บทที่ 23 บ๊ะจ่างทองคำ

บทที่ 23 บ๊ะจ่างทองคำ

เฉินซู่ไม่ได้ตื่นจนกระทั่งสี่โมงเย็น

หลังจากตื่นขึ้นมา เขาเช็กโทรศัพท์แล้วเห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับสองสาย

สายหนึ่งจากแม่ และอีกสายหนึ่งจากหลี่ชูเซี่ย

หือ?

ทำไมหลี่ชูเซี่ยถึงโทรหาเขา?

เฉินซู่โทรกลับหาแม่ก่อน "แม่ครับ เมื่อกี้ผมนอนกลางวันอยู่เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ลูกเอ๋ย วันนี้แกไม่ต้องทำงานรึไง? ทำไมถึงนอนดึกดื่นป่านนี้?"

แม่ของเฉินซู่ยังไม่รู้ว่าเขาโดนไล่ออกแล้ว

เฉินซู่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ตอนที่คุยกันครั้งก่อน

"อ้อ คืออย่างนี้ครับ ผมเพิ่งกลับมาจากไปดูงานต่างจังหวัดเลยได้หยุดพักผ่อนน่ะแม่" เฉินซู่รีบหาข้ออ้างกลบเกลื่อน

"งั้นเหรอ พรุ่งนี้ก็เทศกาลตวนอู่แล้วนะ อาเหว่ยคนในหมู่บ้านเราที่แก่กว่าแกสองปี พรุ่งนี้เขาจะเข้าเมืองเมเปิ้ลซิตี้พอดี แม่เลยฝากบ๊ะจ่างไปให้แกสองสามลูกนะ" แม่เฉินพูดมาจากปลายสาย

"โถ่แม่ ไม่เห็นต้องลำบากเลย ที่นี่มีขายทุกอย่าง ผมหาซื้อกินที่ไหนก็ได้"

"ของทำเองมันจะไปเหมือนของซื้อเขาได้ยังไง แม่ได้ข่าวว่าที่มีคนชื่อเสี่ยวหม่าเปิดร้านใหญ่โตแล้วโดนจับเพราะขายบ๊ะจ่างปลอมน่ะ"

เฉินซู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกได้ว่า 'เสี่ยวหม่า' ที่แม่พูดถึงก็คือพี่เสี่ยวหม่าที่ชื่อเสียงป่นปี้ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นเอง

ในมุมมองของเฉินซู่ ใครจะด่าพี่เสี่ยวหม่าก็ได้ แต่เขาด่าไม่ได้เด็ดขาด

เพราะยังไงซะ พี่เสี่ยวหม่าก็คือเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่นำเงินมาให้เขาแท้ๆ

"ครับๆ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไม่ซื้อบ๊ะจ่างข้างนอกกินแน่นอน"

แม่เฉินเบาใจเมื่อได้ยินเฉินซู่รับคำแบบนั้น

"จำไว้นะ พรุ่งนี้อาเหว่ยถึงแล้วเขาจะโทรหาแกเอง"

"รับทราบครับ"

หลังจากวางสายแม่ เฉินซู่ไม่ได้โทรกลับหาหลี่ชูเซี่ย

แต่เขาส่งข้อความทางวีแชทไปแทน

"เมื่อกี้ผมยุ่งๆ อยู่ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

หลี่ชูเซี่ยโทรกลับมาหาเขาทันที

"ฮัลโหล เฉินซู่ พรุ่งนี้คุณว่างไหม?"

"ไม่ว่างครับ"

เฉินซู่ไม่ได้แค่พูดปัดรำคาญนะ เขาต้องไปต่างจังหวัดแถวๆ เมเปิ้ลซิตี้เพื่อเหมาซื้อลูกท้อจริงๆ ในวันพรุ่งนี้

พวกลูกท้อต้องมีการเด็ดและคัดแยก

มันไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จได้ในเวลาอันสั้น

"อ้าวเหรอ คืออย่างนี้ค่ะ งานแข่งเรือมังกรเมเปิ้ลซิตี้ปีนี้เพิ่มรายการแข่งเรือมังกรจิ๋วแบบสองคนเข้ามา ฉันเลยอยากชวนคุณมาทีมเดียวกันพรุ่งนี้หน่อย"

"คุณเนี่ยนะ? จะไปพายเรือมังกร?"

