บทที่ 7 เก็บสัตว์เลี้ยงได้หนึ่งอัตรา

บทที่ 7 เก็บสัตว์เลี้ยงได้หนึ่งอัตรา

บ้านของไซตามะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่กลับเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างเหลือเชื่อ แสดงให้เห็นว่าไซตามะเป็นคนที่มีวินัยในตนเองสูงมาก

แม้ปากจะบอกว่าเป็นหม้อไฟ แต่เอาเข้าจริงมันก็แค่ผักกาดขาวลวกน้ำเปล่าดีๆ นี่เอง

ดูท่าไซตามะจะใช้ชีวิตอย่างมัธยัสถ์น่าดู

“ช่วงนี้มีมนุษย์ประหลาดโผล่มาแถวนี้บ่อย คนก็เลยย้ายออกไปเกือบหมดแล้ว” ไซตามะพูดพลางเคี้ยวผักกาดขาวตุ้ยๆ

ริมูรุพยักหน้าเห็นด้วยและกินเข้าไปนิดหน่อย เพราะเขาเองก็ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เกิดเรื่องที่สมาคมมนุษย์ประหลาด

“ครับ ผมเองก็กะว่าจะย้ายเข้าไปในตัวเมืองเหมือนกัน แต่ดันดวงซวยไปเจอมนุษย์ประหลาดไล่กวดซะก่อน โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอกับคุณ” ริมูรุกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

จู่ๆ ไซตามะก็เปลี่ยนเรื่อง “เอ้อ จริงสิ นายช่วยพาฉันไปดูแฟนคลับของฉันหน่อยได้มั้ย? ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าฉันจะมีชื่อเสียงขนาดนี้ ฮ่าๆๆ!”

ริมูรุสะอึก เขาไม่คิดว่าไซตามะจะใส่ใจเรื่องนี้ขนาดนั้น ไอ้เรื่องแฟนคลับหรือแฟนๆ อะไรนั่น แน่นอนว่าริมูรุเมคขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เพื่อหลอกให้ไซตามะช่วยชีวิตเขานั่นแหละ

“เอ่อ เรื่องนั้น... เอาไว้คราวหน้านะครับ คราวหน้าแน่นอน!” ริมูรุตอบตะกุกตะกัก

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มลาลับขอบฟ้า

...

ภายในสมาคมมนุษย์ประหลาด

พวกมนุษย์ประหลาดรอการกลับมาของ ซิลเวอร์วูล์ฟ อยู่นานสองนาน แต่ก็ไร้วี่แวว

“ดูท่าซิลเวอร์วูล์ฟจะทำงานพลาดซะแล้ว” เกียโรเกียโร ประเมินสถานการณ์

“ถ้าอย่างนั้น ฆ่าไอ้ตัวที่มาพร้อมกับซิลเวอร์วูล์ฟซะ” เกียโรเกียโรออกคำสั่ง

นักมวยปล้ำแรด  มนุษย์ประหลาด ระดับเสือ ของสมาคม หิ้วร่างของแม่หมาป่าขึ้นมาแล้วทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง

สภาพของแม่หมาป่าชุ่มโชกไปด้วยเลือด บาดแผลฉกรรจ์จนน่าหวาดเสียว

ด้วยบาดแผลขนาดนี้ ต่อให้มีพลังชีวิตอึดแค่ไหน ก็คงไม่รอด

ราชาตัดสับ เดินออกมา แววตาฉายประกายอำมหิต เขาเงื้อดาบยาวในมือฟันฉับเข้าใส่ร่างของแม่หมาป่าอย่างโหดเหี้ยม

“เอ๋ง!”

