บทที่ 48 นี่มันตัวล้างผลาญอีกตัวแล้วนะเนี่ย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคลิปวิดีโอโปเกมอนของกู่ซินกลายเป็นไวรัลใน Bilibili อีกครั้ง โดยเฉพาะคลิปที่เพิ่งลงเมื่อคืนนี้

การประลองสองรอบทำให้ผู้คนได้เห็นโปเกมอนหลากหลายชนิดมากขึ้น แถมยังมีฉากเด็ดระดับตำนานอย่าง ‘ศึกเทพธิดาตีกัน’ ระหว่างฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน

ในฐานะสองดอกไม้งามแห่งมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อันดับหนึ่ง ทั้งฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนต่างก็ดังเปรี้ยงปร้างจนฉุดไม่อยู่

โดยเฉพาะฉู่เค่อเหลียน...

อืม... ก็แหม ในคลิปก่อนหน้านี้ ฉากที่เธอดวลกับหลินเซิงแล้วหัวร้อนจนสติแตก มันตลกเกินไปนี่นา

“ฮึ! ทีนี้รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของฉันหรือยัง?”

ฉู่เค่อเหลียนนอนกอดฮิโตคาเงะกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง อ่านคอมเมนต์ในจอแล้วก็ยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุข

ส่วนคอมเมนต์จำพวก ‘แค่โชคดีเฉยๆ หรอก’, ‘ไม่มีน้ำใจนักกีฬาเลย’, ‘ทำแบบนี้ไม่ยุติธรรมกับเซนิกาเมะ’ อะไรพวกนั้น ฉู่เค่อเหลียนกรองทิ้งจากสมองโดยอัตโนมัติ

ตลกหรือเปล่าฮะ?

นัคคราของคุณหนูอย่างฉันสามารถตบไอ้เต่าพ่นน้ำนั่นจนหงายท้องพลิกตัวไม่ได้ มันเรียกว่าฝีมือย่ะ! ไม่ยุติธรรมตรงไหนมิทราบ?

จะโทษก็ต้องโทษไอ้เต่าตัวนั้นเองสิ ใครใช้ให้กระดองมันใหญ่เทอะทะขนาดนั้นล่ะ?

“เอ๊ะ? กลิ่นอะไรไหม้ๆ?”

ฉู่เค่อเหลียนย่นจมูกฟุดฟิด กะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย แต่วินาทีถัดมา สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นผ้าปูที่นอน...

“กรี๊ดดดด! ฮิโตคาเงะ หางของลูก!”

“ลิ ลิ~!”

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังลั่นออกมาจากห้องนอนอันอบอุ่น ผสมปนเปไปกับเสียงร้องตื่นตระหนกของฮิโตคาเงะ

อืม... ดูท่าว่าคืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่แสนวิเศษแน่ๆ

...

เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศแจ่มใสไร้เมฆฝน

กู่ซินเปิดประตูร้าน บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายอย่างสบายตัว

“หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดีนะ~”

กู่ซินจุดบุหรี่สูบ เมื่อวานเขานอนหลับสบายเต็มอิ่มจริงๆ

ก็แหม เมื่อวานขายของดีขนาดนั้นนี่นา

“โอ๊ะ~ เถ้าแก่ เปิดร้านตรงเวลาดีนี่ครับ”

พอกู่ซินสูบบุหรี่เสร็จและกำลังจะกดสั่งมื้อเช้า เสียงหยอกเย้าก็ดังมาจากไม่ไกล

“ฮ่าๆ~ คุณเฉิน วันนี้ก็มาเช้าเหมือนกันนะครับ”

กู่ซินหันไปมอง ภาพที่ปรากฏคือเฉินหยุนในชุดสูทเต็มยศดูภูมิฐานสมเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ และด้านหลังเขาก็มีสาวสวยวัยทำงานที่ดูอายุน้อยกว่าเดินตามมาด้วย

ดูทรงแล้วน่าจะเป็นพนักงานหรือเลขาฯ ของเฉินหยุน

กู่ซินเพิ่งรู้จากในกลุ่มแชตเมื่อวานว่า ที่แท้เฉินหยุนก็เป็นถึงประธานบริษัท

อืม... ลูกเศรษฐีออกมาทำธุรกิจเองตามสูตรเป๊ะ

“ไม่เช้าแล้วครับ ผมเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จแล้วด้วยซ้ำ นี่เห็นว่าพอมีเวลาว่าง ก็เลยแวะมาอุดหนุนเถ้าแก่ไงครับ”

เฉินหยุนหัวเราะ ตอนนี้มันสิบโมงกว่าแล้วนะ...

