บทที่ 7 : ปราบปรามซอมบี้ระดับสูง!

บทที่ 7 : ปราบปรามซอมบี้ระดับสูง!

เช้าวันถัดมา….

ซู่ไป๋ตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมรับคะแนนการเอาชีวิต​รอด​

หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็ทานอาหารเช้าแบบง่ายๆ

เเละทันทีที่เขาได้ยินเสียงเปิดประตูจากฝั่งตรงข้าม ซูไป๋ก็รีบแต่งตัว เปลี่ยนรองเท้า และเปิดประตูทันที

[คำเตือน: คุณกำลังเผชิญหน้ากับซอมบี้หญิงระดับ 1 ที่โถงบันได ด้วยความแข็งแกร่งของโฮสต์ในปัจจุบัน คุณไม่สามารถเผชิญหน้าซอมบี้หญิงระดับ 1 ได้…..โปรดหลบหนีจากอันตรายโดยเร็ว! 】

เสียงแจ้งเตือนของระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง

ซูไป๋เงยหน้าขึ้นมามอง: "พี่หยานหยาน พี่กลับมาจากการฝึกซ้อม​ตอนเช้าแล้วเหรอ?"

"ใช่เเล้วจ๊ะ" หยานหยานซึ่งสวมอุปกรณ์กีฬาพยักหน้าและพูดด้วยความประหลาดใจ

"เสี่ยวซู ฉันไม่ค่อยเห็นเ​ธอตื่นเช้าขนาดนี้ในวันหยุดเลย…..เกิดอะไ​รขึ้น​หรือเปล่า"

“เมื่อคืนผมนอนเร็วนะครับ ก็เลยตื่นเช้า…..เเล้วทำยังไงก็นอนไม่หลับ ก็เลยว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย​”

"แล้วกินข้าวเช้าหรือยัง?"

"กินแล้วครับ"

"ดีเเล้ว….งั้นพี่ไปก่อนนะ"

เมื่อหยานหยานเข้าห้องเเล้วปิดประตู เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[โฮสต์นั้นฉลาดและกล้าหาญ ไม่ความหวาดกลัวซอมบี้สาวระดับ 1​ เลยแม้แต่น้อย, ได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอด +10]​

เมื่อได้ยินสิ่งนี้, รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูไป๋

การคาดเดาของเขาเมื่อวานนี้ได้รับการยืนยันแล้ว

คะแนนการเอาชีวิตรอดสามารถสะสมซ้ำๆบนเป้าหมายเดิมได้ และเวลาคูลดาวน์ก็จะรีเซ็ต​ในทุกๆวัน

เเละเนื่องจากเขาสามารถรับคะแนนซ้ำจากหยานหยานได้, เพราะงั้นเขาก็ควรจะสามารถได้รับคะแนนซ้ำจากเจ้าสุนัขเท็ดดี้ สุนัขจรจัด ถนนสายหลัก ตลาดสด และฉากอื่นๆได้

เพราะงั้น….ซูไป๋จึงทำการตั้งเป้าหมายเล็กๆของเขาไว้ซักหน่อย

วันนี้เขาต้องได้ 300 คะแนน!

หลังออกจากอาคารที่พัก ซูไป๋ก็เดินไปที่จัตุรัสของชุมชนอีกครั้ง

จัตุรัสชุมชนในตอนเช้าแตกต่างจากจัตุรัสชุมชนในช่วงบ่าย

จัตุรัสชุมชนในช่วงบ่ายส่วนใหญ่จะเต็มไปด้วยผู้สูงอายุที่มาดูแลบุตรหลานของตน ในขณะที่จัตุรัสชุมชนในช่วงเช้าจะเต็มไปด้วยผู้สูงอายุที่มาเพื่​อออกกำลังกาย

[คำเตือน: คุณกำลังจะเข้าสู่จัตุรัสชุมชน กลุ่มซอมบี้ระดับหนึ่งกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่…โปรดหลบหนีจากอันตรายโดยเร็ว!]​

ทางด้านซ้ายของจัตุรัสคือกลุ่มชายชราและหญิงชรากำลังรำไทเก็ก ……นอกเหนือจากเสียงเเจ้งเตือน​ของระบบแล้ว มันก็ไม่มีอะไรพิเศษรอบๆนี้เเล้ว

