บทที่ 45 ฉันจะขิงมานาฟีสักหน่อยมันจะทำไม?

พอมีของดีใหม่ๆ เข้ามา ก็อดไม่ได้ที่จะอยากอวดสักหน่อย กู่ซินถ่ายคลิปวิดีโอตอนที่ดีแอนซีกับมานาฟีกำลังเล่นหยอกล้อกัน แล้วกดส่งลงไปในกลุ่มแชตทันที

“สมาชิกใหม่ของบ้านโปเกมอน ‘มานาฟี’ ครับ ฮ่าๆ~ ทุกคนคิดว่าไงบ้าง?”

กู่ซินใช้นิ้วจิ้มหน้าจอโทรศัพท์เบาๆ พลางตักไอศกรีมที่เพิ่งมาส่งเข้าปากอย่างอารมณ์ดี

มานาฟีขยับเข้ามาใกล้กู่ซิน จ้องมองไอศกรีมด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อยากกินหน่อยไหมเจ้าตัวเล็ก?” กู่ซินหยิบช้อนคันใหม่จากตู้ด้านหลัง ตักไอศกรีมขึ้นมาหนึ่งคำแล้วป้อนเข้าปากมานาฟี

“มานา!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความหวานและความเย็นสดชื่นที่แผ่ซ่านในปาก ดวงตากลมโตของมานาฟีก็เป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที มันส่งเสียงร้องออกมาอย่างมีความสุข

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่กู่ซินเหมือนจะเห็นประกายดาววิบวับรอบตัวมานาฟีด้วย? นั่นมันสายตาแห่งความคาดหวังชัดๆ!

“ฮ่าๆ~ ถ้าหนูชอบก็กินเยอะๆ เลย เดี๋ยวป๋าจัดให้ทุกวัน”

กู่ซินขยี้หัวเล็กๆ ของมานาฟีด้วยความเอ็นดู แล้วยกถ้วยไอศกรีมส่งให้มานาฟี อื้ม... สัมผัสของมานาฟีนี่มันนุ่มนิ่มจริงๆ เหมือนกำลังจับเยลลี่อยู่เลย

“มานา~ นา~”

มานาฟียิ้มแก้มปริ มือเล็กๆ กำช้อนไว้อย่างจริงจัง อีกมือก็ประคองถ้วยไอศกรีม แถมยังร้องเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี

กู่ซินมองดูมานาฟีกับดีแอนซีที่นั่งดูการ์ตูนด้วยกันแล้วก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงมองมือถือ

สวยแต่เด็กยันโต: ‘ว้าว~ ตัวเล็กนิดเดียวน่ารักจัง!’

คุณหนูคือดาวมหาลัย: ‘ดูจากรูปร่างแล้ว เป็นประเภทน้ำใช่ไหมคะ? รู้สึกว่าแบ๊วสุดๆ ไปเลย เสียงก็นุ่มนิ่มมาก’

เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ‘พูดตรงๆ นะ สู้จิ้งจอกของผมไม่ได้หรอก’

สวยแต่เด็กยันโต: ‘ใช่ๆๆ สู้จิ้งจอกตัวผู้ของนายไม่ได้หรอก (สติกเกอร์หน้ากวน)’

นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘เดี๋ยวนะคะ พวกเราเพิ่งจะออกมาเอง เถ้าแก่เสกมานาฟีออกมาตอนไหนเนี่ย?’

กู่ซินอ่านข้อความของเหล่าลูกค้า คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมาส่องไปที่มานาฟี จากนั้นก็ถ่ายรูปข้อมูลบนหน้าจอส่งลงไปในกลุ่ม

‘มานาฟี ประเภทน้ำ โปเกมอนท่องสมุทร คุณสมบัติพิเศษ: ร่างกายชุ่มชื้น ท่าไม้ตาย: สลับจิตใจ, ไฮโดรปั๊ม, เมจิคัลไชน์, เอเนอจี้บอล, พายุหิมะ, ท่องคลื่น, พลังจิต และอื่นๆ เกิดในก้นบึ้งทะเลที่หนาวเย็น ร่างกายร้อยละ 80 ประกอบด้วยน้ำ ใช้พลังมหัศจรรย์ที่ติดตัวมาแต่เกิดทำให้สื่อใจกับโปเกมอนตัวไหนก็ได้ เป็นโปเกมอนมายาประเภทน้ำในตำนาน’

ทันทีที่รูปภาพนี้ถูกอัปโหลดลงกลุ่ม แชตกลุ่มก็เงียบกริบไปในทันที

รายชื่อท่าไม้ตายสุดโหดที่เรียงรายกันเป็นพรืดนั่น แล้วไหนจะประโยคสำคัญจุดนั้นอีก

‘โปเกมอนมายา’ ประเภทน้ำในตำนานงั้นเหรอ?

