บทที่ 41 โยกิราสล้างผลาญเกินไปแล้ว
บทที่ 41 โยกิราสล้างผลาญเกินไปแล้ว
“จริงๆ แล้วร้านของผมเพิ่งเปิดได้ไม่กี่วันครับ ลูกค้าเลยยังน้อยอยู่ แต่ถ้าอยากแบทเทิลกัน ก็นัดเจอกันข้างนอกได้ครับ”
“สนามหลังร้านของผมเปิดให้ใช้เป็นสนามประลองฟรี แต่ถ้าคุณลูกค้าจะไปแบทเทิลข้างนอก แนะนำให้เลือกสถานที่ที่ปลอดภัยหน่อยนะครับ”
“อีกอย่างหนึ่งคือ โดยปกติแล้วท่าไม้ตายของโปเกมอนมักจะทิ้ง ‘ร่องรอย’ ความเสียหายไว้บนสนามพอสมควร ถ้าไปสู้ในที่สาธารณะ ก็ต้องจัดการเรื่องการซ่อมแซมความเสียหายและทำความสะอาดด้วยนะครับ”
กู่ซินเอ่ยเตือนหร่วนซินอี้ แม้ว่าตอนนี้โปเกมอนของลูกค้าส่วนใหญ่จะยังไม่แข็งแกร่งมาก ความเสียหายต่อสนามประลองจึงยังไม่รุนแรงเท่าไหร่
แต่ถึงอย่างไรมันก็ส่งผลกระทบอยู่ดี ถ้าสู้กันในสวนบ้านตัวเองก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นที่สาธารณะก็ต้องระวังให้มาก
“รับทราบค่า~”
หร่วนซินอี้ตอบรับกู่ซินด้วยรอยยิ้มสดใส
จากนั้นเธอก็มองกลุ่มแชตในมือถือ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถ่ายรูปฟุชิกิดาเนะที่กำลังเคี้ยวโปเกบล็อกอย่างมีความสุขส่งลงไปในกลุ่ม
นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘น้องใหม่มารายงานตัวค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวกับพี่ๆ ด้วยนะคะ~ (สติกเกอร์จิบชา)’
เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ‘โชว์รูปโปเกมอนของเด็กใหม่หน่อยครับ!’
นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘เอิ่ม~ ของฉันคือตัวนี้ค่ะ น้องชื่อฟุชิกิดาเนะ’
คุณหนูคือดาวมหาลัย: ‘ว้าว~ ดูน่ารักจังเลย ตัวสีเขียวด้วย ธาตุอะไรเหรอ?’
นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘ในโปเกเด็กซ์บอกว่าเป็นประเภทหญ้ากับพิษค่ะ’
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘สีเขียวแห่งชีวิตดูสุขภาพดีแท้ๆ แต่ดันมีพิษซะงั้น ร้ายกาจจริงๆ’
สวยแต่เด็กยันโต: ‘อ้าว? พี่หยุน ทำไมกลับถึงบ้านเร็วจัง โยกิราสไม่ป่วนแล้วเหรอ?’
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘เห้อ~ อย่าให้พูดเลย โต๊ะทำงานตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาโดนไอ้ลูกชายแทะแหว่งไปอีกแล้ว (สติกเกอร์กุมขมับร้องไห้)’
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘(รูปภาพ) (คลิปวิดีโอ)’
เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ‘ฮ่าๆๆ~ ขำจะขิต เฮียก็มีวันนี้เหมือนกันเหรอเนี่ย’
คุณหนูคือดาวมหาลัย: ‘โยกิราสน่ารักเกินไปแล้ว! พี่หยุน ถ้าทนโยกิราสจอมรื้อบ้านไม่ไหว แนะนำให้ขายต่อมาทางนี้นะคะ!’
