บทที่ 17 ขอประเภทมังกรให้ฉันสักตัวเถอะ!
บทที่ 17 ขอประเภทมังกรให้ฉันสักตัวเถอะ!
“คุณคงอยากจะถามว่ามันมีสาเหตุอื่นอีกหรือเปล่าใช่ไหมครับ?”
กู่ซินเข้าใจสิ่งที่หลินเซิงต้องการจะสื่อได้ในทันที
หลินเซิงพยักหน้า ถ้าเปรียบดีแอนซีเป็นบอสเลเวลตัน เขาก็เชื่อว่าโปเกมอนของพวกเขาทั้งสามคนในตอนนี้เป็นแค่มือใหม่หัดขับแน่นอน
แต่การที่มือใหม่คนหนึ่ง สามารถยืนรับการโจมตีจากมือใหม่ระดับเดียวกันได้หลายครั้งขนาดนั้น มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกไฟชุดหลังๆ ของโรคอนที่ได้รับพลังเสริมจากคุณสมบัติพิเศษติดไฟมาแล้วด้วย
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ของประเภทครับ พวกคุณน่าจะสังเกตเห็นแล้วว่า ประเภทของโปเกมอนนั้นแตกต่างกัน อย่างเช่นดีแอนซีของผม”
“ประเภทหินกับประเภทแฟรี่ พวกเราดูในโปเกเด็กซ์แล้วค่ะ” ฉู่เค่อเหลียนที่กอดฮิโตคาเงะอยู่รีบชิงตอบพร้อมกะพริบตาปริบๆ
“ถูกต้องครับ ดีแอนซีคือประเภทหินและแฟรี่ และประเภทของโปเกมอนทั้งหมดถูกจำแนกออกเป็นสิบแปดประเภทครับ”
กู่ซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดขำออกมาแล้วอธิบายต่อ
“สิบแปดประเภท?”
ได้ยินแบบนั้น ทั้งสามคนถึงกับตะลึง
ให้ตายสิ สิบแปดประเภทเนี่ยนะ? นี่มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วมั้ง
“เถ้าแก่ มีสิบแปดประเภทอะไรบ้างเหรอครับ?” หลินเซิงเดาะลิ้นถามด้วยความทึ่ง
แม้เขาจะพอเดาได้ว่าน่าจะมีประเภทอยู่ไม่น้อย เพราะก่อนหน้านี้กู่ซินเคยบอกว่าให้เข้าใจว่าเป็นธาตุพลัง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีเยอะถึงสิบแปดอย่าง
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนเองก็อยากรู้อยากเห็นมากเช่นกัน
“ทั่วไป, ต่อสู้, บิน, พิษ, พื้นดิน, หิน, แมลง, ผี, เหล็ก, ไฟ, น้ำ, น้ำแข็ง, หญ้า, ไฟฟ้า, พลังจิต, มังกร, ความมืด, แฟรี่”
กู่ซินไล่เรียงทั้งสิบแปดประเภทของโปเกมอนออกมาได้อย่างชัดเจนและคล่องแคล่วราวกับท่องจำมาเป็นอย่างดี
“ผีเหรอ? มีผีจริงๆ เหรอเนี่ย?”
“สรุปว่ามีประเภทมังกรจริงๆ สินะ?”
“แล้วความมืดกับแฟรี่นี่มันเป็นยังไงเหรอ?”
