บทที่ 49 มานาฟี หยุดมันเดี๋ยวนี้!
บทที่ 49 มานาฟี หยุดมันเดี๋ยวนี้!
ในกรณีของโยกิราสที่มีวีรกรรมกินภูเขาหายไปทั้งลูก จริงๆ แล้วสิ่งที่มันต้องการคือสารอาหารที่อยู่ในดิน ดังนั้นถึงแม้มันจะต้องการสารอาหารปริมาณมาก แต่แค่ให้กินโปเกบล็อกให้เพียงพอก็สามารถทดแทนได้
ส่วนโคโคโดราก็คล้ายกัน มันต้องการสารอาหารเพื่อการเติบโต แต่ก็ต้องการแร่เหล็กจำนวนมากเพื่อสร้างเกราะเหล็ก ถ้าจะใช้โปเกบล็อกประเภทเหล็กทดแทนแร่เหล็ก ก็ต้องใช้ปริมาณมหาศาลเลยทีเดียว
ดังนั้นความต้องการของโคโคโดราจึงไม่น้อยไปกว่าโยกิราสเลย เผลอๆ จะมากกว่าด้วยซ้ำ
“เรื่องกินไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ แต่เถ้าแก่ ผมอยากรู้ว่านิสัยของโคโคโดราตัวนี้เป็นยังไง?”
เฉินหยุนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามกู่ซินด้วยความปวดหัว
เรื่องกินจุเขารับได้ เพราะการกินได้คือกำไร ยิ่งกินเยอะก็ยิ่งแปลว่าโตไว ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ถ้าเจ้าโคโคโดราตัวนี้ดันมีพลังงานล้นเหลือเหมือนโยกิราสล่ะก็...
ห้องทำงานของเขาคงได้พินาศย่อยยับจริงๆ แน่
“นิสัยของโปเกมอนขึ้นอยู่กับแต่ละตัวครับ ส่วนตัวนี้... ดูเหมือนจะเงียบๆ นะครับ?”
กู่ซินครุ่นคิดเล็กน้อย สายตามองไปที่โคโคโดราที่ยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ตั้งแต่เดินออกมา
แต่ในวินาทีต่อมา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของกู่ซิน ขาสั้นป้อมทั้งสี่ของโคโคโดราก็ซอยยิกๆ ร่างเล็กๆ พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่ขัดกับรูปร่างอย่างสิ้นเชิง เป้าหมายคือเครื่องรักษาโปเกมอน!
โอวหยางซินกับเฉินหยุนถึงกับอ้าปากค้าง!
“อันนั้นชนไม่ได้นะเฮ้ย! มานาฟี หยุดมันเดี๋ยวนี้!”
กู่ซินหน้าเหวอ รีบตะโกนสั่งมานาฟีที่กำลังลอยสัปหงกอยู่ทันที
ถึงโคโคโดราจะตัวเล็ก แต่ร่างกายส่วนใหญ่เป็นเหล็กกล้า แถมพละกำลังยังมหาศาล ในโปเกเด็กซ์ระบุไว้ชัดเจนเลยว่า...
การพุ่งชนเต็มแรงของโคโคโดรา สามารถชนรถบรรทุกคว่ำได้เลยนะ!
ถ้าเครื่องรักษานั่นโดนโคโคโดราชนเข้าไป มีหวังได้พังยับเยินกลายเป็นเศษเหล็กแน่ๆ
“มานา~” มานาฟีสะดุ้งตื่นทันควัน ดวงตาคู่โตเปล่งประกายแสงสีฟ้าเข้มออกมา
ท่าไม้ตายประเภทพลังจิต ‘ไซโคคิเนซิส’!
ร่างของโคโคโดราที่กำลังตะกุยเท้าวิ่งอย่างบ้าคลั่งถูกพลังจิตตรึงร่างให้ลอยขึ้นกลางอากาศ ขยับไปไหนไม่ได้
เฉินหยุนยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่เหรอที่เถ้าแก่บอกว่า ‘เงียบๆ’?
“มันน่าจะหิวครับ...”
กู่ซินถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะหัวเราะแห้งๆ เขาหยิบโปเกบล็อกประเภทเหล็กออกมาจากตู้ที่เคาน์เตอร์ แล้วส่งสัญญาณให้มานาฟีปล่อยโคโคโดราลง
โคโคโดราสะบัดหัวไปมา พอเห็นโปเกบล็อกก็พุ่งเข้าใส่ทันที แล้วเริ่มแทะกินคำเล็กๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“เห็นไหมครับ มันแค่หิว พออิ่มแล้วก็นิ่งเงียบเชียว”
กู่ซินระบายลมหายใจยาว ยิ้มบอกเฉินหยุนเพื่อแก้ตัว
“ถึงเมื่อกี้จะมีอุบัติเหตุนิดหน่อย แต่โคโคโดราตัวนี้ยอดเยี่ยมมากครับ โดยเฉพาะนี่คือโคโคโดราที่มีคุณสมบัติพิเศษ ‘เฮฟวี่เมทัล’”
“เฮฟวี่เมทัลเป็นคุณสมบัติที่หายากมากในเผ่าพันธุ์โคโคโดราครับ เมื่อโตเต็มที่แล้ว โคโคโดราตัวนี้จะต้องเป็นกำลังหลักที่แข็งแกร่งของคุณเฉินแน่นอน”
กู่ซินทำสีหน้าจริงจัง ใช่แล้ว นี่คือโคโคโดราที่มีคุณสมบัติเฮฟวี่เมทัลเชียวนะ!
