บทที่ 29 สักวันหนึ่ง ชาวเน็ตทั้งโลกจะต้องซูฮกฉัน!
บทที่ 29 สักวันหนึ่ง ชาวเน็ตทั้งโลกจะต้องซูฮกฉัน!
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าสองสาวคนสวยเดินตรงไปที่สวนหลังร้านได้เลยนะครับ”
“ตรงนั้นผมจัดไว้ให้พวกคุณประลองกันโดยเฉพาะอยู่แล้ว”
แม้ในใจจะแอบบ่นฉู่เค่อเหลียนอยู่บ้าง แต่กู่ซินก็ยังคงรักษารอยยิ้มอบอุ่นและน้ำเสียงนุ่มนวลไว้ตามหน้าที่
ก็แหม แม่สาวคนนี้เป็นลูกค้าแถมยังเป็นลูกค้ารายใหญ่อีกต่างหาก
“ถ้างั้นก็รบกวนด้วยนะคะเถ้าแก่ จริงๆ แล้วหลักๆ คือพวกเรายังรักษาโปเกมอนที่บาดเจ็บไม่เป็น ก็เลยอยากจะมาขอรบกวนคุณที่ร้านน่ะค่ะ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนค้อนขวับใส่ฉู่เค่อเหลียนวงใหญ่ ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้กู่ซิน
แม้ตอนนี้จะยืนยันได้แล้วว่าการประลองโปเกมอนจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่พวกเธอก็ยังจัดการกับอาการบาดเจ็บของโปเกมอนไม่ค่อยถูก
จะให้ส่งไปคลินิกรักษาสัตว์ทั่วไปก็คงไม่ใช่เรื่อง
“ไม่รบกวนหรอกครับ ช่วงนี้ร้านผมลูกค้าก็ไม่ได้เยอะแยะอะไร” กู่ซินส่ายหน้าปฏิเสธ
มีคนแวะมาบ้างก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็แก้เบื่อได้
“ส่วนเรื่องอาการบาดเจ็บของโปเกมอน โดยทั่วไปแล้วแค่ให้พวกมันพักผ่อนให้เพียงพอและกินอาหารเพื่อเติมพลัง ร่างกายก็จะค่อยๆ ฟื้นฟูตัวเองครับ แต่วิธีนี้อาจจะเห็นผลช้าหน่อย”
“เดี๋ยวพวกคุณซื้อยารักษาแผลจากผมติดไม้ติดมือกลับไปสักหน่อยก็ได้ครับ แบบนั้นพวกคุณจะได้ประลองกันที่บ้านได้ด้วย”
“แต่ทางที่ดี นานๆ ครั้งควรพามาที่ร้านสักหน่อยนะครับ ผมจะได้ใช้เครื่องรักษาโปเกมอนตรวจเช็กร่างกายและรักษาแบบครบวงจรให้ เพื่อป้องกันไม่ให้มีอาการบาดเจ็บเรื้อรังซ่อนอยู่”
กู่ซินครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะแนะนำสองสาว ยารักษาแผลมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม ช่วยฟื้นฟูพลังกายที่สูญเสียไปและทำให้โปเกมอนกลับมาร่าเริงได้เร็วขึ้น
แต่ถ้านานวันเข้า ก็ควรได้รับการรักษาแบบเต็มรูปแบบบ้าง เพื่อความไม่ประมาท
ในร้านของกู่ซินมีเครื่องรักษาโปเกมอนไฮเทคที่ระบบแถมมาให้ ซึ่งก็คือเครื่องแบบเดียวกับที่คุณพยาบาลจอยในโปเกมอนเซ็นเตอร์ใช้นั่นแหละ ล้ำสมัยสุดๆ
“โอเคเลยค่ะ!” ฉู่เค่อเหลียนทำมือสัญลักษณ์โอเคให้กู่ซินอย่างวางใจ
“ไปกันเถอะยัยหนูเฉี่ยน ฉันจะประลองกับเธอให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย!”
พูดจบฉู่เค่อเหลียนก็ลากมือไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนวิ่งปรู๊ดไปทางสวนหลังร้านอย่างชำนาญทาง ไม่ได้ประลองมาตั้งวันหนึ่งแล้ว คันไม้คันมือจะแย่
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนได้แต่กรอกตามองบน ยอมให้ฉู่เค่อเหลียนลากตัวไปแต่โดยดี
“คุณลูกค้าทั้งสองท่านจะไปดูด้วยไหมครับ?” กู่ซินหันไปถามเฉินหยุนกับหลินเซิงยิ้มๆ
“ไปดูสักหน่อยก็ดีครับ”
เฉินหยุนเองก็อยากรู้อยากเห็นไม่น้อย ว่าการประลองโปเกมอนในโลกความเป็นจริงมันจะเป็นยังไง
“โปเกบอลนี่มันใช้ง่ายดีจังเลยแฮะ แถมยังเป็นเทคโนโลยีสุดล้ำอีกต่างหาก”
หลินเซิงขยับแว่นตา มองดูโปเกบอลของฟ็อกโกะในมือ ความรู้สึกมหัศจรรย์ยังไม่จางหายไป
เทคโนโลยีมิติสัมพันธ์งั้นเหรอ? แม่เจ้าโว้ย
“ถ้าเทียบกับตัวโปเกมอนแล้ว เทคโนโลยีแค่นี้ก็ถือว่าธรรมดามากไม่ใช่เหรอครับ?” กู่ซินเลิกคิ้วถาม
“ก็จริงแฮะ” หลินเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย ก็จริงของเขา
สิ่งมีชีวิตที่เหมือนหลุดออกมาจากนิยายแฟนตาซีอย่างโปเกมอนยังโผล่มาได้ จะมีอุปกรณ์มิติสัมพันธ์โผล่มาอีกสักอย่างจะเป็นไรไป?
