บทที่ 10 ส่งมอบหินวิญญาณเจือปน

หลู่หลงและพวกพ้อง เห็นหลินห่าวเดินออกมาจากอุโมงค์ ใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมโหด

สำหรับงานอย่างการขู่กรรโชกและทำร้ายร่างกาย พวกเขาสนใจเป็นอย่างมาก

ไม่เพียงแต่จะได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสม หินวิญญาณที่ปล้นมาได้ก็เป็นของตนเองทั้งหมด

“เดี๋ยวก่อน ซ้อมมันสักทีก่อนค่อยว่ากัน”

ทันทีที่เห็นหลินห่าว หลู่หลงก็พูดกับคนทั้งสามที่อยู่ด้านหลัง

เมื่อเห็นหลินห่าวกลับเข้าไปในอุโมงค์อีกครั้ง พวกเขาก็รีบวิ่งตามหลินห่าวไปอย่างรวดเร็ว

“หลินห่าว คนพวกนี้คือลูกน้องที่เจ้ารับมาหรือ?”

ทันทีที่เข้าไปในอุโมงค์ หลู่หลงก็เห็นคนงานเหมืองประมาณ 20 คนถือจอบวิญญาณยืนอยู่ข้างๆ หลินห่าว ตอนแรกก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าสถานที่ห่างไกลเช่นนี้จะมีคนมาขุดแร่มากมายขนาดนี้ แต่เมื่อพบว่าพวกเขาทั้งหมดอยู่เพียงขอบเขตรวมปราณขั้นที่หนึ่ง ใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยิ้มยินดี “คนเยอะก็ดีสิ คนเยอะก็หมายถึงหินวิญญาณเยอะ ชีวิตนี้เต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจจริงๆ”

“หลู่หลง หลู่เหอส่งพวกเจ้ามาหรือ?” หลินห่าวไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่ถามกลับ

“หลินห่าว ไม่ต้องสนใจว่าใครส่งข้ามา ตอนนี้สั่งให้ลูกน้องของเจ้าส่งหินวิญญาณมาให้หมด ข้าจะปล่อยให้พวกเขาไปตอนนี้เลย”

คำพูดนี้มีความหมายแฝงถึงการยุยงอย่างชัดเจน ความหมายก็คือ พวกเจ้าแค่ส่งหินวิญญาณมาก็พอ จะไม่ทำร้ายพวกเจ้า

หลู่หลงไม่ได้กลัวคนยี่สิบกว่าคนนี้ เพียงแต่ถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้นมา จะต้องมีคนฉวยโอกาสหนีไปอย่างแน่นอน

สำหรับเขาแล้ว ที่หนีไปไม่ใช่คนงานเหมือง แต่เป็นหินวิญญาณ

แต่หลู่หลงจะคิดได้อย่างไรว่า 'คนงานเหมือง' เหล่านี้ล้วนเป็นร่างแยกของหลินห่าว ดังนั้นภาพที่คาดการณ์ไว้ว่าจะมีการต่อแถวส่งหินวิญญาณจึงไม่เกิดขึ้น 'คนงานเหมือง' ทุกคนยืนนิ่งไม่ไหวติง

“หึ คนอื่นขุดแร่มาทั้งวันอย่างยากลำบาก เจ้าบอกให้ส่งก็ต้องส่ง พูดราวกับว่าให้ความเมตตาอันยิ่งใหญ่ พูดไปพูดมา เจ้าก็เป็นแค่สุนัขข้างกายของหลู่เหอเท่านั้น เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่!”

ตั้งแต่วินาทีที่หลู่หลงมาหาตน หลินห่าวก็รู้แล้วว่าตนกับหลู่เหอไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ แทนที่จะเป็นเช่นนี้ สู้แตกหักกันเสียตอนนี้เลยดีกว่า

“บังอาจ!!!”

หลู่หลงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาไม่คิดว่าหลินห่าวที่เคยอ่อนน้อมถ่อมตนมาตลอด จะกล้าพูดกับตนเช่นนี้

เป็นสุนัขแล้วมันทำไม?