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘ฝันไปเถอะ’
เมื่อเห็นรูปที่ ‘โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ’ ส่งมา หร่วนซินอี้ก็หลุดขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
โต๊ะทำงานที่ดูหรูหราสวยงาม แต่ตรงขอบมุมกลับเต็มไปด้วยรอยฟันเล็กๆ พรุนไปหมด
และหร่วนซินอี้ก็ได้เห็นโปเกมอนที่ชื่อโยกิราสในคลิป ดูเหมือนจะเป็นคนอื่นถ่ายให้
ในวิดีโอ ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทเต็มยศทำหน้าเอือมระอา กำลังชี้ไปที่รอยแทะบนโต๊ะใหม่แล้วบ่นสั่งสอนโยกิราสยกใหญ่
ส่วนโยกิราสก็ทำตัวว่าง่ายนั่งแปะอยู่กับพื้น พยักหน้าหงึกๆ ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ราวกับจะบอกว่า ‘หนูผิดไปแล้ว’
น่ารักจังเลย~
หร่วนซินอี้ดูแล้วก็อดคิดในใจไม่ได้
แต่แล้วมุมกล้องในวิดีโอก็แพนไปที่มุมหนึ่งของห้องทำงาน
ภาพโต๊ะทำงานอีกตัวที่พังยับเยินจนดูไม่ได้ปรากฏขึ้น เมื่อดูจากรอยฟันบนนั้น ชัดเจนว่าเป็นผลงานชิ้นโบแดงของเจ้าตัวน้อยนี่เอง
“เถ้าแก่คะ ฟุชิกิดาเนะคงไม่รื้อบ้านใช่ไหมคะ?”
หร่วนซินอี้มองซากโต๊ะในคลิปแล้วรู้สึกเหมือนมีม้าหมื่นตัววิ่งผ่านในใจ รีบหันไปถามกู่ซินที่กำลังดูคลิปอยู่เหมือนกันด้วยความตื่นตระหนก
นี่มันรื้อบ้านเก่งกว่าหมาฮัสกี้อีกนะเนี่ย! ถ้าฟุชิกิดาเนะเป็นแบบนี้ด้วย เธอคงโดนพ่อสวดส่งวิญญาณแน่ๆ!
“หือ? ไม่หรอกครับ ไม่ต้องห่วง โดยปกตินิสัยของฟุชิกิดาเนะอ่อนโยนมากครับ พวกพลังงานล้นเหลือแถมชอบแทะข้าวของอย่างโยกิราสถือเป็นส่วนน้อยครับ”
กู่ซินกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะแล้วตอบหร่วนซินอี้
“เฮ้อ~ ค่อยยังชั่วหน่อย” หร่วนซินอี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกมือทาบอกปลอบขวัญตัวเอง รอดตัวไปที
“จริงสิครับคุณลูกค้า นี่คือ ‘โปเกบอล’ ครับ และเนื่องจากคุณเป็นหนึ่งในลูกค้าสิบท่านแรกที่ซื้อโปเกมอน ลูกบอลลูกนี้คือ ‘พรีเมียร์บอล’ ถือเป็นของสมนาคุณขอบคุณที่อุดหนุนทางร้านครับ”
กู่ซินนึกขึ้นได้ จึงเดินไปหยิบพรีเมียร์บอลสองลูกออกมาจากตู้ที่เคาน์เตอร์ แล้วเดินกลับมายื่นให้หร่วนซินอี้
“อันนี้คือ?” หร่วนซินอี้ทำหน้างง
“นี่คือโปเกบอลครับ เป็นอุปกรณ์จำเป็นสำหรับใช้จับโปเกมอน มีเพียงการใช้สิ่งนี้จับฟุชิกิดาเนะเข้าไปเท่านั้น มันถึงจะเป็นโปเกมอนของคุณอย่างสมบูรณ์”
“ใช่ครับ โยนพรีเมียร์บอลไปที่ฟุชิกิดาเนะได้เลย”
ภายใต้คำอธิบายและการชี้แนะของกู่ซิน หร่วนซินอี้ก็โยนพรีเมียร์บอลไปที่ฟุชิกิดาเนะ
จากนั้น ท่ามกลางดวงตาที่เบิกกว้างของหร่วนซินอี้ ฟุชิกิดาเนะก็กลายเป็นลำแสงสีแดงแล้วถูกดูดเข้าไปในพรีเมียร์บอลที่เปิดออก
“นะ... นี่มันอะไรกันคะเนี่ย?”
