บทที่ 12 - วิชาพิรุณโปรย

บทที่ 12 - วิชาพิรุณโปรย

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เพราะได้วิชาใหม่มาสองเล่ม วันรุ่งขึ้นสวีชุนเหนียงจึงปรับตารางการฝึกตนเสียใหม่ จากเดิมที่นางนอนวันละสี่ชั่วโมง และใช้เวลาอีกยี่สิบชั่วโมงที่เหลือไปกับการบำเพ็ญเพียร

ตอนนี้ต้องแบ่งเวลามาฝึกวิชา นางจึงแบ่งเวลาฝึกปราณออกมาสี่ชั่วโมงเพื่อใช้ฝึกร่ายเวท

เนื่องจากรากปราณธาตุน้ำมีความบริสุทธิ์สูงกว่า นางจึงเลือกเริ่มจาก 'วิชาพิรุณโปรย' เป็นอันดับแรก

สวีชุนเหนียงขยับนิ้วเล็กน้อย แผ่นหยกก็ปรากฏขึ้นในมือ นางถ่ายพลังเข้าไปเปิดอ่านและเริ่มปฏิบัติตามคำแนะนำในนั้น

วิชาพิรุณโปรยเป็นวิชาที่ผู้มีลมปราณขั้นหนึ่งก็สามารถฝึกได้ จึงเริ่มต้นไม่ยากนัก เพียงแค่ชักนำปราณในจุดตันเถียนออกมา แล้วแปลงสภาพให้กลายเป็นสายฝน

เมื่อท่องเคล็ดวิชาจนจำได้ขึ้นใจแล้ว สวีชุนเหนียงก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาหน่อย เตรียมจะลองของจริงดู

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

สวีชุนเหนียงชี้นิ้วไปข้างหน้าพร้อมตวาดเบาๆ แต่กลับไม่มีน้ำสักหยดตกลงมา

"เหมือนจะไม่ถูกแฮะ ฉันทำช้าไป ปราณเลยระเหยไปในอากาศหมด ต้องเร็วกว่านี้ เอาใหม่... ปราณกลั่นพิรุณ!"

คราวนี้ดีกว่ารอบแรกหน่อย มีละอองฝนปรอยๆ ตกลงมาสองสามหยด

สวีชุนเหนียงดีใจมาก ดูเหมือนนางจะมาถูกทางแล้ว

"เอาอีก!"

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก สวีชุนเหนียงพยายามควบคุมปราณอย่างยากลำบาก แต่ผลลัพธ์ก็ยังมีแค่ละอองฝนบางเบาโปรยปรายลงมา

หน้าของนางซีดเผือดลงเล็กน้อย การใช้วิชาติดต่อกันสามครั้งทำให้ลมปราณอันน้อยนิดเหือดแห้งจนเกลี้ยง

นางสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าในร่างแล้วขมวดคิ้วสรุปผล "รอบนี้ฉันทำเร็วกว่ารอบที่แล้วชัดๆ แต่ผลลัพธ์แทบไม่ต่างกัน น่าจะเป็นเพราะปราณในตัวฉันมีไม่พอ"

"ดูท่าลมปราณขั้นหนึ่งคงจะรองรับการใช้วิชาพิรุณโปรยได้แค่สามครั้งเป็นอย่างมาก"

สวีชุนเหนียงพักเหนื่อยครู่หนึ่ง แล้วนั่งขัดสมาธิเริ่มโคจรพลังเพื่อเติมเต็มปราณที่เสียไป

ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือเปล่า แต่พอเติมปราณจนเต็มเปี่ยมแล้ว นางรู้สึกเหมือนระดับพลังของตัวเองจะเพิ่มสูงขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย

แต่มันเพิ่มขึ้นแค่นิดเดียวจริงๆ จนไม่แน่ใจว่าตาฝาดไปเองไหม

คิดไปก็ปวดหัว นางตัดสินใจลองดูอีกสักตั้ง

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

ร่ายวิชาติดกันสามครั้ง สวีชุนเหนียงผลาญปราณที่เพิ่งเติมมาจนเกลี้ยงวูบ

เมื่อเห็นว่าการร่ายแต่ละครั้งมีพัฒนาการที่ดีขึ้นทีละน้อย สวีชุนเหนียงก็ยิ้มพอใจแล้วกลับมานั่งสมาธิอีกครั้ง นางต้องการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง

พอกลับมาเติมปราณจนเต็มอีกรอบ สวีชุนเหนียงก็ต้องเซอร์ไพรส์เมื่อพบว่า ปราณรอบนี้มันเพิ่มสูงกว่ารอบก่อนหน้านั้นอีกนิดหนึ่งจริงๆ

คราวนี้ฟันธงได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!

