บทที่ 8 คุณหนูบ้านรวย

บทที่ 8 คุณหนูบ้านรวย

หลังจากกลับมาถึงบ้านของไซตามะ

พอได้กินถั่วเซียนเข้าไป เจ้าลูกหมาป่าน้อย ก็กลับมาคึกคักและกระโดดโลดเต้นไปมาทันที

“ตอนนี้พวกนายไม่มีที่อยู่กันใช่มั้ย?” ไซตามะถามขึ้นพลางหันหน้ามามองขณะนอนกลิ้งอยู่บนพื้น

ริมูรุพอจะเดาออกว่าไซตามะหมายถึงอะไร

เพราะไซตามะเองก็ไม่มีงานทำ อาศัยรายได้จากการซื้อของเซลล์ในซุปเปอร์มาร์เก็ตประทังชีวิตไปวันๆ จะให้มาเลี้ยงดูริมูรุแถมพ่วงด้วยลูกหมาป่าอีกตัวได้ยังไง

แต่ในทำนองเดียวกัน ริมูรุเองก็ตกงานและไม่มีเงินติดตัวสักแดง

“พรุ่งนี้ช่วยพาผมไปที่ใจกลาง เมือง Z หน่อยได้มั้ยครับ” ริมูรุเอ่ยปากขอร้อง

เพราะถ้าขืนเดินดุ่มๆ ออกไปในเขตไร้ผู้อาศัย แล้วดันไปจ๊ะเอ๋กับมนุษย์ประหลาดเก่งๆ เข้า เขาคงได้ตายก่อนวัยอันควรแน่ เพื่อความปลอดภัยยังไงก็ต้องให้ไซตามะไปส่ง

ไซตามะโบกมือตอบรับ สายตายังคงจับจ้องที่ทีวี “ได้สิ ยังไงฉันก็ว่างอยู่แล้ว”

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ริมูรุเก็บข้าวของ อุ้มเจ้าลูกหมาป่าน้อย เตรียมตัวออกเดินทาง

แสงแดดสาดส่องลงมา ช่วยเพิ่มชีวิตชีวาให้กับเขตไร้ผู้อาศัยที่ดูรกร้างได้บ้าง

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปอย่างช้าๆ

ทันใดนั้น ไซตามะก็รู้สึกทะแม่งๆ “ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังจับตาดูพวกเราอยู่นะ”

สีหน้าของริมูรุเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ

“คิดจะหนีหลังจากออกจากสมาคมมนุษย์ประหลาดงั้นรึ? ตามคำสั่งของท่านเสนาธิการเกียโรเกียโร ข้ามาเพื่อกำจัดแกโดยเฉพาะ!”

บนผนังตึกหลังหนึ่ง มนุษย์ประหลาดกิ้งก่า ปรากฏตัวขึ้น

กิ้งก่าตัวนั้นจู่โจมด้วยลิ้นของมัน ลิ้นที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อพุ่งออกมาด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล

แถมมันยังเป็นมนุษย์ประหลาด ระดับปีศาจ ที่แข็งแกร่ง การลอบโจมตีแบบนี้ คนส่วนใหญ่คงไม่มีทางตั้งตัวทัน

เป็นไปตามคาด อีกฝ่ายไม่ยอมรามือจริงๆ เพราะริมูรุรู้ตำแหน่งที่ตั้งคร่าวๆ ของสมาคมมนุษย์ประหลาด ขืนข้อมูลนี้รั่วไหลไปถึงหูสมาคมฮีโร่ มันจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับพวกมัน

โชคดีที่เขามีไซตามะมาด้วย

วินาทีที่กิ้งก่าเผยตัว ไซตามะก็ปล่อยหมัดสวนออกไปทันที

ผัวะ!

เลือดเนื้อสาดกระจาย

มนุษย์ประหลาดระดับปีศาจ กิ้งก่ามรณะ ตายคาที่

และแล้ว ด้วยการคุ้มกันของไซตามะ ทั้งสองก็เดินทางมาถึงใจกลางเมือง Z ได้อย่างปลอดภัย

“แถวนี้มีซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ไข่ไก่ลดราคาอยู่พอดี งั้นไว้เจอกันนะ” ไซตามะบอกลาแล้วเดินแยกตัวออกไป

เหลือเพียงริมูรุและเจ้าลูกหมาป่าน้อย

ตอนนี้เจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้องงอแงไม่หยุด ดูท่าจะหิวซะแล้ว