[โฮสต์ระมัดระวังและมีไหวพริบ​, สามารถผ่านพื้นที่ด้านตะวันตกของจัตุรัสอย่างปลอดภัยโดยไม่รบกวนซอมบี้ใดๆ…..คะแนนการเอาชีวิตรอด +2]​

จากนั้นซูไป๋ก็เดินไปทางขวา

ที่นั่นมีชายชราที่กำลังออกกำลังกายตอนเช้าเพียงลำพัง

เมื่อเปรียบเทียบกับการออกกำลังกายไทเก๊กแบบสโลว์โมชั่นที่ทำโดยชายและหญิงสูงอายุคนอื่นๆ…..การออกกำลังกายไทเก็กของชายชราคนนี้ไม่เพียงแต่มีความคล่องตัวเท่านั้น แต่ยังทรงพลังอีกด้วย, มันให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็นปรมาจารย์จริงๆ

หรือนี่….จะเป็นกังฟู?

ซูไป๋เดินไปหาเขาอย่างระมัดระวัง

【คำเตือน! คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับสาม! ความแข็งแกร่งของคุณในตอนนี้ไม่สามารถ​เผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับสามได้…..โปรดหลบหนีโดยเร็วที่สุด! 】

เสียงแจ้งเตือนอย่างน่าหนักหน่วง​ของระบบดังขึ้น

ไม่ผิดแน่!

นี่คือกังฟูของจริงเสียงจริง!

ไม่งั้นเสียงแจ้งเตือนของระบบจะดังขนาดนี้ได้ยังไง?

รู้ไหมว่าหลังจากใช้เวลาช่วงบ่ายไปเดินตามถนนเมื่อวานนี้ นอกจากสุนัขเท็ดดี้แล้ว…..นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับซอมบี้ขั้นสูงระดับสาม!

หากไม่มีทักษะที่ยอดเยี่ยม​อย่างแท้จริง, ชายชราเช่นนี้จะสามารถเติบโตเป็นซอมบี้ระดับสามในวันสิ้นโลกได้ยังไง?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูไป๋ก็ตื่นเต้นมากขึ้น

ในขณะที่ซูไป๋กำลังสังเกตชายชรา ชายชราสวมชุดฝึกสีขาวก็สังเกตซูไป๋อย่างเงียบๆเช่นเดียวกัน

เมื่อซูไป๋เข้ามาใกล้, ชายชราหัวล้านก็ค่อยๆหยุดการรำกังฟูของเขา พ่นลมหายใจออกมายาวๆ​ และมองมาที่ชายหนุ่มที่หน้าตาไม่คุ้นเคยตรงหน้า

"ลื้อ อยากเรียนกังฟูเหรอ?"

ซู่ไป๋พยักหน้า: "ท่านผู้เฒ่า ทักษะของท่านนั้นเป็นกังฟู​ของจริง…ใช่ไหมครับ?"

ชายชราหัวโล้นเลิกคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจ: "หมายความว่าไง ทักษาะของอั๊วะเป็นของจริงไหมงั้นเหรอ? ถึงอั๊วจะแก่แล้ว…..เเต่เมื่อตอนที่อั๊วะยังหนุ่มอั๊วะก็ใช่ทักษะฮุนหยวนปั้นอี้ไท่ฉื่อนี้จัดการคนหนุ่มๆอย่างลื้อไปมากมาย….ถึงจะมาถึงสิบคนแปดคนก็เข้าใกล้อั๊วะไม่ได้!”

"จริงเหรอครับ?" ซูไป๋ตกตะลึง

หากไม่รวมความสามารถพิเศษอย่างไม้เลื้อย,​ ด้วยค่าสถานะปัจจุบันของเขา ซูไป๋ก็คงพูดไม่ได้ว่าเขาจะสามารถจัดการกับผู้ชายสิบแปดคนในเวลาเดียวกันได้หรือไม่

ชายชราหัวล้านสามารถต่อสู้กับคนสิบเเปดคนได้ในเวลา​เดียว​กัน..... แม้ว่าทักษะนี้จะไม่ได้เว่อร์อย่างที่อธิบายไว้ในนิยาย แต่ก็เป็นทักษะของจริงที่หาได้ยากในโลกแห่งความเป็นจริงอย่างแน่นอน!