เมื่อพรีเมียร์บอลตกลงสู่พื้นและหยุดนิ่ง หร่วนซินอี้ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ถามกู่ซินด้วยความตกตะลึง
แค่สิ่งมีชีวิตน่ารักมหัศจรรย์นั่นก็ว่าแปลกแล้ว ทำไมร้านนี้ถึงยังมีเทคโนโลยีบิดเบือนมิติสุดล้ำแบบนี้อีกเนี่ย?
นี่มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วนะ
หร่วนโหย่วซิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งอึ้งจนตัวชาไปหมดแล้ว ได้แต่จ้องมองพรีเมียร์บอลบนพื้นตาค้าง
“เรื่องนี้ผมคงอธิบายยากครับ ถึงบอกไปคุณลูกค้าก็คงไม่เข้าใจหรอก”
กู่ซินส่ายหน้า ขี้เกียจจะอธิบายที่มาที่ไปของพรีเมียร์บอลแล้ว
ยังไงซะในกลุ่มแชต พวกไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็เหมาเอาเองว่าเขาเป็นมนุษย์ต่างดาวไปแล้วเรียบร้อย...
ถึงกู่ซินจะอธิบายไป พวกเขาก็คงไม่เชื่ออยู่ดี แต่โชคดีที่ด้วยผลกระทบการเบลอความรับรู้ของระบบ ทำให้พวกเขาไม่ได้ใส่ใจกับ ‘ตัวตน’ ของกู่ซินมากนัก
ขอแค่ไม่เป็นอันตรายก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?
หร่วนซินอี้: “...”
ถึงฉันอาจจะฟังไม่รู้เรื่องจริงๆ ก็เถอะ แต่ไอ้ท่าทางดูถูกคนแบบนี้มันทำร้ายจิตใจกันชะมัดเลย!
หร่วนซินอี้จ้องเขม็งใส่กู่ซินด้วยความหมั่นไส้
“หนึ่งในฟังก์ชันของโปเกบอลคือช่วยให้เทรนเนอร์สามารถพกพาโปเกมอนติดตัวไปไหนมาไหนได้สะดวกครับ อุปกรณ์ที่สะดวกสบายแบบนี้ น่าจะช่วยคุณลูกค้าได้มากเลยนะครับ”
กู่ซินไม่สนใจสายตา ‘พิฆาต’ ของหร่วนซินอี้ ยังคงรักษารอยยิ้มการค้าแล้วอธิบายต่อ
“จริงด้วย! ถ้ามีเจ้านี่ พ่อก็คงจับไม่ได้ง่ายๆ แล้วว่าฉันเลี้ยงฟุชิกิดาเนะ”
หร่วนซินอี้ก้มลงเก็บพรีเมียร์บอลแล้วปล่อยฟุชิกิดาเนะออกมา พอได้ยินสรรพคุณ เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะสดใสขึ้นมาทันทีด้วยความตื่นเต้น
ใช่แล้ว! ถ้ามีโปเกบอลที่เก็บซ่อนและปล่อยฟุชิกิดาเนะออกมาได้ทุกเมื่อแบบนี้ พ่อก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทันแล้วสิว่าเธอแอบเลี้ยงสัตว์!
“เถ้าแก่ครับ! ผมขอสุ่มโปเกมอนด้วยตัวหนึ่ง!”
เมื่อเห็นประสิทธิภาพสุดมหัศจรรย์ของโปเกบอล หร่วนโหย่วซิ่วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พูดกับกู่ซินด้วยสีหน้าจริงจัง
พี่สาวจอมบื้อพูดถูก ถ้ามีโปเกบอล ปัญหาเรื่อง ‘ความปลอดภัย’ ของโปเกมอนก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาจะกลัวอะไรอีกล่ะ?