล้วฟาดลงมาใส่หลินฮานเต็มแรง
หลินฮานไม่มีท่าทีตื่นตระหนก เขายกมือข้างเดียวขึ้นรับการโจมตีอันหนักหน่วงนั้นไว้ตรงๆ
"หลินฮาน!"
หวังเฉียงตะโกนลั่นมาจากด้านหลัง!
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลินฮานจะเลือกรับการโจมตีนั้นตรงๆ นั่นมันมนุษย์วัวเลเวลสิบหกเชียวนะ พลังทำลายล้างขนาดนั้นเพียงพอที่จะฆ่าผู้ใช้อาชีพเลเวลสิบได้ในการโจมตีเดียว
แต่หลังจากการปะทะผ่านไป!
หลินฮานยังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยไร้รอยขีดข่วน หวังเฉียงมองภาพนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เช่นเดียวกับเจ้ามนุษย์วัว ที่แสดงสีหน้าซับซ้อนออกมา ราวกับจะบอกว่า
เจ้ามนุษย์ตัวจ้อยนี่มีปัญญารับการโจมตีของราชาโคถึกผู้นี้ได้ยังไง
หลินฮานยิ้มมุมปากเรียบๆ "อย่ามาดูถูกพ่อลูกอ่อน... เอ้ย พ่อพระสายฮีลนะเว้ย!"
สิ้นเสียงเขาก็เตะสวนออกไป มนุษย์วัวรู้สึกเหมือนท้องน้อยถูกกระแทกด้วยพลังมหาศาล!
แรงกระแทกอันรุนแรง!
ส่งร่างของมันปลิวกลับไปกระแทกยอดเขาเดิมที่เพิ่งกระโดดลงมา!
หวังเฉียงยืนอึ้งมองฉากนี้ตาค้าง!
ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี!
เชี่ยเอ้ย?!
อาชีพพ่อพระสายฮีลมันโหดขนาดนี้เลยเหรอวะ?
[จบแล้ว]