แม่หมาป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็ยังกัดฟันอดทน

มันไม่ได้ปัดป้องตัวเอง แต่กลับเอามือกุมท้องของตัวเองไว้อย่างหวงแหน หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าท้องของแม่หมาป่าป่องออกมาเล็กน้อย ราวกับว่ามันกำลังตั้งท้อง

“ตายซะ! ตาย!” ราชาตัดสับระบายจิตสังหารอย่างบ้าคลั่ง

แม่หมาป่าส่งเสียงครางอย่างน่าเวทนา สองมือยังคงกอดท้องแน่น ไม่ว่าบาดแผลจะสาหัสแค่ไหน มันก็พยายามประคองสติไว้อย่างถึงที่สุด

แต่ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เพียงแม่หมาป่าจะตาย ลูกในท้องของมันก็ต้องตายตกไปตามกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น แม่หมาป่าจึงตัดสินใจสู้ตาย มันรีดเร้นพลังและความเร็วเกินขีดจำกัดออกมา

มันออกวิ่ง ในขณะที่เลือดและเครื่องในไหลทะลักออกมาไม่หยุด

นักมวยปล้ำแรดพยายามจะเข้ามาขวาง แต่ก็พบว่าแม่หมาป่าพุ่งชนราวกับสัตว์คลั่ง จนมันหยุดไม่อยู่แม้แต่วินาทีเดียว

“ถ้าข้าจัดการแกไม่ได้ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในสมาคม!” นักมวยปล้ำแรดงัดพลังทั้งหมดออกมาแล้วซัดแม่หมาป่ากระเด็น

แม่หมาป่าร้องโหยหวน กระดูกหลายท่อนหักสะบั้น แต่มันก็ยังไม่ลดละความพยายามที่จะวิ่งไปทางออก โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

“ราชาตัดสับ!” น้ำเสียงของเกียโรเกียโรเคร่งเครียด แค่ริมูรุหนีรอดไปได้ก็เรื่องใหญ่พอแล้ว ถ้าแม่หมาป่ายังหนีไปได้อีก กฎของสมาคมมนุษย์ประหลาดจะเหลือความศักดิ์สิทธิ์อะไรอีก?

ราชาตัดสับรับคำสั่งและไล่กวดทันที เขาตวัดดาบยาวในมืออย่างดุดัน ตัดขาข้างหนึ่งของแม่หมาป่าขาดกระเด็น

ตอนนี้แม่หมาป่าเหลือเพียงสามขา มันเดินกะเผลกๆ มุ่งหน้าไปทางออก แต่ราชาตัดสับก็ยังตามล่าอย่างไม่ลดละ

“ออกไปจากที่นี่ ต้องช่วยลูกของข้าให้ได้” แววตาของแม่หมาป่าแน่วแน่ถึงขีดสุด ทันใดนั้นมันก็สยายปีกและพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

มนุษย์ประหลาดทุกตัวในที่นั้นไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าแม่หมาป่าจะบินได้!

ราชาตัดสับสมกับที่เป็นภัยคุกคาม ระดับปีศาจขั้นสูงสุด เขารวบรวมพลังไว้ที่ดาบและฟาดคลื่นดาบผ่าอากาศขึ้นไปอย่างรุนแรง!

ฉัวะ!

โดนเข้าจังๆ

แต่ในขณะเดียวกัน แม่หมาป่าก็หนีรอดออกจากสมาคมมนุษย์ประหลาดได้สำเร็จ

และด้วยกฎของสมาคมมนุษย์ประหลาด ราชาตัดสับจึงไม่ได้ตามออกไป

...

ราตรีมาเยือน เขตไร้ผู้อาศัยเงียบสงัด ปีกของแม่หมาป่าถูกราชาตัดสับฟันจนขาดวิ่นไปแล้ว

มันจึงต้องลากสังขารที่มีเพียงสามขา ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวน่าสยดสยองไว้บนพื้น

“ใครก็ได้... ช่วยลูกข้าที...” แม่หมาป่าแทบสิ้นหวัง

ท่ามกลางตึกร้างมากมาย มีเพียงบ้านหลังเดียวที่เปิดไฟสว่างไสวอยู่

แม่หมาป่าเห็นแสงแห่งความหวัง มันจึงส่งเสียงหอนอันโหยหวน หวังว่าคนในบ้านหลังนั้นจะได้ยินและยื่นมือเข้ามาช่วย

