บทที่ 52 บทเรียนลากเลือด

“สนุกสุดยอดไปเลยค่ะท่านประธาน! วานิเพ็ตติเก่งมาก ๆ เลยนะคะเนี่ย!”

การแบทเทิลจบลงแล้ว เมื่อกลับเข้ามาในร้าน โอวหยางซินยังคงมีสีหน้าอิ่มเอมใจไม่หาย ดวงตาเป็นประกายวิบวับพลางพร่ำบอกข้างหูเฉินหยุนไม่หยุด

เธอมีความสุข แต่ฉันนี่สิขำไม่ออกเลยสักนิด

เฉินหยุนรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก แต่ต่อหน้าลูกน้องก็จำต้องรักษารอยยิ้มเจื่อน ๆ ตามมารยาทเอาไว้

เดิมทีตั้งใจจะโชว์พาวในฐานะ ‘รุ่นพี่’ ต่อหน้าลูกน้องสักหน่อย เพราะยังไงเขาก็เริ่มเล่นก่อน

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า...

“ดังนั้นผมคิดว่าทั้งสองท่านน่าจะพอจับจุดได้แล้วนะครับ ว่าความได้เปรียบเรื่องประเภทในการแบทเทิลโปเกมอนไม่ใช่ทุกสิ่งเสมอไป รูปแบบการเลี้ยงดูและการฝึกฝนโปเกมอนก็มีผลต่อผลแพ้ชนะอย่างมากเช่นกัน”

กู่ซินเห็นท่าทางของเฉินหยุนที่ทั้งหดหู่แต่ก็ต้องฝืนยิ้ม ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา เขาเสิร์ฟน้ำชาให้ทั้งสองอีกครั้งพลางเอ่ยยิ้ม ๆ

ใช่แล้ว นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างการแบทเทิลโปเกมอนในโลกความจริงกับในเกม!

หากเป็นในเกม โคโคโดรากับวานิเพ็ตติเลเวลเริ่มต้นมาเจอกัน วานิเพ็ตติคงโดนโคโคโดราทุบเละไปแล้ว

เพราะวานิเพ็ตติแพ้ทางประเภทเหล็ก ด้วยพลังโจมตีของโคโคโดรา แค่โดน ‘เมทัลคลอว์’ ทีเดียว หลอดเลือดของวานิเพ็ตติก็คงหายไปเกินครึ่ง

โดนแค่สองทีก็ส่งวานิเพ็ตติกลับบ้านเก่าได้เลย

เพราะเกมดำเนินไปตามโปรแกรมข้อมูลที่ตั้งค่าไว้ ความแม่นยำของท่าไม้ตายก็ขึ้นอยู่กับค่าสเตตัสที่กำหนด

แต่ในความเป็นจริง วานิเพ็ตติที่มีความสามารถในการลอยตัวกลับได้เปรียบเรื่องการบินอย่างมหาศาล ทำให้โคโคโดราทำได้แค่ยืนรับตีนอยู่บนพื้น โดนวานิเพ็ตติโจมตีตอดเลือดจากระยะไกลฝ่ายเดียว

ต่อให้ท่า ‘เกล็ดน้ำแข็ง’ จะสร้างความเสียหายให้โคโคโดราได้ไม่มาก แต่การแบทเทิลไม่ได้จำกัดเวลา ต่อให้ดาเมจเบาหวิวแค่ไหน แต่โดนตอดไปเรื่อย ๆ ก็ตายได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

ปัจจัยที่มีผลต่อการแพ้ชนะในโลกความจริงมีเยอะมาก ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนในเกม รูปแบบการฝึกฝนโปเกมอนจึงสำคัญมาก

“เสี่ยวซินสอนมวยผมเข้าให้แล้วสิครับ เล่นเอาผมได้คิดเลย”

เฉินหยุนกล่าวด้วยความรู้สึกท่วมท้น เป็นบทเรียนลากเลือดจริง ๆ

ตอนแรกเพิ่งได้โคโคโดรามา แถมแค่อยากเห็นท่าไม้ตายน้ำแข็งของวานิเพ็ตติเฉย ๆ เพราะเขาเองก็เคยสนใจตัวนี้

โคโคโดราประเภทเหล็กได้เปรียบเห็น ๆ จะแพ้ได้ไง?

แต่เขาดันลืมนึกไปจริง ๆ ว่าวานิเพ็ตติมันบินได้...

โอวหยางซินยิ้มเขิน ๆ เม้มริมฝีปาก แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อ หลังจากหายตื่นเต้นเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าสไตล์การต่อสู้ของเธอออกจะ... ขี้โกงไปหน่อยสำหรับโคโคโดรา

แต่อย่างที่หลินเซิงกับฉู่เค่อเหลียนเคยพูดไว้ในคลิปแบทเทิลก่อนหน้านี้... มันคือแทคติกค่ะ!

“คุณโอวหยางรู้สึกยังไงกับการแบทเทิลโปเกมอนบ้างครับ?”

กู่ซินสังเกตเห็นสีหน้าของโอวหยางซินที่เปลี่ยนไป จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“สนุกมากค่ะ! พูดตามตรงนะคะเถ้าแก่ โปเกมอนพวกนี้รวมถึงกีฬาแบทเทิลโปเกมอน อีกไม่นานต้องดังระเบิดไปทั่วโลกแน่ ๆ!”

โอวหยางซินดึงสติกลับมาได้แล้ว เธอบีบแก้มเย็น ๆ นุ่มนิ่มของฮีโร่ตัวน้อยอย่างวานิเพ็ตติเบา ๆ พลางเอ่ยกับกู่ซินด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เธอกล้าฟันธงเลยว่าการแบทเทิลโปเกมอนต้องฮิตแน่! แถมจะฮิตแบบถล่มทลายด้วย!

เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าโปเกมอนมันมหัศจรรย์เกินไป! แถมการสั่งการให้โปเกมอนต่อสู้ก็สนุกสุดเหวี่ยง ทำให้คนเผลออินไปกับประสบการณ์ใหม่นี้ได้ง่าย ๆ

โปเกมอนคืออะไร? คือสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ที่โอวหยางซินไม่เคยฝันว่าจะได้ครอบครอง

มันเหมือนเวทมนตร์ชัด ๆ ความรู้สึกทึ่งและตื่นเต้นตอนที่เห็นวานิเพ็ตติใช้ท่า ‘เกล็ดน้ำแข็ง’ ยังคงตราตรึงอยู่ในใจเธอจนถึงตอนนี้

“งั้นก็ขอให้สมพรปากคุณโอวหยางนะครับ การที่ลูกค้าชอบ คือคำยืนยันที่ดีที่สุดสำหรับผมและเหล่าโปเกมอนแล้วครับ”

กู่ซินตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แม้แต่สาวออฟฟิศที่เคยบ้างานยังต้านทานเสน่ห์ของโปเกมอนและการแบทเทิลไม่ได้ ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจมาก

“เถ้าแก่ ผมขอสุ่มโปเกมอนอีกรอบ!”

เฉินหยุนมองโคโคโดราที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินอาหารอยู่ พลางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยกับกู่ซินอย่างจริงจัง

ความพ่ายแพ้เมื่อครู่ทำให้เขาตาสว่าง กะแล้วว่าต้องรีบปั้นตัวที่บินได้มาสักตัวถึงจะเวิร์คที่สุด!

“ท่านประธานคะ สิบเอ็ดโมงแล้วนะคะ”

โอวหยางซินชะงัก เหลือบมองเวลาแล้วเอ่ยเตือน

“ไม่รีบหรอก เดี๋ยวสุ่มเสร็จแล้วค่อยกลับบริษัท” เฉินหยุนส่ายหน้า

ยังไงสุ่มโปเกมอนก็ใช้เวลาไม่นานอยู่แล้ว

โอวหยางซินพูดไม่ออก แต่ก็ไม่ได้เร่งรัดอะไร เธอรู้สถานะตัวเองดีว่าเธอเป็นแค่เลขานุการ

อีกอย่าง วันนี้เฉินหยุนก็ไม่มีตารางงานสำคัญอะไรด้วย และเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเฉินหยุนจะสุ่มได้ตัวอะไรต่อ

“ถ้าอย่างนั้นเชิญครับคุณเฉิน”

เมื่อเห็นทั้งสองตกลงกันได้ กู่ซินก็ยินดีให้บริการอยู่แล้ว เขายื่นโปเกเด็กซ์ฉบับเจ้าของร้านให้เฉินหยุน

“แต่วันนี้คุณเฉินเหลือสิทธิ์สุ่มแค่สามครั้งแล้วนะครับ”

กู่ซินเอ่ยเตือน

“รู้แล้วน่า ผมเชื่อในดวงของผม!”

เฉินหยุนกดปุ่ม ‘GO’ อย่างมั่นใจ!

เขาไม่ได้หวังถึงขั้นโปเกมอนในตำนานหรอก ขอแค่ระดับกึ่งเทพ หรือโปเกมอนประเภทบินโหด ๆ สักตัวก็พอ!

“เถ้าแก่ หนูตัวนี้คือ?”

“เอ่อ... นี่คือโครัตตาครับ โปเกมอนประเภทปกติ ส่วนความเก่งก็...”

“ไม่ต้องพูดแล้วเถ้าแก่ ผมดูหน้าคุณก็รู้แล้ว”

เฉินหยุนตัดบทกู่ซินที่กำลังอึกอักทันควัน สีหน้าลำบากใจของเถ้าแก่มันชัดเจนเกินไป

โอวหยางซินปิดปากขำ อาการออกชัดเชียว

“เถ้าแก่ ดาวสีชมพูนี่คือ?”

เฉินหยุนชะงักเมื่อเห็นโปเกมอนที่สุ่มได้รอบนี้ โอวหยางซินชะโงกหน้าเข้ามาดู

เจ้าตัวเล็กน่ารัก ดูยังไงก็สายแบ๊วชัด ๆ

“นี่คือ ‘ปี’ ครับ ปกติจะนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับเด็ก ส่วนความเก่งกาจ... คุณคงเดาได้”

สีหน้ากู่ซินดูแปลก ๆ ถ้าเป็นผู้หญิงสุ่มได้ ‘ปี’ อาจจะชอบ แต่เฉินหยุนไม่น่าใช่แนวนี้

“ผมพอจะเดาออก...”

เฉินหยุนมุมปากกระตุก นี่มันอะไรกันครับเนี่ย?

เฉินหยุนกดออกจากหน้านี้แล้วจิ้ม GO ใหม่อีกรอบทันที สายตาจ้องเขม็งไปที่โปเกเด็กซ์

ไหว้ล่ะพี่ชายโปเกเด็กซ์ นี่โอกาสสุดท้ายแล้ว ขอตัวตึง ๆ หน่อยเถอะ!

เฉินหยุนภาวนาในใจ อย่างน้อยขอตัวที่มันดูได้หน่อย!

เงาดำค่อย ๆ ช้าลง จนหยุดนิ่งในที่สุด

“ว้าว! ตัวนี้เท่จังเลยค่ะ!”

โอวหยางซินมองโปเกมอนที่ปรากฏบนหน้าจอโปเกเด็กซ์ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