บทที่ 18 มดหัวโตเหรอ? เจ้าตัวเล็กของฉัน!
บทที่ 18 มดหัวโตเหรอ? เจ้าตัวเล็กของฉัน!
“นี่มันตัวอะไรน่ะ?”
“ดูเหมือนมดเลย แถมตาเป็นประกายวิบวับเหมือนดาวด้วย...”
ฉู่เค่อเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นโปเกมอนตัวนี้ ส่วนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัย
“ไม่ค่อยน่ารักเลยแฮะ...”
“เถ้าแก่ ช่วยดูให้หน่อยสิคะว่าตัวอะไร”
เมื่อตัดสินใจไม่ได้ก็ถามเจ้าของร้านนี่แหละ ฉู่เค่อเหลียนตะโกนถามกู่ซินที่กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
“ไหนขอผมดูหน่อยครับ”
กู่ซินได้สติกลับมา เขารับโปเกเด็กซ์จากมือฉู่เค่อเหลียนไปดู แล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย
“นี่คือ นัคครา ครับ เป็นโปเกมอนประเภทดิน”
กู่ซินมองฉู่เค่อเหลียนด้วยสายตาแปลกๆ แม่สาวคนนี้ดวงดีจริงๆ
“ประเภทดินเหรอคะ? ฉันขอสุ่มใหม่ได้ไหม?”
คิ้วของฉู่เค่อเหลียนขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม เธออยากได้โปเกมอนประเภทมังกรนี่นา
แถมเจ้านัคคราตัวนี้ แม้รูปร่างหน้าตาจะดูเด๋อๆ ด๋าๆ อยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ค่อยถูกจริตเธอเท่าไหร่
ฉู่เค่อเหลียนเบ้ปาก ไม่เอาดีกว่า ขอสุ่มใหม่ดีกว่า
“เปลี่ยนได้ครับ เป็นสิทธิ์ของลูกค้าอยู่แล้ว ผมคงไม่ห้ามหรอกครับ” กู่ซินส่ายหน้ายิ้มๆ
“แต่ในฐานะเจ้าของร้านที่ต้องรับผิดชอบต่อลูกค้า ผมต้องขอแนะนำไว้สักหน่อย นัคครามีศักยภาพสูงมากครับ และร่างวิวัฒนาการของมันเป็นประเภทมังกร”
กู่ซินเอ่ยเตือนสติฉู่เค่อเหลียน เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะฉวยโอกาสหากินกับความไม่รู้ของลูกค้าเพื่อฟันกำไร
นั่นมันไร้จรรยาบรรณเกินไป
“เจ้ามดหัวโตนี่โตไปจะเป็นมังกรเหรอคะ?”
ได้ยินแบบนั้นฉู่เค่อเหลียนก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายวิบวับ ความลังเลและความกลัดกลุ้มเมื่อครู่หายวับไปกับตา
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับหลินเซิงเองก็ตกตะลึง
มังกรอีกแล้ว?
“ใช่ครับ ในระหว่างการเติบโตของโปเกมอนจะมีกระบวนการที่เรียกว่า ‘การวิวัฒนาการ’ อยู่ เมื่อวิวัฒนาการแล้ว ความสามารถของโปเกมอนจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก รูปร่างหน้าตา ประเภท หรือแม้แต่คุณสมบัติพิเศษ ก็มีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้เช่นกัน”
“และเมื่อนัคคราวิวัฒนาการ มันจะกลายเป็นโปเกมอนประเภทมังกรครับ”
กู่ซินอธิบายอย่างละเอียด ร่างวิวัฒนาการร่างสุดท้ายของนัคคราก็คือ ฟลายกอน
ฟลายกอนถือเป็นโปเกมอนมังกรที่แข็งแกร่งมากตัวหนึ่ง แม้จะเทียบไม่ได้กับพวกกึ่งตำนาน แต่ความเก่งกาจของฟลายกอนก็จัดอยู่ในระดับแนวหน้าของทำเนียบโปเกมอนแน่นอน!
อ้อ นี่ในกรณีที่ไม่นับพวกโปเกมอนในตำนานกับโปเกมอนมายานะ
“แล้วระหว่างมันกับฮิโตคาเงะ ตัวไหนเก่งกว่ากันคะ?”
ฉู่เค่อเหลียนฟังอย่างตั้งใจ เธอขอสาบานเลยว่าตอนเรียนหนังสือยังไม่ตั้งใจเรียนขนาดนี้!