สุนัขตัวนี้ใครก็เป็นได้หรือ?

บอกว่าข้าเป็นสุนัข แล้วพวกเจ้าล่ะเป็นอะไร?

เลวยิ่งกว่าหมูกว่าหมา!!!

“ในเมื่อพวกเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี”

มองดู 'คนงานเหมือง' ที่ยังคงนิ่งเฉย หลู่หลงไม่พูดอะไรอีก โบกมือคราหนึ่ง คนทั้งสามที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่หลินห่าวทันที

ในขณะเดียวกัน ร่างแยกที่อยู่ด้านหลังหลินห่าวก็พุ่งเข้าใส่คนทั้งสามเช่นกัน

การต่อสู้ปะทุขึ้นทันที จากนั้นหลินห่าวก็เรียกร่างแยกทั้งหมดออกมา

ในชั่วลมหายใจเดียว ร่างแยกก็ปรากฏตัวจากความว่างเปล่ากลายเป็นร่างจริง ปรากฏขึ้นด้านหลังของหลู่หลง

จริงๆ แล้วมีร่างแยก 20 ร่าง ก็สามารถจัดการกับหลู่หลงและพวกได้แล้ว แต่เพราะกลัวว่าจะเกิดการบาดเจ็บล้มตาย ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการขุดแร่ จึงได้เรียกร่างแยกทั้งหมดออกมา

ส่วนเหตุผลที่ไม่ได้เรียกร่างแยกทั้งหมดออกมาตั้งแต่แรกนั้นง่ายมาก ก็เพราะกลัวว่าหลู่หลงจะเห็นคนเยอะเกินไปแล้วหันหลังหนี

ร่างแยกปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน หลู่หลงย่อมสัมผัสได้ เขาหันกลับไปมอง ในใจก็ตกตะลึง “คนพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“พวกเจ้าจะทำอะไร รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”

มองดูคนกลุ่มนี้ที่ไม่พูดอะไรสักคำ แต่กลับเหวี่ยงจอบวิญญาณเข้าใส่ตนเอง หลู่หลงร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว

“เจ้าก็เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งไม่ใช่หรือ?”

คนที่พูดคือหลินปา เขารูปร่างไม่สูงใหญ่ ดูผอมบางเล็กน้อย “ลูกสมุน อย่ามอง หันไป”

หลินปาพูดพลางเหวี่ยงจอบวิญญาณเข้าใส่ศีรษะของหลู่หลงโดยตรง

น้ำเสียงของหลินปาราวกับหัวหน้าที่กำลังสั่งลูกน้อง ทำให้เขาโกรธจัดขึ้นมาทันที

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนจำนวนมากที่พุ่งเข้ามาหาตน หลู่หลงกลับไม่มีความคิดที่จะต่อสู้เลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้เขาคิดเพียงแต่ว่าจะหนีอย่างไร

หลบจอบวิญญาณที่หลินปาเหวี่ยงมาอย่างรวดเร็ว หลู่หลงไม่เสียเวลาต่อสู้กับหลินปา รีบพุ่งไปยังจุดที่มีคนน้อยกว่า พร้อมกับหยิบดาบวิญญาณออกมาฟันใส่ร่างแยกคนหนึ่ง

หลู่หลงคิดว่าเมื่อเผชิญหน้ากับดาบอันเฉียบคมของตน ฝ่ายตรงข้ามจะหลบหลีก และเขาก็จะฉวยโอกาสหนีไป

แต่ไม่คิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะเมินเฉยต่อตนเองโดยสิ้นเชิง ปล่อยให้ตนเองฟันใส่ร่างของเขาโดยไม่ร้องแม้แต่คำเดียว จอบวิญญาณในมือก็ยังคงฟาดเข้าใส่ตนเองโดยไม่หยุดยั้ง

“อะไรนะ?”

หลู่หลงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

นี่มันเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ มีคนที่ไม่กลัวตายขนาดนี้ด้วยหรือ

“พลั่ก...”