"ใช่ค่ะ รางวัลปีนี้ล่อใจมากเลยนะ รางวัลชนะเลิศคือบ๊ะจ่างจำลองที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ งานประณีตมาก ฉันชอบบ๊ะจ่างทองคำนั่นจริงๆ นะ"

"ทองคำบริสุทธิ์เหรอ?"

พอได้ยินคำนี้ หูของเฉินซู่ก็ผึ่งขึ้นมาทันที

"ใช่ค่ะ บ๊ะจ่างทองคำแท้ ราคาตลาดอยู่ที่ประมาณ 50,000 หยวน แถมยังหายากมากด้วยนะ"

เฉินซู่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแต่ก็ยังคงปฏิเสธไป

ถึงรางวัลจะน่าสนใจ แต่เขาไม่คิดว่าเขากับหลี่ชูเซี่ยจะคว้าที่หนึ่งมาได้

พวกเขาเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน ต่อให้รวมทีมกันก็คงสู้พวกนักกีฬามืออาชีพที่ซ้อมกันมาจนรู้ใจไม่ได้หรอก

"งั้นไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันไปหาคนอื่นดูก่อน" น้ำเสียงของหลี่ชูเซี่ยดูผิดหวังเล็กน้อย

"ครับ ขอให้ชนะล่วงหน้านะครับ" เฉินซู่พูดปนยิ้ม

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

...วิลล่าหมายเลข 3 ย่านคฤหาสน์หรงเฉียว

"โมโหชะมัด โมโหที่สุด! พ่อหนุ่มซื่อบื้อเอ๊ย"

หลี่ชูเซี่ยทำหน้ามุ่ยพลางเดินงุ่นง่านไปมาในห้อง

"ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด..."

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออก

"ตัวเอกเขาไม่ว่าง ยกเลิกแผนการทั้งหมด"

"แล้วพวกผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ล่ะครับ?" เสียงเกรงอกเกรงใจดังมาจากปลายสาย

"ยกเลิกให้หมดสิ จะเหลือคนพวกนั้นไว้ทำไมล่ะ?"

"รับทราบครับ"

...กลางคืน

เฉินซู่ผู้ไม่ยอมแพ้ หยิบถุงเหรียญถุงนั้นออกมาเทกระจายเต็มพื้นอีกครั้ง

เขาเริ่มทำการคัดแยกทีละเหรียญตามคู่มือการดูของสะสมที่หาได้จากอินเทอร์เน็ต

ทำไปจนถึงเที่ยงคืน

แต่ก็ยังแยกไม่ออกเลยสักเหรียญเดียว

เขาเก็บเหรียญอย่างจนปัญญา แล้วเรียกใช้ระบบข่าวกรองด้วยความคิด

【ข่าวกรองวันนี้ (ระดับ C): ในรายการแข่งขันเรือมังกรจิ๋วของเมเปิ้ลซิตี้ที่จะจัดขึ้นในเวลา 10:00 น. ของวันนี้ ไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเข้าร่วมเลยแม้แต่ทีมเดียว】

การแข่งเรือมังกรจิ๋ว?

รายการแข่งเรือมังกรสองคนที่หลี่ชูเซี่ยพูดถึงเมื่อบ่ายน่ะเหรอ? ไม่มีใครลงแข่งเลย?

เฉินซู่รีบเปิดโทรศัพท์ส่งข้อความหาหลี่ชูเซี่ยทันที

"เอ่อ คือว่า คุณหาเพื่อนร่วมทีมแข่งเรือมังกรได้หรือยังครับ? พอดีผมเพิ่งนึกได้ว่าพรุ่งนี้เช้าผมว่างพอดี (หน้าแหย)"

"ยังเลยค่ะ ยังหาไม่ได้เลย คุณว่างจริงๆ ใช่ไหม?"

"ครับ ว่างครับ"

"เยี่ยมเลย! งั้นพรุ่งนี้แปดโมงครึ่ง เจอกันที่ใต้ต้นไทรริมแม่น้ำเฟิงนะคะ"

งานแข่งเรือมังกรที่จัดขึ้นทุกปีในเมเปิ้ลซิตี้จะจัดที่แม่น้ำเฟิง ตรง 'ใต้ต้นไทร' คือท่าเรือเล็กๆ ริมแม่น้ำที่ผู้เข้าแข่งขันจะมาขึ้นเรือกันทุกปี

เมื่อเห็นว่าหลี่ชูเซี่ยยังหาทีมไม่ได้ เฉินซู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาตบหน้าอกตัวเองเบาๆ

"เกือบไปแล้ว เกือบต้องโบกมือลาเงิน 50,000 หยวนไปซะแล้ว"

...อีกด้านหนึ่ง

หลังจากได้รับข้อความของเฉินซู่ หลี่ชูเซี่ยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด..."

เธอกดโทรหาเบอร์เดิมอีกครั้ง

"ตัวเอกเขากลับมาแล้ว ดำเนินการตามแผนเดิม"

"ตามแผนเดิม? นี่... คือว่า..." เสียงปลายสายดูรนรานเล็กน้อย

"หือ?"

"โอเคครับ ดำเนินการตามปกติครับ!"

"เย้!!"

วางสายเสร็จ หลี่ชูเซี่ยก็ปาโทรศัพท์ทิ้ง มุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มแล้วกลิ้งไปมาบนเตียงสองรอบด้วยความดีใจ เรียวขาสวยขาวนวลเตะผ้าห่มกระจาย... ปลายสายทางด้านนั้น

ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งกำลังปาดเหยื่อที่ไหลซึมบนหน้าผากไม่หยุด

เดิมทีผู้เข้าแข่งขันพวกนั้นคือนักแสดงที่จ้างมาจากต่างเมือง พอหลี่ชูเซี่ยสั่งยกเลิกงานเมื่อตอนบ่าย ชายวัยกลางคนคนนี้ก็ได้ปล่อยตัวทีมงานไปหมดแล้ว

นี่มันช่วงเทศกาล ใครๆ ก็รีบอยากกลับบ้านกันทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน ใครจะอยากมาแสดงละครพายเรือมังกรในวันหยุดแบบนี้?

พวกนักแสดงป่านนี้คงถึงบ้าน นอนกอดลูกกอดเมียกันหมดแล้ว

ดึกดื่นป่านนี้ แม้แต่แมวจรจัดสักตัวยังไม่เห็นบนถนนเลย แล้วเขาจะไปหาคนมาจากไหน?

"ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด"

ชายวัยกลางคนถอนหายใจ เตรียมตัวรับพายุกรรมที่กำลังจะมาถึง

ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกอยู่แล้ว

เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละ

นาทีนี้ เขาทำได้เพียงหลอกตัวเองไปวันๆ แบบนี้... วันรุ่งขึ้น 07:30 น.

เฉินซู่ตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก

ปกติช่วงนี้เขาจะตื่นเองตามธรรมชาติทุกวัน

ความสุขที่สุดในชีวิตมีอยู่สองอย่าง

คือการนอนจนกว่าจะตื่นเอง และการนับเงินจนมือหยิกมือคอ

อย่างแรกเขาทำได้แล้ว และเขาเชื่อว่าอย่างที่สองกำลังจะตามมาในไม่ช้า

ด้วยความกลัวว่าจะพลาดเงิน 50,000 หยวนในวันนี้ เขาจึงตั้งนาฬิกาปลุกไว้ถึงสามรอบ

ในสายตาของเขา การแข่งเรือมังกรจิ๋วก็คือเงิน 50,000 หยวน

เขาเป็นคนผิวเผินแบบนั้นแหละ

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ เขาก็เปลี่ยนเป็นชุดวอร์มที่ดูทะมัดทะแมง

เนื่องจากวันนี้มีงานแข่งเรือมังกร ย่อมต้องมีตำรวจจราจรคอยอำนวยความสะดวกมากมาย เฉินซู่กลัวว่าสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าจะโดนยึดซ้ำสอง เขาจึงเลือกนั่งแท็กซี่ไปที่ใต้ต้นไทรริมแม่น้ำเฟิงแทน... วิลล่าหมายเลข 3 ย่านคฤหาสน์หรงเฉียว

หลี่ชูเซี่ยก็ตื่นเช้าเป็นพิเศษวันนี้

วันนี้เธอสวมชุดวอร์มที่ดูสดใสเช่นกัน ผมลอนสีดำถูกรวบเป็นหางม้าด้วยยางรัดผม เข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบสีฟ้าอ่อน รัศมีความเยาว์วัยแผ่ซ่านไปทั่วทั้งย่านหรงเฉียว

เมื่อนึกถึงจำนวนฝูงชนมหาศาล เธอจึงไม่ได้ขับรถเองแต่ให้คนขับรถไปส่ง

ทั้งสองคนก้าวออกจากบ้านในเวลาเกือบจะพร้อมๆ กัน มุ่งหน้าสู่จุดหมายที่นัดหมายไว้...

จบบท