และสิ่งที่ฉู่เค่อเหลียนอยากรู้มากที่สุดก็คือ เจ้ามดหัวโตตัวนี้กับฮิโตคาเงะ ใครจะเจ๋งกว่ากัน?
“เอ่อ... เรื่องนี้...” กู่ซินชะงัก
จะตอบยังไงดีล่ะเนี่ย?
“ถ้าเทียบแค่ความแข็งแกร่งของร่างวิวัฒนาการร่างสุดท้าย ทั้งคู่ถือว่าสูสีกันครับ”
“แต่ถ้าในอนาคตคุณมีหินเมก้าที่ทำให้ฮิโตคาเงะวิวัฒนาการร่างเมก้าได้ ตอนนั้นถ้าวัดกันที่ตัวโปเกมอนเพียวๆ ฮิโตคาเงะน่าจะภาษีดีกว่า... มั้งครับ?”
กู่ซินยกมือลูบคางพลางครุ่นคิด ก่อนจะเหลือบมองฮิโตคาเงะในอ้อมกอดของฉู่เค่อเหลียนแล้วค่อยๆ ตอบ
ใช่แล้ว มันยากที่จะบอกว่าฟลายกอนกับลิซาร์ดอน (ร่างสุดท้ายของฮิโตคาเงะ) ใครเก่งกว่ากัน เพราะขอบเขตการโจมตีและการใช้งานของทั้งคู่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
แต่ถ้าเทียบกันแค่สองตัวนี้ ฟลายกอนที่มีความได้เปรียบเรื่องประเภท (มังกรต้านทานไฟ) ย่อมได้เปรียบกว่าเห็นๆ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่เจ้าจิ้งจกไฟนั่นมันลูกรักทีมงานนี่นา!
นอกจากจะมีร่างเมก้าให้เลือกถึงสองแบบแล้ว ยังมีร่างเคียวไดแมกซ์อีก ถ้าพูดถึงประโยชน์ทางยุทธวิธี มูลค่าการเลี้ยงดู และศักยภาพในอนาคต ฮิโตคาเงะย่อมเหนือกว่าอยู่แล้ว
“แต่ที่ผมอยากจะบอกก็คือ ความแข็งแกร่งของโปเกมอน นอกจากพรสวรรค์และเผ่าพันธุ์แล้ว ขึ้นอยู่กับการเลี้ยงดูของเทรนเนอร์เป็นหลักครับ”
“การตัดเทรนเนอร์ออกไปแล้วเทียบแค่พลังการต่อสู้ของโปเกมอนเพียวๆ เป็นตรรกะที่ใช้ไม่ได้ครับ โปเกมอนตัวเดียวกัน แต่อยู่ในมือเทรนเนอร์คนละคน อาจจะแสดงศักยภาพออกมาได้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว”
“คุณคนสวย เข้าใจที่ผมจะสื่อไหมครับ?”
กู่ซินพูดกับฉู่เค่อเหลียนด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่ได้รังเกียจคนที่แสวงหาโปเกมอนที่แข็งแกร่ง
เพราะการไขว่คว้าความแข็งแกร่งเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ ถ้ามีโปเกมอนที่ค่าพลังเผ่าพันธุ์สูงกว่า เก่งกว่า ทำไมจะไม่เอาล่ะ จริงไหม?