สวนหลังร้านบ้านโปเกมอน
ยังคงเป็นสนามประลองเดิม ดีแอนซีถูกกู่ซินเรียกตัวมาถือกล้องเตรียมถ่ายวิดีโอ
ส่วนกู่ซินก็ยืนประจำตำแหน่งตรงกลาง
“เอาล่ะ การประลองจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ ทั้งสองฝ่ายใช้โปเกมอนได้ฝ่ายละหนึ่งตัว เมื่อโปเกมอนของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดสภาพการต่อสู้ อีกฝ่ายจะเป็นผู้ชนะ”
ครั้งนี้กู่ซินลดทอนบทพูดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะว่า...
อืม ไม่จำเป็นต้องเป็นทางการมากนักหรอก เดี๋ยวจะดูเวอร์เกินไป
“เริ่มการประลองได้”
กู่ซินสะบัดมือประกาศเริ่มการต่อสู้ แล้วถอยฉากออกจากสนามประลอง
“หุหุ~ ยัยหนูเฉี่ยน ฉันไม่ออมมือให้หรอกนะบอกไว้ก่อน”
ฉู่เค่อเหลียนหยิบพรีเมียร์บอลออกมา ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างมั่นใจ พลางส่งเสียงฮึดฮัดใส่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“ประโยคนั้นฉันควรจะเป็นคนพูดมากกว่าย่ะ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ไม่ยอมน้อยหน้า สวนกลับทันควัน
เธอฟังฉู่เค่อเหลียนโม้จนเอียนแล้ว วันนี้แหละเธอจะสั่งสอนยายตัวแสบคนนี้ให้รู้สำนึก!
“เซนิกาเมะ ลุยเลย!”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนข่มความตื่นเต้นลง แล้วหันไปสั่งเจ้าเซนิกาเมะที่อยู่ข้างเท้า
เซนิกาเมะร้องตอบรับเสียงใสอย่างคึกคัก ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ ไปยืนอยู่หน้าไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน สองมือป้อมเท้าเอว เชิดหน้าหัวโล้นๆ ขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง
“ชิ~ นัคครา! ฝากด้วยนะ! สั่งสอนเจ้าเต่าพ่นน้ำจอมขี้เก๊กนั่นซะ!”
พอเห็นท่าทางวางมาดของเจ้าเต่าพ่นน้ำตัวนั้นแล้ว มันเหมือนกำลังโดนเยาะเย้ยยังไงไม่รู้แฮะ!
วันนี้คุณหนูอย่างฉันจะอัดเจ้าเต่านี่ให้น้ำตาร่วงเลยคอยดู!
ฉู่เค่อเหลียนเบ้ปาก โยนพรีเมียร์บอลออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
พรีเมียร์บอลเปิดออกกลางอากาศ แสงสีขาววาบขึ้น นัคคราปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉู่เค่อเหลียน จากนั้นพรีเมียร์บอลก็เด้งกลับเข้ามือเธอโดยอัตโนมัติ
ท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไวราวกับมือโปร
“โห~ ดูท่าแม่หนูคนนี้จะไปฝึกมาดีแฮะ”
กู่ซินเห็นฉากนี้ก็อดทึ่งไม่ได้ โปเกบอลมีระบบเด้งกลับอัตโนมัติก็จริง แต่การจะรับให้สวยเป๊ะแบบนี้ต้องอาศัยการฝึกฝน
เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานกลับไป ยายหนูฉู่เค่อเหลียนคงซุ่มฝึกมาไม่น้อย
“นัคครากับเซนิกาเมะงั้นเหรอ?”
เฉินหยุนยกโปเกเด็กซ์ขึ้นส่องดูข้อมูลของโปเกมอนทั้งสองตัวด้วยความสนใจ แม้จะไม่รู้ว่าฝีมือของน้องสาวสองคนนี้เป็นยังไง
แต่ดูจากภายนอกแล้ว รังสีอำมหิตไม่ธรรมดาเลยแฮะ
อืม ก็ปี 2202 แล้วนี่นะ ก่อนแข่งใครบ้างจะไม่บลัฟกันสักหน่อย? ไม่เก๊กให้สุดเดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าอ่อน!
มีคำกล่าวที่ว่า เสียชีพอย่าเสียทรง!
“เจ๊แกก็ฉลาดขึ้นนะเนี่ย ไม่ใช้ฮิโตคาเงะ”
หลินเซิงเหลือบมองฮิโตคาเงะที่ยืนส่งเสียงเชียร์นัคคราอยู่ข้างเท้าฉู่เค่อเหลียน
เมื่อวานเถ้าแก่บอกว่าธาตุน้ำแพ้ทางธาตุไฟ แม้จะไม่รู้ว่าท่าโจมตีธาตุน้ำจะรุนแรงกับฮิโตคาเงะแค่ไหน แต่เพื่อความไม่ประมาท ฉู่เค่อเหลียนจึงเลือกที่จะไม่ใช้ฮิโตคาเงะ
ถึงเธอจะเป็นคนเปิดเผยและชอบโม้ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้โง่นะ แค่เป็นคนนิสัยห่ามๆ ไปบ้างก็เท่านั้น
แต่ความพ่ายแพ้ต่อหลินเซิงเมื่อวาน ประกอบกับกลับไปรู้ข่าวว่าตัวเองกลายเป็นตัวตลกในโลกออนไลน์ไปซะแล้ว
ฉู่เค่อเหลียนจึงเจ็บปวดและสำนึกผิด ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องกลายเป็นเทรนเนอร์ที่ยอดเยี่ยมให้ได้!
สักวันหนึ่ง ชาวเน็ตทั้งโลกจะต้องซูฮกฉัน!