“จริงสิครับ นี่คือเลขาฯ ของผม โอวหยางซิน วันนี้เธอก็สนใจอยากจะมาซื้อโปเกมอนที่ร้านเถ้าแก่เหมือนกัน”

โอวหยางซินมองกู่ซินด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วพยักหน้าทักทายอย่างมีมารยาท

“สวัสดีครับ เชิญด้านในเลยครับ”

กู่ซินยิ้มกว้าง เขาชอบลูกค้าแบบนี้ที่สุด ลูกค้าที่ช่วยหาลูกค้าใหม่มาให้เนี่ย!

พอเข้ามาในร้าน กู่ซินก็ทักทายดีแอนซี

“ขั้นตอนต่างๆ ผมคิดว่าคุณเฉินน่าจะทราบดีอยู่แล้ว”

“แน่นอนครับ”

เฉินหยุนหยิบโปเกเด็กซ์ออกมาสแกนเก็บข้อมูลมานาฟีอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะรับสารานุกรมสุ่มโปเกมอนมาจากดีแอนซีแล้วพยักหน้า

โอวหยางซินมองดีแอนซีที่ดูสง่างามและน่ารักด้วยความทึ่ง เธอเชื่อแล้วว่าไอ้ตัวป่วนอย่างโยกิราสน่ะมันเป็นข้อยกเว้นจริงๆ!

เมื่อวานโยกิราสเล่นแทะโต๊ะทำงานของเฉินหยุนพังไปตั้งสามตัว ทำเอาโอวหยางซินจำฝังใจไม่ลืม

เจ้านั่นมันตัวล้างผลาญชัดๆ

“งั้นเริ่มกันเลยครับ มาดูกันว่าคราวนี้คุณเฉินจะสุ่มได้ตัวอะไร” กู่ซินเสิร์ฟน้ำให้ทั้งสองคน แล้วยิ้มมองเฉินหยุน

“ด้วยดวงของผม ไม่แน่อาจจะได้ระดับกึ่งเทพอีกสักตัวก็ได้นะ”

“...หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ”

กู่ซินยิ้มแห้งๆ คุณเฉินนี่ก็เป็นคนตลกเหมือนกันนะเนี่ย

พ่อคุณเอ๊ย มีโยกิราสตัวนึงแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ ยังจะเอาระดับกึ่งเทพอีกตัว?

GO!

เฉินหยุนไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้นิ้วกดปุ่ม GO บนสารานุกรม แล้วจ้องมองเงาดำที่หมุนติ้วบนหน้าจอเขม็ง

โอวหยางซินเองก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสนใจ เธอก็อยากรู้นักว่าไอ้ระบบสุ่มโปเกมอนที่ว่าเนี่ยมันเป็นยังไง

เงาดำกะพริบถี่ๆ ก่อนจะค่อยๆ หยุดลง

“เอ่อ... เถ้าแก่ นี่มันตัวอะไรครับ?”

พอเห็นภาพโปเกมอนบนหน้าจอชัดๆ เฉินหยุนก็ชะงักไป

“อิโตมารุครับ เป็นโปเกมอนประเภทแมลงและพิษ”

กู่ซินเหลือบตามอง มันคือแมงมุมสีเขียวหน้าตาเหมือนของเล่น

“แมงมุมเหรอ... เถ้าแก่ ตัวนี้เก่งไหมครับ?” เฉินหยุนขมวดคิ้ว แมงมุมก็ไม่ใช่ว่าจะรับไม่ได้หรอก แต่เขาอยากรู้ว่าเจ้าอิโตมารุนี่มันเก่งแค่ไหน

“อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางล่างครับ ไม่ถือว่าเก่งมาก” กู่ซินลังเลเล็กน้อยแต่ก็ตอบไปตามความจริง

ร่างวิวัฒนาการของอิโตมารุคืออาริอาโดส ซึ่งถ้าพูดถึงความแข็งแกร่งเพียวๆ ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร

“งั้นผมสุ่มใหม่” ได้ยินดังนั้นเฉินหยุนก็กดสุ่มใหม่ทันทีโดยไม่ลังเล

โอวหยางซิน: “...”

ถ้าเก่งก็ว่าไปอย่าง แต่นี่นอกจากจะไม่เก่งแล้วหน้าตายังประหลาดอีก เฉินหยุนไม่เอาแน่นอน

กู่ซินก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ก้มหน้าก้มตากดสั่งมื้อเช้าในมือถือต่อ

“เถ้าแก่ ตัวนี้ล่ะครับ?”