"หรือว่าการใช้ปราณจนเกลี้ยงถังแล้วเติมใหม่ จะช่วยขยายขอบเขตการบำเพ็ญเพียรได้ วิธีนี้เร็วกว่าการนั่งสมาธิเฉยๆ ตั้งเยอะ แถมยังได้ฝึกวิชาไปในตัวด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ!"

สวีชุนเหนียงข่มความตื่นเต้นในใจ "ถ้าอย่างนั้นต้องปรับแผนการเรียนใหม่เสียแล้ว พอปราณเต็มก็ซ้อมวิชาพิรุณโปรย พอปราณหมดก็นั่งสมาธิฟื้นพลัง รอจนใช้วิชาพิรุณโปรยได้คล่องปรื๋อค่อยไปฝึกวิชาวสันต์ผลิใบต่อ"

นางฝึกฝนแบบนี้วนไปตลอดหนึ่งเดือน ระดับพลังของสวีชุนเหนียงเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง พร้อมๆ กับที่นางเชี่ยวชาญวิชาพิรุณโปรยจนชำนาญ

ในเมื่อวิชาพิรุณโปรยสำเร็จแล้ว ต่อไปก็ต้องวิชาวสันต์ผลิใบสินะ

ในช่วงเวลาพักผ่อนอันหาได้ยากยิ่ง สวีชุนเหนียงนั่งห้อยขาอยู่บนโขดหินริมสระน้ำ แกว่งเท้าเล่นน้ำอย่างสบายใจ

สวีชุนเหนียงในตอนนี้แม้จะยังปล่อยวิชาพิรุณโปรยได้แค่สามครั้งเท่าเดิม แต่เมื่อเทียบกับตอนแรกเริ่ม ไม่ว่าจะเป็นอาณาเขตของฝน ระยะเวลา หรือปริมาณน้ำฝน ล้วนเหนือชั้นกว่าเดิมมากโข

นางสะบัดมือเบาๆ ปล่อยวิชาพิรุณโปรยออกไป เหนือสระน้ำพลันเกิดเมฆหมอกรวมตัวกัน ไม่นานสายฝนก็ตกลงมา

เม็ดฝนที่อัดแน่นด้วยพลังปราณตกลงสู่ผิวน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นกระจายวงกว้าง

ฝนทิพย์รอบนี้ตกต่อเนื่องนานกว่าสิบลมหายใจถึงค่อยซาลง

เห็นได้ชัดว่าตลอดเดือนที่ผ่านมา สวีชุนเหนียงเคร่งครัดกับตารางฝึกของตัวเองขนาดไหน

ทว่าเมื่อมองดูผลงานอันสมบูรณ์แบบตรงหน้า แววตาของสวีชุนเหนียงกลับมีความครุ่นคิดพาดผ่าน

การฝึกวิชาถือว่าราบรื่นดี แต่เหมือนมันยังขาดอะไรไป ในเมื่อขยายวงฝนให้กว้างได้ แล้วจะบีบให้มันเล็กลงได้ไหมนะ

เพราะถึงฝนจะดูตกหนัก แต่ปริมาณปราณในน้ำฝนไม่ได้เข้มข้นมาก

ถ้าเอาไปรดสมุนไพรปราณ การรดแบบเน้นๆ เฉพาะจุดน่าจะได้ผลดีกว่าการหว่านแหหรือเปล่า

คิดได้ดังนั้น สวีชุนเหนียงก็ตาลุกวาว นางเหมือนจะเจอแนวทางใหม่ในการฝึกวิชาแล้ว

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

นางปล่อยวิชาอีกครั้ง แต่รอบนี้ไม่ได้เน้นความอลังการงานสร้าง ไม่เน้นกินพื้นที่กว้างหรือตกนาน แต่พยายามเพ่งสมาธิบีบวงฝนให้เล็กลง

ภายใต้การควบคุมของนาง อาณาเขตฝนหดแคบลงจริงๆ ฝนตกแค่บริเวณส่วนใหญ่ของสระ แต่มีมุมทิศตะวันตกเล็กๆ ที่ฝนไม่ตกใส่

"ทำได้จริงๆ ด้วย!"