ปฏิกิริยาของทั้งสามคนแตกต่างกันไป โดยเฉพาะฉู่เค่อเหลียน พอได้ยินว่ามีประเภทมังกรอยู่จริงๆ ดวงตาของเธอก็ลุกวาวขึ้นมาทันที
“เรียกว่าประเภทผีครับ ไม่ใช่ผีจริงๆ หรอก”
“ส่วนประเภทมังกรมีจริงแน่นอนครับ อย่างที่ผมเคยบอกไป ร่างวิวัฒนาการร่างสุดท้ายของฮิโตคาเงะ ร่างหนึ่งก็มีประเภทมังกรอยู่ด้วย”
“สำหรับประเภทความมืดกับแฟรี่ ผมก็ไม่รู้จะอธิบายให้เห็นภาพชัดเจนยังไง เอาไว้ถ้ามีใครสุ่มได้แล้วค่อยไปศึกษากันตอนนั้นดีกว่าครับ”
กู่ซินไล่ตอบข้อสงสัยของลูกศิษย์ขี้สงสัยทั้งสามทีละข้อราวกับคุณครูผู้ใจดี
ไม่ง่ายเลยจริงๆ สงสัยต้องรีบทำคู่มือเทรนเนอร์มือใหม่ให้เสร็จไวๆ แล้วล่ะ
“และสาเหตุที่ท่าลูกไฟของโรคอนดูเหมือนจะสร้างความเสียหายให้ฮิโตคาเงะได้ไม่มากนัก เป็นเพราะการแพ้ทางและความต้านทานระหว่างประเภทครับ”
จากนั้นกู่ซินก็วกกลับมาอธิบายเรื่องที่ค้างไว้
หลินเซิงและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนร้องอ๋อขึ้นมาทันที
“ฮิโตคาเงะเป็นประเภทไฟ และโปเกมอนประเภทไฟจะมีความต้านทานต่อท่าประเภทไฟ ดังนั้นความเสียหายที่ฮิโตคาเงะได้รับจากท่าลูกไฟจึงมีจำกัดครับ”
พูดถึงตรงนี้ กู่ซินก็มองไปทางฉู่เค่อเหลียนที่กำลังฟังอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยสีหน้าแปลกๆ
สรุปแล้วฮิโตคาเงะนี่น่าสงสารขนาดไหนกันนะ?
ขนาดโดนท่าที่ตัวเองมีความต้านทานอย่างลูกไฟ ยิงใส่จนหมดสภาพการต่อสู้ได้เนี่ย...
“นี่ๆๆ! เถ้าแก่ สายตาแบบนั้นมันเสียมารยาทนะคะ! เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพราะหมอนั่นมันหน้าด้านต่างหาก! ไม่กล้าสู้กับฮิโตคาเงะของฉันซึ่งๆ หน้า!”
แต่ผิดคาด ฉู่เค่อเหลียนดันอ่านสายตาของกู่ซินออกในทันที หญิงสาวลุกขึ้นยืนโวยวายด้วยความอับอายระคนโมโห
“ครับๆๆ” กู่ซินพยักหน้าเออออ
โคตรจะขอไปทีเลยไอ้บ้าเอ๊ย!
ฉู่เค่อเหลียนกำหมัดแน่น หนอย!
สามสิบปีล้างแค้นก็ยังไม่สาย! เดี๋ยวสิ เหมือนจะไม่ต้องรอนานขนาดนั้นมั้ง?
ฉู่เค่อเหลียนกะพริบตา เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทาง
“ถ้าพูดแบบนี้ งั้นเซนิกาเมะของฉันล่ะคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไม่ได้สนใจเพื่อนรักของตัวเองเลย แต่กลับนึกถึงเต่าน้อยของเธอแทน
“ถูกต้องครับ เซนิกาเมะเป็นประเภทน้ำ และน้ำชนะทางไฟ ถ้าวัดกันที่ระดับของพวกคุณในตอนนี้ เซนิกาเมะน่าจะเป็นตัวที่เก่งที่สุดในบรรดาโปเกมอนทั้งสามตัวครับ”
กู่ซินพูดอ้อมค้อมเล็กน้อย เพราะยังไงทั้งสามคนก็ยังเป็นมือใหม่ และในศึกของมือใหม่หัดขับนั้น ความได้เปรียบเรื่องประเภทถือเป็นปัจจัยสำคัญมาก
และเจ้าเต่าพ่นน้ำก็ได้ทีรีบกระโดดออกมาเสนอหน้าทันควัน
“เถ้าแก่ ที่นี่ไม่ได้ซื้อโปเกมอนได้แค่ตัวเดียวใช่ไหมคะ?”
จู่ๆ ฉู่เค่อเหลียนก็ถามขึ้นมา
“แน่นอนครับ แต่ทั้งสามท่านใช้สิทธิ์สุ่มฟรีไปแล้ว ถ้าจะสุ่มโปเกมอนตัวต่อไป ต้องเสียค่าใช้จ่ายนะครับ”
กู่ซินมองฉู่เค่อเหลียน รู้สึกว่าตอนนี้เธอช่างดูงดงามไร้ที่ติจริงๆ!
“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา! ฉันจะสุ่มเดี๋ยวนี้เลย!”
ฉู่เค่อเหลียนโบกมืออย่างป๋า ไม่รู้หรือไงว่าคนกันเองเขาเรียกเธอว่านักรบเติมเงิน?
ขอโทษทีนะคุณหนูอย่างฉันขาดทุกอย่าง แต่ไม่เคยขาดเงิน!
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนได้แต่กุมขมับ โรคเก่าของเพื่อนรักกำเริบอีกแล้ว
“เชิญครับ!”
กู่ซินยื่นโปเกเด็กซ์ฉบับเจ้าของร้านให้ฉู่เค่อเหลียน น้ำเสียงหนักแน่น
ก็แม่หนูคนนี้เป็นลูกค้ากระเป๋าหนักนี่นา
“หึๆ! คุณหนูอย่างฉันจะสุ่มมังกรออกมาให้ดู!”
ฉู่เค่อเหลียนเช็ดมือกับกางเกงขาสั้นอย่างพิถีพิถัน ของแบบนี้มันต้องมีพิธีกรรมกันหน่อย
รอให้สุ่มได้มังกรออกมาก่อนเถอะ เธอจะสั่งสอนเจ้าจิ้งจอกที่บังอาจมารังแกฮิโตคาเงะของเธอให้หลาบจำ!
มีแค่คุณสมบัติพิเศษติดไฟทำมาเป็นซ่านักนะ!
หลินเซิงลูบคาง มองดูฉู่เค่อเหลียนที่เตรียมจะสุ่มโปเกมอนด้วยความครุ่นคิด
ความจริงเขาก็อยากจะสุ่มอีกสักครั้งเหมือนกัน แต่เงินค่าขนมร่อยหรอเต็มที เพราะเงินที่ซื้อโรคอนก็ยืมลูกพี่ลูกน้องมาส่วนหนึ่ง
ลูกพี่ลูกน้อง...
หลินเซิงกำลังคิดหาวิธีว่าจะไปยืมเงินลูกพี่ลูกน้องเพิ่มยังไงดี...
“ขอประเภทมังกรให้ฉันสักตัวเถอะ...”
ฉู่เค่อเหลียนกดปุ่ม ‘GO’ อย่างตั้งใจ เงาดำบนหน้าจอเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้ ไม่รู้ว่ารอบนี้ยัยฉู่จะสุ่มได้ตัวอะไร
“ประเภทมังกรไม่ได้สุ่มเจอกันง่ายๆ หรอกครับ”
กู่ซินมองฉู่เค่อเหลียนที่ดูตื่นเต้นแล้วส่ายหน้าเบาๆ คิดอยากได้มังกรแล้วมังกรจะมาง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?
ในบรรดาโปเกมอนทั้งแปดรุ่น ประเภทมังกรถือว่ามีจำนวนน้อยนิดจนน่าสงสาร จัดว่าเป็นหนึ่งในประเภทที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดเลยก็ว่าได้
ไม่นานนัก เงาดำบนหน้าจอโปเกเด็กซ์ก็เริ่มชะลอลงและหยุดนิ่ง
จะเป็นตัวอะไรกันนะ?