ในขณะที่เขากำลังตกใจ จอบวิญญาณก็ฟาดเข้าที่หลังของเขา ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วในทันที

เขารีบตวัดดาบกลับไปด้านหลังทันที

เขามั่นใจว่าตนเองฟันโดนอีกฝ่ายอย่างแน่นอน ถึงกับเห็นรอยเลือดบนดาบวิญญาณ

แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือว่าไม่ใช่คน?

ไม่มีใครตอบเขา

เมื่อร่างแยกหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด บาดแผลบนร่างกายของหลู่หลงก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็ล้มลงกับพื้น

หลู่หลงไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า งานขู่กรรโชกที่น่าจะสนุกสนาน จะกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

ตัวตลกกลับกลายเป็นข้าเสียเอง!!!

หลู่หลงเบิกตากว้าง ตายตาไม่หลับ

การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลย

ใช้เวลาไม่ถึง 2 นาที

ในตอนนี้ หลู่หลงและพวกทั้งสี่คนมีสภาพจำไม่ได้แล้ว บางคนสมองไหล บางคนลำไส้ลากพื้น

หลินห่าวเดินไปข้างหน้าหลู่หลง เทของออกจากถุงมิติของเขา ดวงตาก็พลันเป็นประกาย มีหินวิญญาณบริสุทธิ์นับร้อยก้อน

“หลู่หลง ชื่อฟังดูแล้วบำรุงกำลัง หินวิญญาณก็มีไม่น้อยจริงๆ”

หลินห่าวเก็บศพของพวกเขาไว้ในพื้นที่ระบบ ไม่ได้ทิ้งไว้ที่นี่ และไม่ได้นำไปทิ้งที่อื่น แต่ตั้งใจจะเก็บไว้ในพื้นที่ระบบสักพัก

หลู่เหอต้องการจะจัดการตนเอง หากพบศพของหลู่หลง เกรงว่าจะมาหาตนเองทันที

แน่นอนว่าหากหลู่หลงหายไปนาน หลู่เหอก็ย่อมต้องสงสัยว่าหลู่หลงเสียชีวิตแล้ว ถึงเวลานั้นก็จะสงสัยตนเองเช่นกัน

ดังนั้น ครั้งนี้หลินห่าวต้องเป็นฝ่ายรุก สังหารหลู่เหอให้สิ้นซาก แต่จะทำอย่างไรให้การสังหารหลู่เหอไม่ทำให้คนอื่นนึกถึงตนเอง เรื่องนี้ต้องวางแผนให้ดี

ขณะที่หลินห่าวกำลังครุ่นคิด เขาก็เดินมาถึงหอผู้คุมงาน

ในขณะนี้ นอกหอผู้คุมงาน มีคนนับพันกำลังต่อแถวเพื่อส่งมอบหินวิญญาณ

พวกเขาจับกลุ่มกันสองสามคน กระซิบกระซาบ พูดคุยเรื่องจิปาถะในเหมืองแร่วันนี้ หรือไม่ก็ถามไถ่กันว่าวันนี้ขุดหินวิญญาณเจือปนได้เท่าไหร่

บางคนอิจฉาริษยา บางคนมีความสุขยินดี

หลินห่าวเลือกแถวหนึ่งอย่างสุ่มๆ แล้วต่อท้าย รอประมาณ 10 นาที ก็ถึงคิวของเขา

ทันทีที่เข้าไปในหอผู้คุมงาน หลินห่าวก็พบว่ามีผู้คุมงาน 4 คนนั่งอยู่ที่โต๊ะยาว บนโต๊ะของแต่ละคนมีปากกาและสมุดบัญชีเล่มหนาวางอยู่ สมุดบัญชีนี้ไม่ได้ทำจากกระดาษธรรมดา แต่ทำจากหนังของสัตว์อสูร ใช้สำหรับบันทึกจำนวนหินวิญญาณเจือปนที่ส่งมอบในแต่ละวัน