ดวงตาของสวีชุนเหนียงเป็นประกายเจิดจ้า เป้าหมายการฝึกรอบนี้คือ ย่อส่วนให้เล็กที่สุด!

ครั้งนี้ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือน สวีชุนเหนียงก็ทำสำเร็จ นางสามารถควบคุมวิชาพิรุณโปรยให้อยู่ในวงแคบๆ ได้ดั่งใจ

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

สิ้นเสียงตวาดเบาๆ กลุ่มเมฆขนาดเท่าปากชามก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ

ไม่นานนัก ฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาจากก้อนเมฆจิ๋วนั้นอย่างเกรี้ยวกราด ภาพที่เห็นดูน่าทึ่งราวกับน้ำตกจำลองขนาดเล็ก

สวีชุนเหนียงส่ายหน้าอย่างเสียดาย ย่อได้เล็กสุดแค่นี้เองแฮะ

แต่ฝนตกแรงขนาดนี้มันจะดีเหรอ อนาคตหากนางเป็นคนดูแลสวนสมุนไพร ขืนฝนตกรุนแรงแบบนี้ต้นไม้ใบหญ้าไม่ช้ำตายกันหมดหรือไง

สวีชุนเหนียงมองดู "น้ำตกจิ๋ว" ที่ยังคงพ่นน้ำออกมาไม่หยุดด้วยความกลุ้มใจ ฝนตกแรงและเร็วขนาดนี้ จะแก้ยังไงดีนะ

หรือจะลองลดปริมาณน้ำฝนดู ถ้าปริมาณน้อยลง แรงตกกระทบก็น่าจะเบาลงด้วย แบบนั้นพืชผักถึงจะปลอดภัย

สวีชุนเหนียงคิดแล้วก็ลองทำดูทันที นางเริ่มตั้งใจควบคุมปริมาณเม็ดฝน

"ไม่ได้แฮะ มันเยอะเกินไป คุมยากชะมัด"

แค่ลองครั้งแรกนางก็เจอตอเข้าให้แล้ว

น้ำฝนที่ถาโถมมาพร้อมพลังปราณนั้นรวดเร็วและรุนแรงเกินไป ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติควบคุม มันก็เทลงมาหมดแล้ว

สวีชุนเหนียงทำหน้ามุ่ยพลางส่ายหัว เฮ้อ เป็นเพราะนางขยันฝึกเกินไปตลอดเดือนที่ผ่านมา ทำให้ระดับพลังเพิ่มขึ้น ผลของวิชาก็เลยดีเกินคาดแบบนี้

ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อนตอนที่เสกได้แค่ฝนปรอยๆ ป่านนี้คงทำสำเร็จไปแล้ว

พอคิดมาถึงตรงนี้ สวีชุนเหนียงก็ชะงักกึก

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางถึงได้สติแล้วด่าตัวเองทั้งขำทั้งเจ็บใจ "สวีชุนเหนียง เอ๊ย นังโง่!"

ถ้ารำคาญว่าน้ำฝนมันเยอะเกินไป งั้นนางก็แค่ใส่พลังปราณลงไปให้น้อยลง ปริมาณฝนมันก็ลดลงเองไม่ใช่หรือไง

รอให้ควบคุมจำนวนเม็ดฝนได้คล่องแล้ว ค่อยๆ เพิ่มพลังทีละนิดก็ได้นี่นา

"ปราณกลั่นพิรุณ!"

คราวนี้ นางใช้พลังปราณไปเพียงหนึ่งในสิบของปกติเท่านั้น

[จบแล้ว]