บอสโกโดรา ร่างวิวัฒนาการขั้นสุดท้าย เป็นโปเกมอนที่มีน้ำหนักตัวมหาศาลอยู่แล้ว และภายใต้คุณสมบัติเฮฟวี่เมทัล น้ำหนักตัวของมันจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
ด้วยน้ำหนักมหาศาล พละกำลังและแรงเฉื่อยจากการเคลื่อนที่ของบอสโกโดราย่อมรุนแรงจนน่าสยดสยอง
โดยเฉพาะเมื่อใช้ท่าไม้ตายประเภทเหล็กอย่าง ‘เฮฟวี่บอมเบอร์’ ซึ่งความรุนแรงของท่านี้จะคำนวณจากส่วนต่างน้ำหนักของทั้งสองฝ่าย
นี่มันสวรรค์สร้างมาเพื่อบอสโกโดราสายเฮฟวี่เมทัลชัดๆ!
บอกได้เลยว่า การพุ่งชนเพียงครั้งเดียวของบอสโกโดราเฮฟวี่เมทัล ถ้าชนโดนโปเกมอนตัวบางๆ เข้าไป เลือดหายวูบไปครึ่งหลอดได้ง่ายๆ เลยครับ!
“เข้าใจแล้วครับ เถ้าแก่ ตัวนี้ราคาเท่าไหร่?”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายที่จริงใจของกู่ซิน เฉินหยุนก็สูดหายใจลึก ช่างมันเถอะ จะรื้อบ้านหรือไม่ก็ช่างมัน
ขอแค่เก่งก็พอ! เขาเลี้ยงไหวอยู่แล้ว
“สำหรับโคโคโดราที่มีเฮฟวี่เมทัล ราคาอยู่ที่สามแสนสองหมื่นครับ”
กู่ซินคำนวณราคา บอสโกโดรามีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับสูงอยู่แล้ว ยิ่งมีคุณสมบัติพิเศษอย่างเฮฟวี่เมทัล ราคาก็ยิ่งอัปขึ้นได้อีก
ได้ยินราคานี้ โอวหยางซินถึงกับหนังตากระตุก แพงเวอร์!
แต่พอนึกถึงโยกิราสของเฉินหยุน โอวหยางซินก็เงียบกริบ
“ตกลงครับ รูดบัตรเลย”
เฉินหยุนไม่กะพริบตาด้วยซ้ำตอนหยิบบัตรออกมา
แพงสิดี! ยิ่งแพงก็ยิ่งแปลว่าโคโคโดราตัวนี้มีศักยภาพและความหายากสูง!
“ขอบคุณที่อุดหนุนครับ” กู่ซินรูดบัตรให้เฉินหยุนด้วยรอยยิ้ม
เปิดประเดิมวันนี้ได้สวยงามจริงๆ
“เอาล่ะครับคุณผู้หญิงคนสวย ถึงตาคุณแล้ว”
กู่ซินยังไม่รีบแพ็คโปเกบล็อกให้เฉินหยุน แต่ยื่นสารานุกรมประจำร้านให้กับโอวหยางซินที่อยู่ในชุดทำงานทะมัดทะแมง
โอวหยางซินรับสารานุกรมมาด้วยความประหม่าเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเฉินหยุนที่กำลังก้มลงเล่นกับโคโคโดรา
“ทำตัวตามสบายเถอะเสี่ยวซิน นี่ไม่ใช่ที่บริษัทนะ”
เฉินหยุนสังเกตเห็นท่าทีของโอวหยางซิน จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มบอก
โอวหยางซินเป็นลูกหลานของญาติที่แนะนำมา ถือว่าเป็นน้องสาวคนหนึ่งของเขา เธอทำงานจริงจังและรอบคอบมาก เสียอย่างเดียวคือบ้างานไปหน่อย
เฉินหยุนชอบทัศนคติแบบนี้ แต่บางทีก็ปวดหัวเหมือนกัน น้องคนนี้ตึงเกินไปจริงๆ
“ค่ะ”
โอวหยางซินเม้มปากแน่น ทำตามขั้นตอนที่เฉินหยุนทำเมื่อครู่ ใช้นิ้วกดลงบนปุ่ม ‘GO’
เธอก็สนใจสิ่งมีชีวิตที่แสนมหัศจรรย์และฉลาดเฉลียวพวกนี้เหมือนกัน แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
เงาดำหมุนวนช้าลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งและสว่างวาบขึ้น
“เอ๊ะ? นี่มันไอศกรีมเหรอคะ?”
เมื่อเห็นภาพโปเกมอนที่ปรากฏบนหน้าจอ โอวหยางซินก็สมองรวนไปชั่วขณะ
“ถ้าจะบอกว่าเป็นไอศกรีมก็ไม่ผิดหรอกครับ คุณผู้หญิงดวงดีเหมือนกันนะเนี่ย นี่มันเครื่องปรับอากาศเคลื่อนที่ชัดๆ ต่อไปหน้าร้อนไม่ต้องเปิดแอร์แล้วครับ”
กู่ซินชะโงกหน้ามาดูแล้วเลิกคิ้ว ก่อนจะเอ่ยแซวโอวหยางซินด้วยรอยยิ้ม
อืม... ก็แหม มีโปเกมอนประเภทน้ำแข็งแล้วนี่นา ค่าไฟแอร์หน้าร้อนประหยัดไปได้เยอะเลย