ผ่านไปพักใหญ่...

‘เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น’ ยกเลิกข้อความ

เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ‘ขอโทษครับเมื่อกี้ผมเสียงดังไปหน่อย ทุกคนทำเป็นไม่เห็นนะ มานาฟีน่ารักที่สุดในโลก! (อิจฉาจนตัวบิด.JPG)’

โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘??? (หน้ามีเครื่องหมายคำถาม.JPG)’

สวยแต่เด็กยันโต: ‘กรี๊ดดดด! เถ้าแก่คะ ฉันก็เป็นคนในครอบครัวเถ้าแก่นะ ให้ฉันกอดมานาฟีบ้างสิ!’

คุณหนูคือดาวมหาลัย: ‘เถ้าแก่ขาดแฟนไหมคะ? ฉันเป็นดาวมหาวิทยาลัยที่สวยที่สุดในเซี่ยงไฮ้นะ ฉันดูแลมานาฟีกับดีแอนซีได้แน่นอนค่ะ!’

นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘(o.o) รายชื่อท่าไม้ตายจะเวอร์เกินไปแล้วมั้งคะ? นี่มันโปเกมอนเทพเจ้าอะไรเนี่ย’

เถ้าแก่กู่: ‘(สติกเกอร์ยิ้มหวานอย่างผู้ดี)’

เมื่อเห็นข้อความแสดงความตื่นตะลึงและอิจฉาตาร้อนที่เด้งรัวๆ ในกลุ่ม กู่ซินก็ส่งสติกเกอร์ตอบกลับไปด้วยความฟิน

การได้ขิงและอวดของดี มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ไม่ใช่เหรอ?

เขาจะอวดความน่ารักของมานาฟีบ้านตัวเองสักหน่อยมันจะผิดตรงไหน? ข่าวดีก็ต้องแบ่งปันให้ทุกคนรู้สิ!

“อย่างเอาอ่ะจารย์~”

อวดเสร็จก็ทำตัวเป็นเสือซุ่ม กู่ซินเอนกายลงบนเก้าอี้นุ่มอย่างสบายใจเฉิบ แล้วสั่งไอศกรีมมาเพิ่มอีกถ้วย

ตอนนี้จะบ่ายสามแล้ว ไม่รู้ว่าช่วงบ่ายจะมีลูกค้าหน้าใหม่เข้ามาอีกหรือเปล่านะ?

“โปเกมอนมายาในตำนานงั้นเหรอ สุดยอดไปเลยแฮะ”

อีกด้านหนึ่ง บนรถระหว่างทางกลับบ้าน หลังจากที่หร่วนซินอี้อ่านคู่มือเทรนเนอร์มือใหม่จนเข้าใจแล้วว่าโปเกมอนในตำนานคืออะไร เธอก็ได้แต่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

มิน่าล่ะคนในกลุ่มถึงได้ตื่นเต้นกันขนาดนั้น ที่แท้เจ้ามานาฟีตัวเล็กน่ารักนั่นก็มีบารมีสูงส่งขนาดนี้นี่เอง

“ก็ระดับเถ้าแก่ซะอย่าง อีกอย่างดีแอนซีก็เป็นโปเกมอนมายาเหมือนกัน”

“เอ๊ะ? ดีแอนซีก็ด้วยเหรอ?”

“เจ้สมองกลับแล้วเหรอ? เจ้ไม่ได้ใช้โปเกเด็กซ์สแกนข้อมูลดีแอนซีหรือไง?”

หร่วนโหย่วซิ่วหนังตากระตุก มองพี่สาวตัวเองด้วยสายตาเอือมระอา

“ก็ตอนนั้นฉันมัวแต่ตื่นเต้นกับฟุชิกิดาเนะอยู่นี่นา” หร่วนซินอี้หัวเราะแห้งๆ

เธอตื่นเต้นจนลืมไปเลยว่าดีแอนซีก็เป็นโปเกมอนเหมือนกัน

“แถมยังนึกไม่ถึงด้วยว่าพี่เฉินหยุนจะมาซื้อสัตว์เลี้ยงร้านนี้ด้วย”

