บทที่ 4 จับชู้ 1

บทที่ 4 จับชู้ 1

เมื่อเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้า เฉินซู่ตรงดิ่งไปที่ร้านเสื้อผ้าและจัดการถอยชุดใหม่ให้ตัวเองหนึ่งชุด

สนนราคา 1,200 หยวน

ตามปกติแล้ว เฉินซู่ไม่มีทางซื้อเสื้อผ้าราคาแพงระยับขนาดนี้ใส่แน่

เสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่ทุกวันนี้ ล้วนแต่ซื้อมาจากพินตัวตัวช่วงลดราคาทั้งนั้น

หลังจากซื้อเสื้อผ้าเสร็จ เฉินซู่ก็รีบจ้ำอ้าวไปยังโซนชิงโชค และถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าไข่ทองคำรางวัลใหญ่ยังวางเด่นหราอยู่ที่เดิม

"คุณผู้ชายคะ รบกวนแสดงใบเสร็จช้อปปิ้งด้วยค่ะ ต้องมียอดใช้จ่ายเกิน 1,000 หยวนถึงจะร่วมกิจกรรมทุบไข่ทองคำได้นะคะ"

เสียงของพนักงานสาวหวานเจี๊ยบ

เฉินซู่หยิบใบเสร็จออกจากถุงช้อปปิ้งแล้วยื่นให้พนักงาน

"เชิญทางนี้ค่ะคุณผู้ชาย"

พนักงานสาวยื่นค้อนอันเล็กให้เฉินซู่

หลังจากรับค้อนมา เขาแสร้งทำเป็นเดินเลือกดูทีละใบ

เมื่อมาถึงไข่ทองคำใบที่ 11 ในแถวที่ 7 เฉินซู่ก็หยุดฝีเท้า

เขาง้างค้อนแล้วทุบลงไปเต็มแรง

"โพละ~"

ไข่ทองคำแตกกระจาย เศษกระดาษแผ่นเล็กๆ ปรากฏขึ้น

เฉินซู่หยิบกระดาษขึ้นมาคลี่ดู

ตัวอักษรคำว่า "รางวัลใหญ่" ขนาดมหึมากระแทกตาเข้าอย่างจัง

"ผมได้รางวัลใหญ่ครับ"

เฉินซู่โบกกระดาษในมือให้พนักงานดู

"ยินดีด้วยค่ะคุณผู้ชาย! รางวัลของคุณคือตู้เย็นอัจฉริยะสองประตูมูลค่าหนึ่งหมื่นหยวน ตัวที่ตั้งอยู่ด้านหลังดิฉันนี่เองค่ะ"

พนักงานสาวผายมือไปทางตู้เย็นที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังเธอ

"คุณผู้ชายคะ เพียงแค่กรอกที่อยู่จัดส่ง ทางเราจะจัดเจ้าหน้าที่ไปส่งให้ถึงบ้านเลยค่ะ"

"เอ่อ... ตู้เย็นนี่ขอเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ไหมครับ? พอดีที่บ้านมีอยู่แล้ว"

พนักงานสาวทำหน้าลำบากใจ

"ต้องขอประทานโทษด้วยค่ะคุณผู้ชาย ของรางวัลทางเราไม่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ค่ะ"

เฉินซู่ตีหน้าเศร้าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น นี่เท่ากับว่าเขาเสียเงิน 1,200 หยวนเพื่อแลกกับตู้เย็นไร้ประโยชน์งั้นเหรอ?

"งั้นผมรบกวนคุณช่วยถามลูกค้าแถวนี้ให้หน่อยได้ไหมครับเผื่อมีใครอยากได้ แต่ราคาอาจจะต้องลดลงหน่อย"

"ได้ค่ะ ได้ค่ะ ขอแค่มีคนยินดีซื้อ ดิฉันช่วยประกาศให้ได้ค่ะ แล้วคุณผู้ชายจะขายลดราคากี่เปอร์เซ็นต์คะ?"

"ลดให้ 10% ครับ"

"ตกลงค่ะ"

พนักงานสาวหยิบไมโครโฟนขึ้นมาประกาศ

"เรียนท่านผู้มีอุปการคุณทุกท่านคะ คุณผู้ชายท่านนี้คือผู้โชคดีได้รับรางวัลใหญ่ในกิจกรรมของเรา เขามีความประสงค์จะส่งต่อตู้เย็นอัจฉริยะสองประตูที่เป็นรางวัลใหญ่นี้ โดยลดราคาให้ 10% มีท่านใดสนใจรับไว้ไหมคะ?"

ลูกค้าบางคนที่กำลังมองหาเครื่องใช้ไฟฟ้าอยู่แล้วเริ่มสนใจ แต่ก็ยังลังเลนิดหน่อย

"ลูกค้าทุกท่านวางใจได้เลยค่ะ ตู้เย็นรางวัลใหญ่นี้เป็นรุ่นเดียวกับที่วางจำหน่ายในห้างของเรา มีประกันเปลี่ยนเครื่องใหม่ฟรีในหนึ่งปีและรับประกันซ่อมฟรีห้าปีเต็มค่ะ"

"ฉันเอา! ฉันเอา!"

"ขายให้ผม ขายให้ผม!"

คำยืนยันของพนักงานช่วยขจัดความลังเลของลูกค้าโดยรอบได้ในพริบตา

เฉินซู่ขายตู้เย็นออกไปได้อย่างราบรื่น

เมื่อหักต้นทุน 1,200 หยวนที่จ่ายค่าเสื้อผ้าไป กำไรจริงๆ ที่ได้คือ 7,800 หยวน

ไม่เลวเลย

เฉินซู่พยักหน้าอย่างพอใจ ไม่ลืมที่จะขอบคุณพนักงานสาวก่อนจะเดินจากไป... ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก

"เอ้า พวกเรา! ชนแก้ว! ฉลองให้ซู่เอ๋อร์ที่หลุดพ้นจากนรกมาได้โว้ย!"

เฟิงเหวินจวินชูแก้วขึ้นกล่าวกับทุกคน

ทุกคนกระดกเหล้าลงคอจนหมดแก้ว

หลังจากได้ฟังเฉินซู่เล่าถึงสาเหตุที่โดนไล่ออก เหอโหย่วเหวินก็ตบโต๊ะดังปัง

"ไอ้พวกสารเลวเทียนเซิ่งกรุ๊ป แม่งเลวระยำจริงๆ อย่าให้มาตกถึงมือข้านะมึง"

"เรื่องนี้จะยอมจบง่ายๆ ไม่ได้นะเว้ย" เย่เซิงพยักหน้าเห็นด้วย

"ซู่เอ๋อร์ ถ้ามึงขาดเหลือเรื่องเงิน บอกพวกกูได้เลยนะ หรือถ้าขี้เกียจทำกับข้าว ก็มากินที่ร้านกู ฟรีตลอดชีพ" เฟิงเหวินจวินตบไหล่เฉินซู่

"ไอ้เซิงเพิ่งให้กูมาแสนนึง ตอนนี้ยังไม่ขาดสน"

ดื่มกับเพื่อนรู้ใจ พันจอกก็ไม่เมา

พวกเขากินดื่มกันจนถึงเที่ยงคืน

"ซู่เอ๋อร์... กูจะช่วยมึง... ระบายความแค้นนี้เอง..." เหอโหย่วเหวินที่เมาจนภาพตัดไปแล้ว ยังพึมพำทั้งที่หลับตาปี๋

สุดท้าย เฉินซู่ก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากลับมาถึงบ้านได้ยังไง

ตื่นเช้ามาเช็กดูในกลุ่มวีแชทหอพัก ถึงได้รู้ว่าเป็นเฟิงเหวินจวินที่คอแข็งที่สุดเป็นคนจัดการทุกอย่าง

เมื่อนึกถึงเพื่อนตายพวกนี้ เฉินซู่ก็รู้สึกอบอุ่นวาบในหัวใจ

ยิ่งตกต่ำ ยิ่งพิสูจน์ใจคน

พอนึกถึงสวี่จิงที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาห้าปี เฉินซู่รู้สึกว่าความทุ่มเทตลอดห้าปีของเขามันเหมือนเอาเนื้อไปโยนให้หมากิน

จะบอกว่าให้หมากินยังถือว่าให้เครดิตสวี่จิงมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ

เพราะถ้าคุณให้อาหารหมา อย่างน้อยมันก็ยังรู้จักกระดิกหางให้คุณ

หลังจากสวี่จิงจากไป เธอทิ้งไว้แค่กองหนี้สินท่วมหัว

เพียงแค่เฉินซู่นึกคิด หน้าจอแสงของระบบข่าวกรองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

【ข่าวกรองวันนี้ได้รับการรีเฟรชแล้ว โฮสต์ต้องการรับทันทีหรือไม่?】

กดรับ

【ข่าวกรองวันนี้ (ระดับ C): หลิวเทียนชวนได้สั่งทำสร้อยคอมูลค่า 30,000 หยวนให้เลขาฯ ซูเหวิน ที่ร้านจิวเวลรี่โจว ชั้น 1 โซน A05 ของห้างไฮแอท เวลา 15:00 น. วันนี้ หลิวเทียนชวนจะพาซูเหวินไปรับสร้อยคอที่ร้าน หมายเหตุ: หลิวเทียนชวนเคยเซ็นสัญญาก่อนแต่งงานที่ผ่านการรับรองทางกฎหมายกับภรรยาไว้ว่า หากการหย่าร้างเกิดจากการนอกใจ ฝ่ายที่ผิดจะต้องออกจากชีวิตคู่ไปตัวเปล่า เบอร์โทรศัพท์ จางลี่ลี่ (ภรรยาของหลิวเทียนชวน): 1565****】**

เมื่อเห็นข้อมูลนี้ เฉินซู่ก็หรี่ตาลง

จางลี่ลี่สงสัยมานานแล้วว่าผัวตัวเองมีเมียน้อย แต่ไอ้หลิวเทียนชวนนี่มันเจ้าเล่ห์เพทุบายและระมัดระวังตัวแจทุกครั้งที่แอบกิน

เมียหลวงจับไม่ได้ไล่ไม่ทันสักที แถมยังโดนย้อนรอยหาว่าเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยอีกต่างหาก

หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง เฉินซู่ก็ปิ๊งไอเดีย

เขาออกไปซื้อซิมการ์ดใหม่และโทรศัพท์เครื่องใหม่

จัดการใส่ซิมแล้วกดโทรหาจางลี่ลี่

ปลายสายรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหล นั่นใครคะ?"

"คุณอยากได้หลักฐานที่สามีคุณนอกใจไหมครับ?"

"คุณเป็นใคร? ฉันกับสามีรักกันดี อย่ามาพูดจาเลอะเทอะนะ" คนปลายสายตื่นตัวขึ้นมาทันที

"อย่างนั้นเหรอครับ? งั้นก็ทำเป็นว่าผมไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน ขอโทษที่รบกวนครับ"

เฉินซู่ทำท่าจะวางสาย

"เดี๋ยว! คุณต้องการอะไร?" น้ำเสียงจากปลายสายเย็นชาลงหลายระดับ

"ผมเป็นคนหยาบกระด้างครับ สนแค่เรื่องเงิน"

"ถ้าคุณเอาหลักฐานมาให้ฉันได้ ฉันจ่ายให้ห้าหมื่น"

"ดีล"

...หลังจากรับงานมาเรียบร้อย เฉินซู่ก็ลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยไปยังร้านสะดวกซื้อเล็กๆ แห่งหนึ่ง

หลังจากซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นครบแล้ว เขาก็กลับบ้านมาแปลงโฉม

เขาใส่หน้ากากอนามัย สวมแว่นกันแดด และติดกล้องจิ๋วไว้ที่ปกเสื้อ

ส่องกระจกเช็กความเรียบร้อย

ดูไปดูมาเขาก็มีมาด "สายลับ" เหมือนในละครทีวีอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

เขาออกไปโบกแท็กซี่

"พี่ชาย วิ่งรถทั้งวันได้สักกี่ตังค์ครับ?"

"เมื่อก่อนตอนเศรษฐกิจดีๆ ก็ได้วันละห้าหกร้อย เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็แย่ รายได้หดหาย วันนี้ถ้าได้สัก 300 ก็หรูแล้ว"

"พี่ชาย งั้นเอาแบบนี้ไหม วันนี้ผมเหมาพี่ 500 หยวน"

"ตกลงกันก่อนนะ ถ้าจะให้ออกนอกเมืองต้องคิดเพิ่ม" คนขับแท็กซี่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ต้องห่วงครับพี่ ไม่ออกนอกเมืองแน่นอน"

"ผมจ่ายให้ก่อน 250 ส่วนที่เหลืออีก 250 จ่ายตอนจบงาน"

เฉินซู่ผ่านโลกการทำงานมาหลายปี ย่อมรู้ดีถึงข้อเสียของการจ่ายเงินเต็มจำนวนรวดเดียว

"จัดไป ขึ้นรถเลย!" คนขับร้องบอก

"ไปวนรถแถวๆ ห้างไฮแอทก่อนครับ"

"พี่ชาย รถพี่มีกล้องหน้ารถไหม?"

"มีสิ กล้องหน้ารถพี่นี่ระดับ HD เลยนะ ส่องเห็นยันระยะ 200 เมตรชัดแจ๋ว"

"เยี่ยม"

การมีกล้องหน้ารถจะช่วยลดภาระเฉินซู่ไปได้เยอะ

เมื่อถึงจุดที่ไม่ไกลจากทางเข้าที่จอดรถ เฉินซู่บอกให้คนขับจอดรถรอข้างทาง

ทั้งสองคนนั่งคุยสัพเพเหระฆ่าเวลา... เวลาล่วงเลยมาจนถึง 14:50 น.

รถ BMW X6 สีขาวของหลิวเทียนชวนแล่นผ่านหน้าเฉินซู่ไป

มันมุ่งหน้าลงไปทางที่จอดรถใต้ดินของห้างไฮแอท

และรถที่ขับตาม BMW สีขาวไปติดๆ คือรถโฟล์คเต่าสีแดง

เฉินซู่จำได้ทันทีว่ารถเต่าคันนั้นเป็นรถของซูเหวิน

"ตามสองคันนั้นไปครับ"

จบบท