ภาพบนหน้าจอหยุดนิ่งอีกครั้ง เฉินหยุนเอ่ยถามกู่ซิน

“ไหนขอผมดูหน่อย โอ้~ เจ้าตัวนี้ไม่เลวเลยนะครับ”

กู่ซินเลิกคิ้ว มองดูเจ้าตัวเล็กในรูป

“มันชื่อว่า ‘โคโคโดรา’ ครับ เป็นประเภทเหล็กและหิน ศักยภาพยอดเยี่ยมมาก”

กู่ซินแนะนำด้วยรอยยิ้ม ต้องยอมรับเลยว่าดวงของเฉินหยุนนี่ดีจริงๆ สุ่มครั้งที่สองก็ได้โคโคโดราแล้ว

ร่างวิวัฒนาการร่างสุดท้ายของโคโคโดราคือ ‘บอสโกโดรา’ โปเกมอนรุ่นเฮฟวี่เวต นอกจากรูปร่างจะเท่บาดใจแล้ว ความแข็งแกร่งของบอสโกโดราก็น่าประทับใจมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บอสโกโดราสามารถวิวัฒนาการร่างเมก้าได้ด้วย!

กู่ซินปรายตามองเฉินหยุนด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด

“ประเภทเหล็กกับหินงั้นเหรอ”

ดวงตาของเฉินหยุนเป็นประกาย อาจจะเป็นเพราะโยกิราส ทำให้เขารู้สึกถูกชะตากับโปเกมอนสายหินเป็นพิเศษ

แถมเจ้าโคโคโดราตัวนี้ยังมีธาตุเหล็กแถมมาด้วย

“ดูไปดูมาก็น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย” โอวหยางซินขยับเข้าไปดูใกล้ๆ

รูปร่างโดยรวมของโคโคโดราเหมือนสัตว์สี่ขาตัวน้อย บนตัวมีเกราะเหล็กสีขาวปกคลุมอยู่บางส่วน ดวงตาสีฟ้า ร่างกายสีเทาเข้ม

มองแวบแรกอาจจะดูแปลกๆ แต่พอมองนานๆ เข้ากลับรู้สึกว่ามันน่ารักแบบแปลกๆ ดี

“เอาตัวนี้แหละครับเถ้าแก่!”

ไม่ลังเลอีกต่อไป ในเมื่อเถ้าแก่บอกว่าศักยภาพยอดเยี่ยม ก็ไม่มีเหตุผลให้พลาด!

เฉินหยุนตัดสินใจเด็ดขาด

“งั้นรอสักครู่นะครับ” กู่ซินพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็เดินนำเจ้าตัวเล็กที่เดินต้วมเตี้ยมออกมา

เฉินหยุนยกโปเกเด็กซ์ขึ้นส่องทันที

<ติ๊ด~ โคโคโดรา ประเภทเหล็กและหิน โปเกมอนเกราะเหล็ก คุณสมบัติพิเศษ: เฮฟวี่เมทัล ท่าไม้ตาย: ชน, แข็งตัว, เมทัลคลอว์ (กรงเล็บโลหะ) โปเกมอนที่น่าปวดหัว เพื่อสร้างร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า มันจะขุดกินแร่เหล็กบนภูเขา แต่บางครั้งก็ไปกินสะพานหรือรางรถไฟด้วย>

เสียงสังเคราะห์จากโปเกเด็กซ์ดังขึ้นข้างหูคนทั้งสาม เฉินหยุนมองดูข้อมูลในจอ รอยยิ้มบนหน้าค่อยๆ จางหายไป

กินแร่เหล็ก บางครั้งก็กินสะพานหรือรางรถไฟ?

“นี่มันตัวล้างผลาญอีกตัวแล้วนะเนี่ย?” โอวหยางซินอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ

พูดถึงตรงนี้ โอวหยางซินก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองโยกิราสที่กำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยอยู่แทบเท้าเฉินหยุน

“เอ่อ... พูดกันตามตรง โคโคโดราอาจจะกินเก่งกว่าโยกิราสอีกนะครับ...”

กู่ซินยิ้มแห้งๆ พลางแก้ความเข้าใจผิดของโอวหยางซิน

อืม นี่แหละคือเหตุผลที่เขาทำท่าอึกอักเมื่อกี้ เพราะเจ้าโคโคโดราเนี่ย มันกินล้างกินผลาญยิ่งกว่าโยกิราสซะอีก

อานุภาพของจอมตะกละมันน่ากลัวนะจะบอกให้ ดูสิ พอข้อมูลในโปเกเด็กซ์เด้งขึ้นมา

เฉินหยุนถึงกับเงียบกริบไปเลย