หร่วนโหย่วซิ่วกลอกตาตามความเคยชิน ก่อนจะก้มดูหน้าจอแชตส่วนตัวกับเฉินหยุนในมือถือ

“เฉินหยุน? นายน้อยแห่งกลุ่มทุนหัวฉีคนนั้นน่ะเหรอ?” หร่วนซินอี้ชะงัก

“ใช่ ลุงเฉินสนิทกับพ่อเราจะตาย พี่เฉินหยุนยังเคยมากินข้าวที่บ้านเราตั้งหลายครั้ง เจ้ไม่ได้แอด WeChat เขาไว้เหรอ?” หร่วนโหย่วซิ่วมองพี่สาวอย่างแปลกใจอีกรอบ

“ฉันจะไปสนใจเรื่องพรรค์นั้นทำไมเล่า” หร่วนซินอี้เบะปาก เรื่องการเข้าสังคมของผู้ใหญ่ในบ้าน เธอไม่เคยสนใจอยู่แล้ว

“แล้วก็คนชื่อ ‘คุณหนูคือดาวมหาลัย’ เนี่ย ตอนนี้ดาวมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อันดับหนึ่งที่ใครๆ ก็ยอมรับคือไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนแห่งตระกูลไป๋ ส่วนผู้หญิงอีกคน น่าจะเป็นฉู่เค่อเหลียนที่อยู่ในคลิปวิดีโอแน่ๆ”

หร่วนโหย่วซิ่วไล่ดูรายชื่อสมาชิกในกลุ่มแล้วก็ได้แต่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

ให้ตายสิ คนในกลุ่มนี้ไม่มีใครธรรมดาสักคน แม้แต่เจ้าของฉายาจิ้งจอกนั่นก็ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฉินหยุน

ช่างเถอะ มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดี

หร่วนโหย่วซิ่วส่ายหน้า จะคิดมากไปทำไม

“เจ้”

“หา? มีอะไร?”

หร่วนซินอี้ที่กำลังไถหน้าจอกลุ่มแชตเงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ

หร่วนโหย่วซิ่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูดออกมา

หร่วนซินอี้ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ ปกติน้องชายตัวแสบคนนี้ทั้งฉลาดทั้งเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอตั้งเยอะ

“พรุ่งนี้เจ้ไปขอเงินพ่อเพิ่มหน่อยสิ บอกว่าจะเอาไปซื้อเครื่องสำอางกับเสื้อผ้าก็ได้ แล้วเอามาให้ผมยืมหน่อย”

พอเห็นมานาฟีแล้ว ใจเขามันคันยุบยิบ โปเกมอนในตำนานเชียวนะ! เขาเองก็อยากได้บ้าง!

“ฮะ? เงินแกหมดแล้วเหรอ?” หร่วนซินอี้ได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป

ถึงเธอจะไม่ฉลาดเท่าน้องชาย แต่เรื่องแค่นี้เธอก็เดาออก สงสัยหร่วนโหย่วซิ่วอยากจะซื้อโปเกมอนเพิ่มแน่ๆ

“ปกติผมไม่ได้ใช้เงินนี่นา บัตรอีกใบก็อยู่ที่แม่” หร่วนโหย่วซิ่วตอบอย่างจนปัญญา

เขาเป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่มาตลอด เป็นเด็กดีศรีสังคม แถมที่บ้านยังเข้มงวด เงินเก็บน่ะมี แต่แม่เก็บไว้ให้หมดแล้ว

วันนี้ซื้อเอเลคิดไป เงินในตัวเขาก็ร่อยหรอเต็มที

จะให้ไปขอแม่คืนก็ไม่ได้ ไม่งั้นแม่ต้องสงสัยแน่ๆ ว่าจู่ๆ จะเอาเงินไปทำอะไร

“แล้วทำไมนายไม่ไปขอเองยะ?” หร่วนซินอี้ถามกลับอย่างไม่พอใจ

“ผู้หญิงใช้เงินเก่งมันเรื่องปกตินี่นา อีกอย่าง ยังไงพ่อก็ไม่ตีเจ้อยู่แล้ว” หร่วนโหย่วซิ่วยักไหล่

หร่วนซินอี้แค่นหัวเราะ เหอะ ใช่สิ พ่อน่ะไม่ค่อยลงไม้ลงมือกับเธอหรอก แต่เรื่องบ่นน่ะไม่มีทางรอดแน่

แถมถ้าเกิดพ่อสืบสาวราวเรื่องจนรู้ว่าเธอขอเงินไปซื้อสัตว์เลี้ยง มีหวังโดนบ่นหูชาจนตายกันไปข้าง

“ไสหัวไปไกลๆ เลยไอ้น้องบ้า อยากได้เงินก็ไปขอพ่อเองสิยะ!”