บทที่ 13 - สังหารหวังเจิ้น!

บทที่ 13 - สังหารหวังเจิ้น!

ภายในตำหนักเหวินฮว๋าเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน

ขันทีใหญ่สามคนที่มีหวังเจิ้นเป็นหัวหน้า แววตาเต็มไปด้วยความมืดมน

ต้าเถียฉุยยืนปกป้องอยู่ข้างกายโจวหยวน ดวงตาดั่งระฆังทองแดงจ้องเขม็งไปยังทั้งสามคน

หวังเจิ้นแค่นหัวเราะ

"ฝ่าบาท พึ่งแค่ไอ้บ้าพลังนี่คนเดียวคงไม่ไหวหรอก ให้ไอ้แก่หนังเหนียวนั่นออกมาด้วยเถอะ ของปลอมระดับสองคนหนึ่ง กับระดับสามขั้นสูงใกล้ตายอีกคนหนึ่ง อาจจะพอยื้อเวลาได้สักพัก

เผื่อว่า ระดับสามที่เหลืออยู่อีกคน จะต้านทานโจวกงกง กับเถียนกงกงได้"

โจวกงกง หลังจากหวังเจิ้นเปิดปาก ก็พูดเสริมด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า

"หวังกงกงคงลืมไป ทั้งในและนอกวัง ล้วนเป็นคนของเรา ไม่เกินชั่วก้านธูป กององครักษ์เสวียนอวี้ก็จะมาถึง ถึงตอนนั้น ฝ่าบาทคงลำบากแน่"

หวังเจิ้นหัวเราะร่า

"โจวกงกงพูดได้ดี ถูกต้องตามนั้นเลย"

พูดจบ หวังเจิ้นมองโจวหยวน แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"ฝ่าบาท บ่าวชักจะอยากรู้แล้วสิ ว่าท่านจะเอาอะไรมาฆ่าบ่าว"

ต้าเถียฉุยเบิกตาโต

"มีข้าอยู่ ค้อนเดียวจะทุบพวกเจ้าที่เป็นกบฏให้ตายเรียบ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

หวังเจิ้นหัวเราะไม่หยุด

แล้วจ้องกลับไปที่ต้าเถียฉุย

"แค่เจ้าเนี่ยนะ?"

สิ้นเสียงแหลมสูง หวังเจิ้นก็พุ่งเข้าใส่ต้าเถียฉุยทันที

พลังยุทธ์ระดับสองระเบิดออก

เขาไม่รู้ว่าฮ่องเต้มีทีเด็ดอะไร แต่ถ้าฆ่าไอ้บึกนี่ได้ก่อน วันนี้ก็คงไม่มีอะไรผิดพลาดแล้ว

แต่ในตอนนั้นเอง!

"งั้น... ถ้าบวกข้าเข้าไปด้วยล่ะ?"

ได้ยินเสียงนี้ หวังเจิ้นรูม่านตาหดเกร็ง เท้าที่ก้าวออกไปชะงักกึกแล้วถอยกลับมา

เขาหันไปมองทางต้นเสียง กัดฟันกรอดทันที

"ไอ้แก่หนังเหนียว เจ้ายังมีสภาพแบบนี้อยู่อีกเรอะ!"

ในความคิดของเขา ตาแก่นี่น่าจะน้ำมันตะเกียงใกล้หมดเต็มทีแล้ว

แต่เว่ยเหลียวที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ผมขาวครึ่งศีรษะ ดวงตาเป็นประกาย ไหนเลยจะมีสภาพรากฐานเสียหาย ใกล้ตายอย่างที่คิด

แต่ต่อมา หวังเจิ้นก็แค่นหัวเราะ

"เจ้าคิดว่าฝืนเฮือกสุดท้ายขึ้นมา จะทำให้ข้ากลัวได้งั้นเรอะ!"

หวังเจิ้นแผดเสียง

เขาไม่เชื่อว่านี่คือสภาพที่แท้จริงของเว่ยเหลียว ต้องเป็นฮ่องเต้ที่ให้ยาวิเศษกระตุ้นชีพจรเพื่อให้สู้กับเขาได้แน่ๆ นี่คงเป็นแค่แสงสว่างสุดท้ายก่อนไฟมอด

โจวกงกง กับเถียนกงกง ด้านหลัง ตอนแรกก็ตกใจ เพราะชื่อเสียงเรียงนามของคนผู้นี้ไม่ธรรมดา

ชื่อเสียงของเว่ยเหลียวสมัยหนุ่มๆ ความโปรดปรานจากอดีตฮ่องเต้ ล้วนแลกมาด้วยฝีมือล้วนๆ

แต่พอได้ยินคำพูดของหวังเจิ้น ก็ใจเย็นลงบ้าง

เผชิญหน้ากับหวังเจิ้นที่ปลอบใจตัวเองเก่งเหลือเกิน เว่ยเหลียวไม่ขยับตัวมาก

ทันใดนั้นประกายแสงเย็นวาบพุ่งเข้าใส่โจวกงกง

วินาทีถัดมา โจวกงกงตาเบิกโพลง ที่ลำคอมีเข็มเงินปักอยู่เล่มหนึ่ง

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น

ขันทีระดับสามโจวกงกง ตาย!

