บทที่ 24 รางวัลอยู่ในมือ

บทที่ 24 รางวัลอยู่ในมือ

ริมฝั่งแม่น้ำเฟิงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

ว่ากันว่างานเทศกาลแข่งเรือมังกรแม่น้ำเฟิงปีนี้ มีการใช้โดรนบินถ่ายภาพมุมสูงตลอดทั้งงาน แถมยังมีนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์กลางลงพื้นที่ถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศด้วย...

"ได้ยินข่าวไหม? เห็นว่าปีนี้ไม่มีใครสมัครลงแข่งเรือมังกรจิ๋วเลย ถ้ารู้งี้ฉันสมัครไปแล้ว เสียดายชะมัด"

"ช่างเถอะน่า ไอ้เรือมังกรจิ๋วนั่นค่าสมัครตั้ง 5,000 หยวน จ่ายเองด้วยนะ ใครจะไปรู้ว่าคนถอดใจเพราะค่าสมัครไปตั้งกี่คน แล้วรางวัลทองคำนั่นก็ไม่รู้ทองแท้หรือแค่ทรายทองชุบ"

"นั่นสิ เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ แข่งเรือมังกรต้องจ่ายค่าสมัครเอง กลัวจัดแล้วล่มไม่มีคนสมัครรึไง เชอะ~"

... "ลงทุนหนึ่งส่วน ได้กำไรสิบส่วน สมเหตุสมผลจะตาย!"

"เมื่อเช้าฉันได้ยินเพื่อนที่เป็นอาสาสมัครในงานบอกว่า ดูเหมือนจะมีคู่หนึ่งสมัครสำเร็จนะ"

การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม ผู้ชมก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

การถกเถียงเป็นไปอย่างดุเดือด มีการวิเคราะห์อย่างเป็นเหตุเป็นผล...

การแข่งเรือมังกรแบบดั้งเดิมเริ่มขึ้นในเวลาเก้าโมงตรง

"เข้าที่"

กรรมการชูมือขึ้นสูง ผู้เข้าแข่งขันทุกคนกำไม้พายแน่น กลั้นหายใจรอ

เสียงอึกทึกครึกโครมจากสองฝั่งแม่น้ำเงียบลงในชั่วพริบตา

ทุกคนจ้องมองเรือมังกรที่เรียงรายอยู่ในแม่น้ำอย่างใจจดใจจ่อ

"ปรี๊ด~" เสียงนกหวีดดังขึ้น

"ไป! ไป! ไป!"

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นและลงจากทั้งสองฝั่งแม่น้ำ

ในฐานะตัวเอกของงาน เฉินซู่เพิ่งจะมาถึง 'ใต้ต้นไทร' ในเวลานี้พอดี

"เฉินซู่ ทางนี้ๆ"

ทันทีที่ลงจากรถแท็กซี่ เขาก็ได้ยินเสียงของหลี่ชูเซี่ย

เธอยืนโบกมือให้เฉินซู่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน

เขาเดินเข้าไปหาหลี่ชูเซี่ย

"เดี๋ยวสิ การพายเรือมังกรนี่เราต้องระวังอะไรบ้างไหม?"

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง เราอยากพายยังไงก็พายไปเถอะ ยังไงซะรางวัลก็ต้องเป็นของเราอยู่แล้ว"

"หือ?"

เฉินซู่รู้ล่วงหน้าจากข้อมูลระบบแล้วว่า วันนี้ไม่มีทีมคู่แข่งอื่นนอกจากพวกเขา แต่หลี่ชูเซี่ยไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะชนะแน่ๆ?

ดูเหมือนเธอจะอ่านความสงสัยของเขาออก

"เมื่อกี้ฉันไปเช็กรายชื่อผู้เข้าแข่งขันมา ไม่รู้ทำไม เหมือนจะมีแค่เราสองคนนะที่ลงแข่ง" หลี่ชูเซี่ยพูดด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

เฉินซู่พยักหน้า

"เกือบไป เกือบหลุดปากแล้วไหมล่ะ" หลี่ชูเซี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เราไปดูคนอื่นแข่งก่อนไหม? ในห้องรับรองมีจอใหญ่ ไม่ต้องไปเบียดเสียดกับคนข้างนอกหรอก"

ห้องรับรองที่เธอพูดถึง คือเต็นท์ขนาดใหญ่ที่ทีมงานจัดตั้งขึ้นชั่วคราว

เมื่อเฉินซู่เดินเข้าไป ก็เห็นจอขนาดใหญ่ ภาพจากโดรนกำลังถูกฉายขึ้นจอแบบเรียลไทม์

ในห้องรับรอง นอกจากจอใหญ่แล้ว ยังมีขนมหวานและชานมวางเรียงรายอยู่มากมาย

หลี่ชูเซี่ยหยิบเค้กสตรอว์เบอร์รีมาชิ้นหนึ่ง แล้วยื่นให้เฉินซู่

"ลองชิมดูสิคะ อันนี้เค้กสตรอว์เบอร์รีของโปรดฉันเลยนะ"

"ขอบคุณครับ"

เฉินซู่รับเค้กมา กัดไปคำเล็กๆ

"ลองอันนี้ด้วยสิคะ"

...หลี่ชูเซี่ยกระตือรือร้นมาก คอยหยิบโน่นหยิบนี่ให้เฉินซู่ชิมไม่หยุด

"เราควรเหลือไว้ให้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นบ้างไหมครับ?"

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง กินให้สบายใจเถอะค่ะ เดี๋ยวหมดก็มีคนเอามาเติม"

หลี่ชูเซี่ยไม่สนใจเลยสักนิด

ถ้าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นได้กินสิแปลก ก็เธอเตรียมของพวกนี้ไว้ให้เฉินซู่โดยเฉพาะนี่นา

เฉินซู่กินมื้อเช้ามาไม่เยอะ และขนมหวานที่นี่ก็รสชาติเยี่ยมจริงๆ เขาเลยอดใจไม่ไหว กินเข้าไปอีกหลายชิ้น

"ไม่ไหวแล้วครับ ไม่ไหวแล้ว ขืนกินอีก เดี๋ยวพายเรือไม่ไหวแน่"

"อ้อ" หลี่ชูเซี่ยทำหน้ามุ่ย ในที่สุดก็ยอมหยุด...

โดรนไม่เพียงแค่จับภาพสถานการณ์ของเรือมังกรทุกลำในแม่น้ำเท่านั้น

แต่ยังรวมถึงผู้ชมบนฝั่งทั้งสองด้านด้วย

เรือมังกรทุกลำต่างมีกองเชียร์เป็นของตัวเอง

ป้าๆ บางกลุ่มถึงกับขนกะละมังเหล็กมาเคาะเชียร์อย่างออกรสออกชาติ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงสิบโมงเช้า

ถึงเวลาที่คู่หูเฉินซู่และหลี่ชูเซี่ยต้องออกโรง

เมื่อเห็นเรือเพียงลำเดียวลอยลำอยู่กลางแม่น้ำ

ผู้ชมที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก...

"มีคนสมัครแค่ทีมเดียวจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย? ตอนนี้สมัครทันไหม? ฉันจ่ายหมื่นนึงเลย"

"ฉันให้หมื่นสอง!"

มีคนตาดีจำเฉินซู่ได้ไม่น้อย

"เทพบุตร! เทพบุตร! เทพบุตร!"

เสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ดังมาจากฝั่ง

เฉินซู่รู้สึกเขินอายนิดหน่อย

ในขณะที่กลุ่มชายหนุ่มต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"แม่งเอ๊ย ไอ้โจรเฒ่าเฉิน! ขึ้นฝั่งเมื่อไหร่ พ่อจะคิดบัญชีเลือดกับแกให้สาสม~"

"แน่จริงแข่งเสร็จอย่าเพิ่งหนีนะโว้ย!!!"

หลี่ชูเซี่ยก็ได้ยินเสียงจากฝั่งเช่นกัน เธอกวาดสายตามองไปยังมุมที่มีเสียงตะโกนว่า "เทพบุตร"

สายตาของเธอคมกริบราวกับเสือจ้องเหยื่อ

ขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะให้คนไปลากตัวพวกนี้ออกไปดีไหม การแข่งขันก็เริ่มขึ้น

"เข้าที่~"

"ปรี๊ด~"

ห้าวินาทีหลังจากเสียงนกหวีดดังขึ้น เฉินซู่ค่อยๆ หยิบไม้พายออกมาอย่างใจเย็น

ค่อยๆ จ้วงพาย

เวลานี้ เสียงเชียร์จากฝั่งไม่ได้ยินอีกแล้ว

ในแม่น้ำกว้างใหญ่ มีเพียงเรือมังกรของเฉินซู่และหลี่ชูเซี่ยเพียงลำเดียว

จะเชียร์หรือไม่เชียร์ก็ค่าเท่ากัน

ไม่เชียร์ยังจะช่วยประหยัดแรงตะโกนได้ซะกว่า

ไม่กี่นาทีต่อมา เรือมังกรจิ๋วลำนี้ก็เข้าเส้นชัยไปแบบขำๆ

เมื่อเห็นท่าทีเอื่อยเฉื่อยของเฉินซู่และหลี่ชูเซี่ย

คนที่ไม่ได้สมัครแข่งยิ่งรู้สึกเสียดายหนักเข้าไปอีก...

บนแท่นรับรางวัล

เฉินซู่และหลี่ชูเซี่ยยืนอยู่บนแท่นรางวัลชนะเลิศ

แท่นรองชนะเลิศและอันดับสามข้างๆ ว่างเปล่า

"เอ้า แชมป์ครับ ชูรางวัลขึ้นมาหน่อย"

... "ทั้งสองคน ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดครับ"

"ใกล้อีกนิด"

... "พ่อหนุ่ม อย่าทำหน้าเครียดสิ ยิ้มหน่อย"

"คุณผู้หญิง เอียงหัวไปทางฝ่ายชายหน่อยครับ"

... "ดีครับ แบบนั้นแหละ ค้างไว้นะ!!"

???

ทำไมแค่ถ่ายรูปที่ระลึกต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย?

เฉินซู่งงไปหมดแล้ว

ใครไม่รู้คงนึกว่าเขามาถ่ายพรีเวดดิ้ง

เห็นแก่เงินรางวัล เขาเลยยอมทน

แชะ แชะ แชะ แชะ~

ช่างภาพกดชัตเตอร์รัวเร็ว

วินาทีที่กดชัตเตอร์ เวลาถูกหยุดนิ่งไว้ชั่วนิรันดร์

คนสองคนในภาพช่างดูสะดุดตา

เฉินซู่ดูสดใสหล่อเหลา ออร่าความสดชื่นเฉพาะตัวของเขาดูเหมือนจะแผ่กระจายไปทั่วแท่นรับรางวัล

หลี่ชูเซี่ยยิ้มสวยหวาน ปอยผมสีดำขลับปลิวไสวตามสายลม ทำให้ทุกอย่างรอบตัวเธอกลายเป็นเพียงฉากหลังที่เลือนลาง

หลังจากช่วงถ่ายรูปจบลง

เฉินซู่ลองชั่งน้ำหนักบ๊ะจ่างทองคำในมือ

หนักประมาณ 50 กรัม เล็กกะทัดรัดแต่งานประณีตมาก

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขารับสาย เสียงผู้ชายหยาบกระด้างดังมาจากปลายสาย

"ฮัลโหล เรียนสายใครครับ?"

"ซู่เอ๋อร์ ข้าเอง อาเหว่ย ข้าถึงเมเปิ้ลซิตี้แล้ว แม่เอ็งฝากบ๊ะจ่างมาให้ ตอนนี้เอ็งอยู่ไหน? เดี๋ยวข้าเอาไปให้"

"พี่เหว่ย ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ พี่บอกที่อยู่มา เดี๋ยวผมไปหาเอง"

"เดี๋ยวสิ ข้าเหมือนเห็นเอ็งบนจอใหญ่ เอ็งไปพายเรือมังกรที่แม่น้ำเฟิงเหรอ?"

"ใช่ครับ ตอนนี้ผมอยู่บนแท่นรับรางวัล"

"อยู่นิ่งๆ ตรงนั้นแหละ"

... ห้านาทีต่อมา

"พี่เหว่ย ลำบากแย่เลย ต้องให้พี่วิ่งเอามาให้ถึงนี่"

เฉินซู่รับบ๊ะจ่างจากมืออาเหว่ย พลางกล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก

"ลำบากอะไรกัน ทางผ่านพอดี"

"แล้วนี่ใคร?" อาเหว่ยมองไปที่หลี่ชูเซี่ย ซึ่งยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ เฉินซู่

จบบท