“เอ๊ะ! ทำไมมีเสียงหมาป่าหอนล่ะ?” ไซตามะสงสัย

ริมูรุพอเดาเรื่องราวได้ลางๆ เมื่อได้ยินเสียงนั้น

“ลงไปดูกันเถอะครับ” ริมูรุเสนอ

ทันทีที่ริมูรุและไซตามะลงมาข้างล่าง พวกเขาก็พบแม่หมาป่า

ในตอนนี้ แม่หมาป่าร่อแร่เจียนตาย แขนขาขาดวิ่น สภาพดูน่าเวทนาจับใจ

“แกเองเหรอ!” แม่หมาป่าจำริมูรุได้

ริมูรุรู้สึกสะเทือนใจที่เห็นสภาพของแม่หมาป่า

“แต่ฉันรักษาสัตว์ไม่เป็นนะ” ไซตามะขมวดคิ้ว

ในขณะนั้นเอง เสียงร้องครางเล็กๆ ที่แสนจะน่ารักน่าชังก็ดังออกมาจากท้องของแม่หมาป่า

จากนั้น ลูกหมาป่าตัวน้อยที่ดูเหมือนลูกสุนัขก็มุดออกมาจากท้องแม่

แต่อาการของลูกหมาป่าก็ย่ำแย่พอกัน แม่หมาป่าบาดเจ็บหนักเกินไปตอนอยู่ในสมาคมมนุษย์ประหลาด ซึ่งนั่นอาจส่งผลกระทบถึงลูกน้อยด้วย

ริมูรุหยิบเมล็ดถั่วสีทองออกมาจากกระเป๋า นี่คือ ถั่วเซียน ที่ระบบมอบให้เขาเป็นรางวัลในวันนี้

ด้วยสรรพคุณของถั่วเซียน มันสามารถรักษาแม่หมาป่าให้หายเป็นปลิดทิ้งได้ในพริบตาแน่นอน

“อย่าห่วงข้าเลย... ช่วยลูกข้าเถอะ มันเองก็เจ็บหนักเหมือนกัน” แม่หมาป่าวิงวอน

ริมูรุลำบากใจขึ้นมาทันที เพราะถั่วเซียนมีแค่เม็ดเดียว เขาเลือกช่วยได้แค่หนึ่งชีวิตเท่านั้น

จะช่วยแม่ หรือจะช่วยลูก!

[ติ๊ง ภารกิจระบบ]

ริมูรุประหลาดใจ ระบบมักจะโผล่ภารกิจมาในจังหวะที่ไม่คาดคิดเสมอ

เนื้อหาภารกิจ: ช่วยชีวิตแม่หมาป่า หรือ ลูกหมาป่า การเลือกที่แตกต่างกันจะได้รับรางวัลที่ต่างกัน

มีทางเลือกภารกิจด้วย!

ในฐานะคนเป็นแม่ ลูกย่อมสำคัญกว่าสิ่งใด แม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง

นี่คือเหตุผลที่แม่หมาป่าสู้ตายถวายหัวหนีออกมาจากสมาคมมนุษย์ประหลาด ทั้งหมดก็เพื่อต่อลมหายใจให้ลูกน้อย

“ตกลง ผมเข้าใจแล้ว”

ริมูรุอุ้มลูกหมาป่าขึ้นมา แล้วป้อนถั่วเซียนเข้าปากมัน

ทันทีที่กินถั่วเซียนเข้าไป ลูกหมาป่าก็กลับมาร่าเริงและแข็งแรงสมบูรณ์ในพริบตา

แม่หมาป่ามองดูลูกน้อยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหลับตาลงและจากไปอย่างสงบ

ไซตามะเองก็สะเทือนใจกับภาพตรงหน้า เขาจึงลงมือขุดหลุมฝังศพให้แม่หมาป่าด้วยตัวเอง

[ติ๊ง ภารกิจสำเร็จ]

[ได้รับ 150 แต้มสถานะ, ขยายช่องสัตว์เลี้ยง]

ทันใดนั้น ช่องสัตว์เลี้ยงก็ปรากฏขึ้นในระบบ และรูปอวตารบนช่องนั้นก็คือรูปของเจ้าลูกหมาป่าน้อย

“อืม... ได้สัตว์เลี้ยงเพิ่มมาตัวนึงซะงั้น เอาเถอะ ฉันจะเลี้ยงดูมันอย่างดีเอง” ริมูรุประคองลูกหมาป่าไว้ในมือ สัมผัสถึงน้ำหนักของมัน เขามีหน้าที่ต้องดูแลเจ้าตัวน้อยนี้ให้เติบโต

เพราะนี่คือคำสั่งเสียสุดท้ายของแม่หมาป่า

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═