แน่นอนว่าริมูรุเองก็หิวไส้กิ่วเหมือนกัน แต่เขาไม่มีเงินเลยสักบาท

ตอนนี้ ปัจจัยสี่ทั้งอาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ยารักษาโรค กลายเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเขาไปซะทุกอย่าง

“ลองไปหางานทำดูก่อนดีกว่า” ริมูรุถอนหายใจ

เขาตระเวนไปสัมภาษณ์งานตามตึกสำนักงานหลายแห่ง แต่ก็ถูกปฏิเสธมาตลอด เพราะวุฒิการศึกษาไม่ถึงเกณฑ์

ทักษะก็ไม่มี ความรู้ก็ไม่แน่น

แม้แต่ในชาติที่แล้ว ริมูรุก็จบแค่โรงเรียนอาชีวะเท่านั้น

ตกเย็น อากาศเริ่มเย็นลง เจ้าลูกหมาป่าน้อยหิวโซจนไม่มีแรงจะร้องแล้ว

“กรี๊ดดด! ช่วยด้วย!” เสียงร้องขอความช่วยเหลือของหญิงสาวดังขึ้น

ริมูรุสะดุ้ง เขาเห็นเด็กสาวอายุราวสิบแปดสิบเก้าปีกำลังถูกมนุษย์ประหลาดต้อนจนมุมอยู่ในตรอก

“ข้าโสดมานานเกินไปแล้ว แค่เห็นผู้หญิงน้ำลายมันก็ไหลไม่หยุด มามะ ให้ท่านหนวดคนนี้ได้ลิ้มรสสาวน้อยหน่อยเถอะ เคี๊ยกๆๆ”

มนุษย์ประหลาดตัวนั้นมีรูปร่างเหมือนคน แต่แขนขาและส่วนลับกลับกลายเป็นหนวดระโยงระยาง

เพื่อความชัวร์ ริมูรุใช้ระบบตรวจสอบระดับภัยคุกคามของอีกฝ่ายก่อน

[กำลังสกัดข้อมูลเป้าหมาย]

ชื่อ: มนุษย์ประหลาดหนวด

พละกำลัง: 71

ความเร็ว: 23

ความอึด: 41

เทคนิค: 16

สติปัญญา:

ระดับภัยคุกคาม: หมาป่า

ริมูรุชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นแค่ไก่อ่อน หลังจากช่วยเจ้าลูกหมาป่าน้อย ระบบก็ให้รางวัลเขามา 150 แต้มสถานะ

ถ้าดูจากตัวเลขเพียวๆ เขาเองก็ไม่ได้ต่างจากเจ้านั่นเท่าไหร่

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ริมูรุต้องปะทะกับมนุษย์ประหลาดตรงๆ เขาจึงอดตื่นเต้นไม่ได้

สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤติ หนวดของมนุษย์ประหลาดกำลังจะแตะตัวหญิงสาว

ริมูรุพุ่งเข้าไปใช้ตัวกระแทกหนวดพวกนั้นจนกระเด็น

เด็กสาวคาดไม่ถึงว่าจะมีคนมาช่วยเธอในเวลานี้

“คุณคือ... ฮีโร่เหรอคะ?”

พอริมูรุได้ยินคำว่าฮีโร่ หัวใจเขาก็พองโต การถูกเรียกว่าฮีโร่นี่มันทำให้รู้สึกดีจริงๆ

“เปล่าหรอกครับ ผมก็แค่คนตกงาน”

การต่อสู้เริ่มขึ้น

มือของมนุษย์ประหลาดหนวดเลื้อยยาวออกไปไม่สิ้นสุด ปิดกั้นทางหนีของริมูรุ

ในขณะเดียวกัน หนวดที่เปลี่ยนสภาพมาจากขาก็ฉวยโอกาสรัดตัวริมูรุไว้จากมุมอับ

“เคี๊ยกๆ กล้ามาขวางข้าเรอะ? งั้นก็ไปลงนรกซะ!” หนวดที่เหลือระดมฟาดใส่ริมูรุไม่ยั้ง

ริมูรุตกเป็นรอง แต่ยิ่งสถานการณ์เลวร้าย เขายิ่งต้องตั้งสติให้มั่น

“คาถาแปลงกาย!”

พริบตาเดียว ริมูรุก็แปลงร่างเป็นเจ้าลูกหมาป่าน้อยตัวจิ๋ว ทำให้เขาหลุดจากการรัดกุมได้ทันที

หลังจากหลุดออกมาได้ ริมูรุก็คืนร่างเดิมในชั่วพริบตา

“หมัดเขี้ยวหมาป่า!”

แววตาของริมูรุเปลี่ยนเป็นดุร้าย จากนั้นทั่วทั้งร่างก็ระดมโจมตีต่อเนื่องราวกับหมาป่าขย้ำเหยื่อ

พลังระเบิดที่เขาแสดงออกมาในตอนนี้รุนแรงมหาศาล กดดันมนุษย์ประหลาดหนวดจนโงหัวไม่ขึ้น

พายุหมัดอันรวดเร็วและแม่นยำถล่มใส่ร่างของมนุษย์ประหลาดหนวด

มนุษย์ประหลาดหนวดบาดเจ็บสาหัส ล้มลงและสิ้นใจตายคาที่

อานุภาพของหมัดเขี้ยวหมาป่าช่างร้ายกาจจริงๆ แม้ค่าสถานะจะสูสีกัน แต่เขากลับสามารถจัดการคู่ต่อสู้ได้ในพริบตา

[ติ๊ง: โฮสต์กำจัดมนุษย์ประหลาด]

[รางวัลระบบ: 50 แต้มสถานะ]

[รางวัลระบบ: สัตว์เลี้ยงได้รับค่าประสบการณ์]

ริมูรุรีบจัดสรร 50 แต้มสถานะนั้นทันที ทำให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น

และดูเหมือนเจ้าลูกหมาป่าน้อยจะตัวโตขึ้นนิดหน่อยด้วย แม้จะเล็กน้อยมาก แต่ริมูรุก็สังเกตเห็น

“ฆ่ามนุษย์ประหลาดจะได้แต้มสถานะ แถมสัตว์เลี้ยงยังเก่งขึ้นด้วยเหรอ?” ริมูรุเริ่มเข้าใจระบบมากขึ้นอีกนิด

ริมูรุถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก ยังไงซะนี่ก็เป็นการต่อสู้จริงครั้งแรกของเขา และชัยชนะครั้งนี้ก็มอบทั้งประสบการณ์และความมั่นใจให้เขาอย่างมาก

เมื่อเด็กสาวเห็นมนุษย์ประหลาดถูกกำจัด ใบหน้าสวยหวานของเธอก็เต็มไปด้วยความดีใจ และยื่นมือขาวผ่องออกมา

“ดีใจจังเลยที่คุณช่วยฉันไว้ ฉันชื่อ นีนี่ ค่ะ”

ริมูรุยื่นมือไปจับอย่างเขินอาย สัมผัสเพียงแผ่วเบาแล้วรีบชักมือกลับ พูดตามตรง ชาติก่อนเขาเป็นคนเก็บตัว และนิสัยนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยหลังข้ามมิติมา

“สวัสดีครับคุณนีนี่ ผม... ผมชื่อริมูรุครับ”

นีนี่สะพายเป้ขึ้นหลังแล้วพูดว่า “เมื่อกี้คุณบอกว่าตกงาน แสดงว่าคุณกำลังหางานอยู่ใช่มั้ยคะ?”

ริมูรุพยักหน้าหงึกๆ ไม่ใช่แค่ต้องการ แต่โคตรจะต้องการเลยต่างหาก

“โอเค งั้นไปส่งฉันที่บ้านหน่อยสิคะ!” พูดจบ นีนี่ก็เดินนำไปโดยไม่รอคำตอบ

ริมูรุอุ้มเจ้าลูกหมาป่าน้อยเดินตามหลังเธอไปต้อยๆ

ทั้งสองนั่งรถไฟหัวกระสุนไปด้วยกัน การเดินทางใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง

เมือง F

เมือง F เจริญรุ่งเรืองและเศรษฐกิจดีสมคำร่ำลือจริงๆ

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณมหาเศรษฐี เซนิล

นีนี่พามาหยุดที่หน้าตึกสูงระฟ้าสุดหรูหราอลังการ ซึ่งตั้งอยู่ในทำเลทองของเมือง F

แถมบนดาดฟ้ายังมี อุนจิทองคำ ประดับอยู่อีกต่างหาก

บอดี้การ์ดร่างกำยำจำนวนมากยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู พอเห็นนีนี่ พวกเขาก็รีบตั้งแถวสองฝั่ง โค้งคำนับและกล่าวพร้อมเพรียงกัน

“สวัสดีครับคุณหนู!”

ริมูรุงงเป็นไก่ตาแตก ตามสถานการณ์ไม่ทัน

“อย่ายืนบื้อสิคะ ก็เซนิลน่ะเป็นพ่อของฉันเอง~” นีนี่คว้ามือริมูรุ แล้วทั้งสองก็เดินเข้าสู่ ตึกอุนจิ ไปด้วยกัน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═