บทที่ 19 : เง๊กเซียนฮ่องเต้ทรงเมตตา, ให้เขาได้ผูกมิตรกับยอดมนุษย์ระดับสี่ผู้แข็งแกร่ง!

บทที่ 19 : เง๊กเซียนฮ่องเต้ทรงเมตตา, ให้เขาได้ผูกมิตรกับยอดมนุษย์ระดับสี่ผู้แข็งแกร่ง!

แม้แต่อาคารสีขาวหลังน้อยที่เป็นรังของลอร์ดซอมบี้ ก็ยังให้คะเเนนการเอาชีวิต​รอดเเก่ซูไป๋เพียง 100 คะแนนต่อวันเท่านั้น

ดังนั้น, ถ้าเซียวหวงเหมาสามารถให้คะแนนการเอาชีวิตรอดเขาได้ถึง 90 คะแนนในทุกวัน…..มูลค่าของมันก็มีค่ามากกว่าไข่มุกหรืออัญมณีใดๆ!

เมื่อลองคิดดูดีๆ​ สีหน้าของซูไป๋ก็อ่อนลง

จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงข้างๆเซียวหวงเหมาแล้วกระซิบว่า "มาสิ….บอกฉันว่านายอาศัยอยู่ที่ไหน"

เซียวหวงเหมายังคงนอนอยู่บนพื้นแล้วร้องไห้

ส่วนพวกอันธพาลอีกสองคนก็ซ่อนตัวอยู่ที่มุมพร้อมสั่นไปทั้งตัว

ขณะที่ซูไป๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพิ่ม…หยานหยานก็วิ่งมาแล้วกระซิบเขา: "เสี่ยวซู ตำรวจ, ตำรวจมา!"

“พี่หยานหยาน พี่แจ้งตำรวจหรือ?” ซูไป๋สับสนเล็กน้อย

“ไม่ใช่ฉัน” หยานหยานก็สับสนเช่นเดียวกัน

พูดกันได้ไม่กี่คำ ร่างสองร่างในเครื่องแบบตำรวจก็เดินเข้ามาในทางตันนี้:

​​"ใครเป็นคนแจ้งให้พวกเรามา"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ พวกอันธพาลที่ซ่อนอยู่ตรงมุมก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว

พวกเขายกมือขึ้นแล้วพูดเสียงดัง: "ฉันเอง! ฉันส่งข้อความไปขอให้น้องชายของฉันโทรแจ้งตำรวจ!"

“คุณตำรวจ ในที่สุดคุณก็มาถึงสักที!”

“ถ้าไม่มา...เราคงจะถูกเจ้าปีศาจนั่นทุบตีจนตาย!”

“เราไม่ได้ทำอะไรเลย แต่เขากลับมาขวางเราไว้และทุบตีเราอย่างรุนแรง…”

“ผมรู้สึกเหมือนซี่โครงหักเลย...”

"ผมปวดหัว..."

“ผม...ผมกำลังจะเป็นลมแล้ว”

เมื่อตำรวจมาถึง, สามอันธพาลก็ฟื้นความกล้า​ขึ้นมา

พวกเขากลิ้งตัวและคลานไปข้างหลังตำรวจทั้งสองอย่างรวดเร็วพลางร้องไห้และกรีดร้อง

สถานการณ์แบบนี้…..มันดูเหมือนซูไป๋เป็นผู้ร้ายโดยแท้จริง!

"ไม่…ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!" เมื่อเห็นพวกอันธพาลทั้งสามกำลังใส่ร้ายซูไป๋​ ใบหน้าของหยานหยานก็แดงก่ำด้วยความโกรธ

เธอรีบออกโรงปกป้องเขาในทันที

"คุณตำรวจคะ ทั้งสามคนเเอบตามฉันมาม่า….ฉันกลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรฉัน, ฉันเลยขอให้น้องชายพาฉันไปส่งที่มหาลัย"

“โอเค โอเค….หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” ตำรวจคนหนึ่งรู้สึกรำคาญกับการทะเลาะกันของทั้งสองฝ่ายและกล่าวว่า

"มากับพวกเราก่อนแล้วกัน"

…….

ไม่กี่นาทีต่อมา

นายตำรวจทั้งสองได้พาซูไป๋ หยานหยาน และพวกอันธพาลทั้งสามไปที่สถานีตำรวจ

“เสี่ยวซ่ง….ฉันมีงานอื่น คุณช่วยจัดการคดีนี้ที คนรู้จักของคุณนี่”

หลังจากมอบซูไป๋และคนอื่นๆ ให้กับตำรวจอายุน้อยและบรรยายสั้นๆ เกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาเห็นและได้ข้อมูลมา……ตำรวจทั้งสองที่นำซูไป๋และคนอื่นๆมาก็รีบจากไป

ตำรวจหนุ่มนั่งอยู่ในฉากกั้น….ก่อนอื่นเขาเหลือบมองซูไป๋และหยานหยาน จากนั้นจึงมองไปที่พวกอันธพาลทั้งสาม และพูดจาถากถาง

"นี่พวกนายอีกแล้วเหรอ? บอกฉันสิ คราวนี้พวกนายทำอะไรอีก?"