"เป็นไปได้ยังไง!"

เถียนกงกงที่อยู่ข้างๆ สติแตกทันที

ฝีมือโจวกงกงไม่ด้อยไปกว่าเขา โดนฆ่าตายในพริบตาแบบนี้ เว่ยเหลียวทะลวงสู่ระดับหนึ่งแล้วหรือไง

ไม่ ไม่น่าใช่ระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ระดับสามแน่!

บ้าเอ๊ย!

"หวังกงกง นี่ต้องเป็นแผนชั่วของไอ้แก่เว่ยเหลียวแน่ๆ มันไม่ได้บาดเจ็บเลย!"

นี่ไม่ใช่ฝีมือของคนเพิ่งเข้าระดับสองแน่

เกรงว่าต้องเป็นยอดฝีมือระดับสองขั้นสูง ถึงจะทำแบบนี้ได้!

หวังเจิ้นตัวสั่น

กับดัก?

เว่ยเหลียวหัวเราะลั่น

"บ่าวบาดเจ็บสาหัสจริงๆ เพียงแต่ฝ่าบาทเมตตา ประทานยาสร้างรากฐานอันล้ำค่าให้ บ่าวถึงเข้าสู่ระดับสองได้

ไอ้พวกสุนัขรับใช้ พวกเจ้าไม่สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ บังอาจก่อการร้าย วันนี้ ก็จงตายอยู่ที่นี่ซะเถอะ!"

พูดจบ เว่ยเหลียวไม่รอช้า ร่างกายดุจภูตพราย พุ่งเข้าใส่หวังเจิ้น

พร้อมกันนั้นต้าเถียฉุยก็จ้องไปที่เถียนกงกงระดับสาม แล้วพุ่งเข้าใส่

"จะว่าไป พวกเราก็ระดับสามเหมือนกันนี่นะ"

ต้าเถียฉุยแสยะยิ้ม

แต่เถียนกงกงกลับหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

แม้ทุกคนจะเป็นระดับสาม แต่ไอ้บ้าพลังนี่แรงเยอะมหาศาล ขนาดระดับสองทั่วไปยังรับมือยาก เขาที่เป็นแค่ระดับสามจะเอาอะไรไปรับไหว

ในขณะที่เขาสิ้นหวัง หวังเจิ้นก็ตะโกนว่า

"เถียนกงกง ยื้อไว้สักจิบชา ในวังหลวงนี่เป็นถิ่นของข้า กององครักษ์เสวียนอวี้มาถึงเมื่อไหร่ ข้าจะทำให้ตำหนักเหวินฮว๋านี้ นองไปด้วยเลือด!"

หวังเจิ้นก็ลำบากเหมือนกัน

ฝีมือของเว่ยเหลียวเหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก โดยเฉพาะความเร็วภูตพรายนั่น เกรงว่าจะใกล้เคียงระดับหนึ่งเข้าไปแล้ว

แต่เขายังไม่ยอมแพ้

"ชั่วจิบชา?"

โจวหยวนยืนอยู่ด้านหลัง หัวเราะเบาๆ

"ต่อให้ข้าให้เวลาเจ้าอีกสักครึ่งชั่วยาม แล้วจะทำไม?"

นอกตำหนัก

กุ้ยหยวนเอ๋อร์ร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด

รอบกายเขา เต็มไปด้วยศพ

มีทั้งศัตรู และพวกเดียวกัน

แต่เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ไกลออกไป กององครักษ์เสวียนอวี้กำลังเร่งรุดมา

กุ้ยหยวนเอ๋อร์ชูกระบี่ขึ้นฟ้า

"พี่น้องทั้งหลาย ชีวิตพวกเรา ฝ่าบาทเป็นผู้มอบให้

วันนี้ฝ่าบาทมีภัย เป็นเวลาที่พวกเราต้องพลีชีพเพื่อชาติ!

ศึกนี้ผ่านพ้น ลาภยศสรรเสริญย่อมอยู่ในมือ มีใครกลัวตายบ้างไหม?"

ประโยคสุดท้ายเสียงไม่ดัง

แต่ขันทีน้อยทุกคนได้ยินชัดเจน

กลัวตาย?

ขันทีน้อยอย่างพวกเขา ถ้าไม่มีวาสนา ชั่วชีวิตก็ไม่มีโอกาสได้ดี ไม่มีชื่อเสียงเกียรติยศอะไรให้จดจำ

ตอนนี้สิ่งที่เอามาเดิมพันได้ ก็มีแค่ชีวิตนี้แหละ

ถ้ากลัวตายจริง จะได้รับความไว้วางใจจากเว่ยกงกง จะได้รับคัมภีร์ทานตะวันที่เปลี่ยนชะตาชีวิตได้ยังไง

"ฆ่า!"

กุ้ยหยวนเอ๋อร์คำรามลั่น พุ่งเข้าใส่กององครักษ์เสวียนอวี้เป็นคนแรก

อย่าว่าแต่ครึ่งชั่วยาม ต่อให้สองชั่วยาม ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ ก็อย่าหวังว่าใครจะผ่านตำหนักเหวินฮว๋าไปได้!

หวังเจิ้นคิดถูก

แต่เถียนกงกงกับต้าเถียฉุยห่างชั้นกันเกินไป

บวกกับต้าเถียฉุยสู้แบบไม่กลัวตาย ไม่เกินสิบกระบวนท่า ค้อนเหล็กข้างหนึ่งก็ทุบลงบนหัวเขา

จากนั้นต้าเถียฉุยหันไปมองโจวหยวน

"ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทำให้ผิดหวัง"

โจวหยวนพยักหน้า แล้วยิ้มให้หวังเจิ้น

"ไปช่วยเว่ยกงกง ส่งไอ้สุนัขรับใช้นี่ไปลงนรกซะ!"

"พะยะค่ะ!"

เสียงคำรามดังสนั่น ต้าเถียฉุยพุ่งเข้าไปรุมกินโต๊ะหวังเจิ้น

มหาขันทีหวังเจิ้นที่เดิมทีก็ต้านทานอย่างยากลำบากอยู่แล้ว เจอยอดฝีมือระดับสองคนที่สองเข้ามาร่วมวง ก็หมดทางต้านทาน

เพียงไม่กี่กระบวนท่า เข็มเงินสิบกว่าเล่มก็ทะลุแขนขา

แม้จะมีพลังยุทธ์ระดับสองคุ้มกาย แต่บาดแผลขนาดนี้ ก็ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง

เขาไม่ยินยอม

"ข้าหวังเจิ้นดิ้นรนในวังมาหลายสิบปีถึงมีตำแหน่งในวันนี้ จะมาตายที่นี่ได้ยังไง!"

เขากรีดร้อง คำรามลั่น

แต่แล้วยังไงล่ะ

เว่ยเหลียวสีหน้าดูแคลน

ทันใดนั้นเข็มเงินกำมือหนึ่งก็สาดออกไป ล็อคจุดตายร้อยจุดของหวังเจิ้น บวกกับต้าเถียฉุยที่คอยขัดจังหวะ พริบตาเดียวก็พรุนเป็นรังผึ้ง!

"ไม่สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ต่อให้ดิ้นรนมาเป็นร้อยปี จะมีประโยชน์อะไร?"

พูดจบ เว่ยเหลียวสะบัดมือ เข็มเงินทั้งหมดถูกดึงกลับพร้อมกัน

ฉึก!

เลือดพุ่งกระฉูด

มหาขันทีหวังเจิ้น ตาย!

เว่ยเหลียวโค้งคำนับโจวหยวน กล่าวว่า

"ฝ่าบาท ไอ้สุนัขรับใช้นั่น บ่าวฆ่าแทนท่านแล้ว น่าเสียดาย ทำตำหนักเหวินฮว๋าสกปรกไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร"

โจวหยวนสูดหายใจลึก

กระดานหมากในวังหลวง ในที่สุดเขาก็พลิกเกมได้แล้ว!

ถึงเวลาให้ใต้หล้านี้ได้รู้แล้วว่า ใครคือฮ่องเต้!

นอกตำหนัก กุ้ยหยวนเอ๋อร์และพรรคพวกต่อสู้ยิบตา

แต่สุดท้ายจำนวนคนก็น้อยเกินไป แม้จะมีคัมภีร์ทานตะวันช่วยเสริม เผชิญกับการบุกโจมตีของกององครักษ์เสวียนอวี้ ก็ยังคงต้านทานอย่างยากลำบาก

ในขณะนั้นเอง ประตูตำหนักเหวินฮว๋าก็เปิดออก!

โจวหยวนสวมชุดฉลองพระองค์ เดินออกมาจากตำหนักช้าๆ

เว่ยกงกงตามเสด็จข้างกาย ต้าเถียฉุยตามหลังมาติดๆ

มองดูฉากนองเลือดด้านนอก โจวหยวนสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาถึงขีดสุด

"พวกเจ้า คิดจะก่อกบฏหรือไง?"

[จบแล้ว]