แต่เขาไม่อยากให้ผู้คนมัวแต่ไล่ตามโปเกมอนเทพๆ จนหน้ามืดตามัว การทำแบบนั้นอาจจะไม่ผิด แต่มันดูมีเป้าหมายแอบแฝงมากเกินไป
และความแข็งแกร่งของโปเกมอน ก็ไม่ได้ตัดสินกันที่ค่าพลังเผ่าพันธุ์เพียงอย่างเดียว
“ไม่มีโปเกมอนที่อ่อนแอ มีแต่เทรนเนอร์ที่อ่อนแอ... ประโยคนี้ผมอยากให้พวกคุณจดจำไว้ครับ”
“โปเกมอนทุกตัวมีชีวิต มีจิตใจ และมีความคิด เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ บ่อยครั้งที่โปเกมอนไม่สามารถเปล่งประกายได้อย่างที่ควรจะเป็น สาเหตุก็เป็นเพราะเทรนเนอร์ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ ก็เท่านั้นเองครับ”
กู่ซินพูดเสียงเบา เขาเองก็รู้ตัวว่าคำพูดของตัวเองอาจจะดูโลกสวยไปหน่อย
แต่นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะสื่อจริงๆ
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฉู่เค่อเหลียนและเพื่อนอีกสองคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย คำพูดนั้นสะกิดใจพวกเขาเข้าอย่างจัง
“แต่ผมเชื่อว่า ในอนาคตพวกคุณทั้งสามคนจะต้องกลายเป็นเทรนเนอร์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังแน่นอน เพราะพวกคุณคือลูกค้ากลุ่มแรกของผมยังไงล่ะครับ”
ดูเหมือนบรรยากาศจะเริ่มตึงเครียดเกินไป กู่ซินจึงส่งยิ้มให้ทั้งสามคนพลางเอ่ยแซว เปลี่ยนเรื่องได้อย่างแนบเนียน
สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นแค่เจ้าของร้าน ทำได้เพียงให้คำแนะนำเท่าที่ทำได้ ถ้าไปสั่งสอนกันตรงๆ รังแต่จะทำให้ลูกค้าไม่พอใจเปล่าๆ
แต่ดูเหมือนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและเพื่อนๆ จะเป็นคนที่มีทัศนคติดีใช้ได้ พวกเขาจึงเก็บคำพูดของกู่ซินไปคิดจริงๆ
“แน่นอนอยู่แล้ว! เถ้าแก่ ไว้คุณจัดแข่งเมื่อไหร่ ฉันจะคว้าแชมป์ให้ดู!”
ฉู่เค่อเหลียนเชิดคางมนสวยขึ้นทันที น้ำเสียงใสกระจ่างเต็มไปด้วยพลังและความมั่นใจในตัวเองแบบล้นๆ
คุณหนูอย่างฉันซะอย่าง!
“งั้นผมจะรอชมนะครับ แต่ช่วงนี้คงยังจัดแข่งไม่ได้ คงต้องรบกวนพวกคุณช่วยแนะนำลูกค้าให้ผมหน่อยนะครับ”
“ให้ผู้คนรู้จักโปเกมอนมากขึ้น แล้วมาอุดหนุนธุรกิจของผมเยอะๆ”
กู่ซินอดขำไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะทำลายความมั่นใจของสาวน้อย จึงเอ่ยตอบไปยิ้มๆ
“วางใจได้เลยค่ะ เดี๋ยวพวกเราจะช่วยโปรโมตให้อีกแรง”
“ใช่ๆ กลับไปฉันจะโพสต์ลงโมเมนต์ในวีแชทเลย ดูสิวันๆ พวกนั้นว่างจัด เอาแต่เล่นเกมไม่ก็เที่ยวผับ ไม่รู้จักหาอะไรที่มีสาระทำบ้างเลย”
หลินเซิงที่กำลังจะอ้าปากพูด พอได้ยินคำพูดเหน็บแนมของฉู่เค่อเหลียนก็รีบหุบปากฉับ
คนเล่นเกมมันไปหนักหัวใครมิทราบ? ชิ!
แต่หลินเซิงก็ตั้งใจว่ากลับไปแล้วจะช่วยโปรโมตร้านบ้านโปเกมอนอย่างเต็มที่ เพราะที่เจ้าของร้านพูดมาก็ถูก ถ้าอยากให้มีการจัดการแข่งขันโปเกมอน ก็ต้องมีเทรนเนอร์ให้มากพอซะก่อน!
ไม่งั้นจะให้พวกเขาสามคนมาแข่งชิงที่หนึ่งสองสามกันเองเหรอ?
ตลกตายล่ะ
ยิ่งมีคนเลี้ยงโปเกมอนเยอะเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีคู่ซ้อมมือให้ประลองมากเท่านั้น แบบนั้นถึงจะสนุกไม่ใช่หรือไง?
“เถ้าแก่ๆ เอานัคครามาให้ฉันได้แล้ว! ฉันอยากเห็นหน้าว่าที่เจ้าตัวเล็กของฉันแล้วเนี่ย”
ฉู่เค่อเหลียนเร่งยิกๆ พอรู้ว่านัคคราโตไปจะเป็นประเภทมังกร เธอก็เนื้อเต้นอยากได้จนตัวสั่นแล้ว!
อื้ม นัคครานี่แหละ เจ้าตัวเล็กของเธอ!