ด้านหลังของผู้คุมงาน ยังมีชายวัยกลางคนอายุประมาณ 40 ปีคนหนึ่ง ในขณะนี้เขากำลังหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังนั่งสมาธิอยู่ ด้านหน้าของเขามีถุงมิติที่พองโตอยู่หลายใบ

เขาคือผู้รับผิดชอบเหมืองเขตที่ยี่สิบห้า โจวเทียนฉี

งานประจำวันของเขาคือรับผิดชอบนำหินวิญญาณเจือปนที่ได้รับมอบไปส่งที่วิหารผู้ดูแลของเหมืองแร่ รอจนถึงสิ้นเดือนจึงไปรับหินวิญญาณบริสุทธิ์จากวิหารผู้ดูแลมาแจกจ่ายให้คนงานเหมือง

ปกติแล้วเขาจะไม่ปรากฏตัว

เมื่อมาถึงโต๊ะไม้ หลินห่าวก็หยิบหินวิญญาณเจือปน 15 ก้อนวางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบป้ายคำสั่งออกมาจากถุงมิติ ป้ายคำสั่งนี้บันทึกข้อมูลของหลินห่าวไว้

เช่น ชื่อ สังกัดเหมืองแร่ จำนวนหินวิญญาณเจือปนที่ส่งมอบ

ผู้คุมงานรับหินวิญญาณเจือปนไป แล้วส่งสัมผัสเทวะเข้าไปในป้ายคำสั่ง ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว เงยหน้ามองหลินห่าว: “เกิดอะไรขึ้น ยังไม่ได้ส่งหินวิญญาณเจือปนเลยสักก้อน?”

หน้าที่ของผู้คุมงานในเหมืองแร่ ไม่ใช่เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย แต่เพื่อดูแลให้คนงานเหมืองแต่ละคนส่งมอบหินวิญญาณเจือปนตามเป้าหมายรายเดือน หากมีคนจำนวนมากไม่ทำตามเป้าหมาย พวกเขาก็จะถูกลงโทษเช่นกัน

ในเหมืองศิลามังกรยังมีคำกล่าวหนึ่งที่เล่าต่อกันมา

เจ้าจะตายหรือไม่ ผู้คุมงานไม่สนใจ แต่ถ้าเจ้าไม่ส่งหินวิญญาณเจือปน 300 ก้อนต่อเดือน พวกเขาจะทำให้เจ้าอยู่อย่างตายทั้งเป็น

กรณีอย่างหลินห่าวที่ 10 วันยังไม่ส่งหินวิญญาณเจือปนเลยสักก้อนนั้นไม่ค่อยมีให้เห็น

เขามองดูตบะของหลินห่าว ขอบเขตรวมปราณขั้นที่สอง ขอบเขตยังไม่มั่นคง น่าจะเพิ่งทะลวงผ่านได้ไม่นาน เขาจึงคาดเดาในใจว่าหลินห่าวอาจจะนำหินวิญญาณเจือปนในช่วงนี้ไปแลกเป็นหินวิญญาณบริสุทธิ์ทั้งหมด เพื่อซื้อโอสถรวมวิญญาณสำหรับทะลวงขอบเขต

ดังนั้นเขาจึงไม่รอให้หลินห่าวตอบ แล้วพูดอย่างเข้มงวดทันที: “ต่อไปจำไว้ว่าต้องส่งหินวิญญาณเจือปนอย่างน้อยวันละ 15 ก้อน”

หลินห่าวรีบตอบรับทันที จากนั้นผู้คุมงานก็ใช้นิ้วแตะที่ป้ายคำสั่งเบาๆ จำนวนหินวิญญาณเจือปนที่ส่งมอบในนั้นก็เปลี่ยนเป็น 15 ทันที

จากนั้นก็บันทึกจำนวนลงในสมุดบัญชี รอให้ผู้รับผิดชอบนำหินวิญญาณเจือปนไปส่งที่วิหารผู้ดูแล ก็จะต้องตรวจสอบกับจำนวนในสมุดบัญชีอีกครั้ง