“คนแก่อายุหกสิบอย่างอั๊วะ จะโกหกลื้อไปทำไม?” ชายชราหัวล้านก้าวไปข้างหน้าและโบกมือให้ซูไป๋

"มาซ้อมมือกันเถอะ อย่ามองอั๊วะแบบนี้……คนหนุ่มอย่างลื้อเนี่ยไม่คู่ควรกับอั๊วะจริงๆ!"

ซูไป๋ลังเล

เขาอยากลองจริงๆ, แต่เขาก็กลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาด

ไม่ใช่ว่าเขาประเมินชายชราหัวล้านต่ำไป

แต่ถ้าเกิดเขาทำอะไรพลาดขึ้นมา ยังไงซะชายชราก็เป็นยอดฝีมือ….นั่นหมายความว่าเขาจะชดใช้ไม่ไหวนะสิ!

ซูไป๋โบกมือปฏิเสธและพูดว่า "ลืมมันเถอะ คุณเองก็อายุมากแล้ว​ แขนขาก็กระง่อนกระแง่น….ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาผมจะรับผิดชอบไม่ไหวเอา!"

หลังจาก​พูด​จบ​ ซูไป๋ก็หันหลังกลับเเละกำลังจะออกจากจัตุรัสเพื่อหาคะแนนของเขา​ต่อ

"@#￥!"

“ลื้อหมายความว่ายังไงที่ว่าอั๊วะแขนขากระง่อนกระแง่น”

ชายชราหัวโล้นโกรธจนควันออกหู…..เขาคว้าแขนของซูไป๋เอาไว้แล้วพูดต่อ

"พ่อหนุ่ม, วันนี้คุณต้องมาฝึกกับอั๊วะ …..หากมีอะไรเกิดขึ้น อั๊วะจะไม่เอาเรื่อง​ลื้อหรอก"

“เเต่ถ้าลื้อยังคิดจะออกจากที่นี่ไปทั้งแบบนี้...ลื้อเชื่อไหมว่าอั๊วะจะทำให้ลื้อนอนไปกองกับพื้นเดี๋ยวนี้เลย”

ซู่ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก้าวถอยหลังเพื่อเตรียม​เผชิญหน้า​

เป็นเพราะระบบค่าสถานะ​ถูกเปิดใช้งานเเล้ว, เขาจึงมีความมั่นใจในตัวเองอยู่พอสมควร ในทางกลับกันเป็นเพราะเขาต้องการดูว่าทักษะที่แท้จริงของชายชราหัวล้านนี้เป็นแบบไหนถึงสามารถได้การประเมินจากระบบให้เป็นซอมบี้ขั้นสูงระดับสาม!

ทั้งสองก็ต่างเว้นระยะห่าง

ชายชราหัวล้านยังคงยืนอยู่ในท่าม้า โดยยกมือขวาขึ้นป้องกันศีรษะ มือซ้ายยื่นไปข้างหน้า…..เขาดูเหมือนปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ตัวจริง

ส่วนซูไป๋น่ะเหรอ?

เขาไม่รู้ทั้งกังฟูหรือศิลปะการต่อสู้ใดๆเลย

สิ่งเดียวที่เขาสมควรได้รับการยกย่องคือพลังพิเศษไม้เลื้อย และคุณ​สมบัติ​ค่าสถานะ​ทั้งสี่ที่มีมากกว่าคนทั่วไปถึง 20%

ซู่ไป๋ไม่ได้แสดงท่าทางอะไร

เขาเพียงเดินไปหาชายชราหัวล้านเพียงก้าวเดียว และต่อยไปยังชายชราหัวล้านด้วยมือขวา

บูม!

เสียงหมัดกระทบ​อากาศ​ดังขึ้นเบาๆ

จากนั้นชายชราหัวล้านก็ล้มลงไปกองกับพื้นทันที​ (ต่อยเด็กเตะคนเเก่คือสโลแกน​ของพระเอกเรา, ก็มันได้คะเเนนอ่า (-_-)​)​

จากนั้น, เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นแบบเรียลไทม์เช่นกัน

[โฮสต์นั้นกล้าหาญอย่างไม่มีใครเทียม คุณสามารถปราบปราม​ซอมบี้ขั้นสูงระดับสามได้​……คุณได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอด +90]​

……………….