ในตอนที่มากับตำรวจสองคนก่อน…..พวกอันธพาลทั้งสามยังหยิ่งผยองอยู่​เลย

แต่ทันทีที่ตำรวจหนุ่มถาม, พวกอันธพาลทั้งสามก็เงียบเสียงลงในทันที

พวกเขาหดหัวเหมือนนกกระทาสามตัวและมองหน้ากันด้วยสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ

ในที่สุด…เซียวหวงเหมาก็เอ่ยขึ้นมา

"พี่ซ่ง เราไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลยนะ….ในครั้งนี้,​ เราเป็นฝ่ายถูกทุบตี"

"โอ้?" ตำรวจหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"พวกนายสามคนเนี่ยนะเป็นผู้เสียหาย?….ลองบอกฉันมาหน่อยสิ"

หลังจากแอบมองซูไป๋เล็กน้อย, เซียวหวงเหมาก็เล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตนเอง

แน่นอนว่า​ มันต้องมีการปรุงแต่งเรื่องราวให้สวยงามเหมือนอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์โดยธรรมชาติ

จากคำให้การของเซียวหวงเหมา…..พวกเขาทั้งสามเพิ่งเห็นสาวแสนสวยเป็นครั้งแรก

พวกเขา​ก็เลยต้องการทำความรู้จักกับเธอ แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำความรู้จัก…..พวกเขาก็ถูกซูไป๋ที่จู่ๆปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย​ ทุบตีจนหน้าตาเป็นหมูเเบบนี้

หากตำรวจทั้งสองมาไม่ทัน….ป่านนี้พวกเขาคงถูกทุบตีจนตายไปแล้ว!

หลังจากจดบันทึก ตำรวจหนุ่มก็หันหน้าไปทางซูไป๋

"สู้กัน 1 ต่อ 3 เเล้วยังสามารถ​ทำเจ้าสามคนนั่นกลัวหัวหดอย่างนี้ได้…....หนุ่มน้อย นายเก่งมาก! บอกฉันมาสิ ทั้งสามคนยั่วยุนายยังไง?”

จากนั้นหยานหยานก็เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยคำพูดไม่กี่คำ

เเละซูไป๋ก็ได้เปิดโทรศัพท์มือถือของเขาพร้อมนำรูปถ่ายขึ้นมาแล้ววางไว้ตรงหน้าตำรวจหนุ่ม

ภาพนี้ถูกถ่ายโดยซูไป๋ก่อนที่หยานหยานจะเข้าสู่ทางตัน

ในภาพหยานหยานซ่อนตัวอยู่ที่ปลายสุดของทางตันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับว่าเธอต้องการออกไปแต่ไม่มีทางหลบหนี

แต่เซียวหวงเหมาและอีกสองคนกระจายตัวกันปิดกั้นทางออกอย่างแน่นหนา

ด้วยภาพนี้เพียงอย่างเดียว...มันก็เพียงพอที่จะอธิบายความจริงของเรื่องราวได้เเล้ว!

"เป็นเเบบนี้นี่เอง!"

หลังจากดูรูปนี้แล้ว ตำรวจหนุ่มก็ยิ้มเยาะและเหล่ไปที่เซียวหวงเหมาและคนอื่นๆ

"เเค่ไม่ได้เจอกันมาสองสามวัน…..พวกเเกทั้งสามกลับบ้าได้มากขนาดนี้, พวกเเกกล้าดียังไงมารังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้!"

เมื่อเจอสถานการณ์​เเบบนี้, เซียวหวงเหมาก็ตื่นตระหนกอย่างมากทันที​

เขาไม่คิดว่าจะเจ้าคนอารมณ์ร้ายคนนี้….ยังจะมีเวลามาถ่ายรูปได้

“เรา….เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย!”

“นอกจากนี้ หมอนั่นยังทุบตีเราอย่างรุนแรงด้วย….ฉันรู้สึกเหมือนกระดูกหักไปทั้งตัวเลย โอ๊ยๆ​ จะตายแล้ว”

“จริงเหรอ?.....งั้นถอดเสื้อของเเกออกมา ให้ฉันดูหน่อยว่าเเกได้รับบาดเจ็บตรงไหน?” ตำรวจหนุ่มไม่เชื่อเลยสักนิด

ต่อไปคือสิ่งที่เรียกว่า​ การตรวจอาการบาดเจ็บ

ซูไป๋จ้องมองสถานการณ์​ตรง​หน้าด้วยสายตาที่เย็นชา

ถ้าสังเกต​ดีๆ, สายตาของเขาอยู่ที่ตำรวจหนุ่มตลอด​เวลา​

ไม่ใช่ว่าเขาสงสัยเกี่ยวกับการจัดการคดีของตำรวจหนุ่มตรงหน้า…..กลับกันเขาสนใจในตัวตำรวจหนุ่มคนนี้มากกว่ามากๆ!

เพราะหลังจากเข้ามาในโรงพักแล้ว....ซูไป๋ก็ได้รับแจ้งเตือนใหม่จากระบบเพราะตำรวจหนุ่มคนนี้ !

【คำเตือน! โฮสต์เผชิญหน้ากับยอดมนุษย์ระดับที่สี่ ซ่งเฉาหมิง……ซ่งเฉาหมิงเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งฐานที่มั่นของผู้รอดชีวิตที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลินเจียง การเป็นเพื่อนกับเขาสามารถปรับปรุงความปลอดภัยของโฮสต์ในการเอาชีวิตรอดในวันสิ้น​โลกได้เป็นอย่างมาก! 】

ระดับสี่!!!

ยอดมนุษย์!!!

และเขายังเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งฐานที่มั่นของผู้รอดชีวิตที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลินเจียงอีกด้วย!

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูไป๋ได้พบกับมนุษย์ผู้รอดชีวิตที่มียศสูงและได้รับการประเมินที่สูงจากระบบเช่นนี้!

หลังจากนั้นก็มีระบบแจ้งเตือนอีกครั้ง

“คุณต้องการใช้คะแนนการเอาชีวิตรอด 40 คะแนนเพื่อตรวจสอบแผงคุณสมบัติของซ่งเฉาหมิงหรือไม่?”

………………