บทที่ 15 เธอเป็นยัยบื้อหรือไงเนี่ย!
บทที่ 15 เธอเป็นยัยบื้อหรือไงเนี่ย!
สวนหลังร้านของบ้านโปเกมอน
"โชคดีจริงๆ ที่ตอนซื้อร้านเลือกทำเลมาอย่างพิถีพิถัน"
กู่ซินมองดูสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างกว้างขวางรอบตัวแล้วยิ้มออกมา เพราะคำนึงถึงสถานการณ์แบบนี้แหละเขาถึงได้ซื้อร้านนี้มา พื้นที่สวนหลังร้านกว้างพอสมควร เพียงพอให้ลูกค้าใช้ประลองกันได้
"เอาล่ะครับคุณลูกค้าทั้งสอง พร้อมกันหรือยัง?"
กู่ซินให้ฉู่เค่อเหลียนกับหลินเซิงยืนคนละฝั่งแล้วเอ่ยถามทั้งคู่
ข้างกายกู่ซินคือไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่กำลังทำหน้าอยากรู้อยากเห็น ส่วนดีแอนซีถือกล้องวิดีโออยู่ด้านหลังถัดไปอีก
ใช่แล้ว มันถูกกู่ซินวานให้ช่วยถ่ายวิดีโอให้นั่นเอง
"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!"
"ทางผมก็โอเคครับ"
ฉู่เค่อเหลียนยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง สาวสวยรวยเสน่ห์คนนี้มีนิสัยเปิดเผยจริงๆ
ส่วนหลินเซิงกลับรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ตามประสาโอตาคุเก็บตัว แต่เขาก็พยายามข่มหัวใจที่เต้นรัวเร็วเอาไว้ กิจกรรมรูปแบบใหม่นี้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นไม่เบา
"ถ้าอย่างนั้น การประลองระหว่างคุณฉู่เค่อเหลียนกับคุณหลินเซิง จะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ครับ" กู่ซินมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม
"กติกาการประลองคือหนึ่งต่อหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายใช้โปเกมอนได้ฝ่ายละหนึ่งตัว เมื่อโปเกมอนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดสภาพการต่อสู้หรือหมดใจจะสู้ ให้ถือว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชนะ"
"เริ่มการต่อสู้ได้!"
กู่ซินประกาศกติกาจบก็ถอยหลังออกมาสองก้าว ยกพื้นที่สนามให้ทั้งคู่
"รู้สึกว่าเป็นทางการแล้วก็ดูมืออาชีพจังเลยแฮะ" ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกะพริบตาปริบๆ มองกู่ซินแวบหนึ่ง
เจ้าของร้านคนนี้ดูลึกลับจริงๆ แถมทำไมเขาถึงรู้เรื่องโปเกมอนดีขนาดนี้นะ?
แต่ความคิดพวกนั้นก็แวบเข้ามาแค่ครู่เดียว ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหันไปมองฉู่เค่อเหลียน
"ฉู่ฉู่ สู้เขานะ!" ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนตะโกนเชียร์เพื่อนซี้
"เซนิ เซนิ~ (ลุยเลย! ลุยเลย!)"
เซนิกาเมะเองก็โบกไม้โบกมือ ส่งเสียงเชียร์อย่างน่ารักน่าชัง ในฐานะโปเกมอน มันรู้ดีอยู่แล้วว่ามนุษย์พวกนี้กำลังจะทำอะไรกัน
"ฮึๆ~ มันแน่อยู่แล้ว! ฮิโตคาเงะ! จัดการจิ้งจอกฝั่งตรงข้ามให้เละไปเลย!"
ฉู่เค่อเหลียนตะโกนสั่งฮิโตคาเงะเสียงใสด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่เห็นได้ชัดว่าฮิโตคาเงะขี้อายตัวนี้ไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าไหร่ แม้แต่เสียงร้องก็ยังฟังดูหวาดๆ
"โรคอนของผมไม่มีทางแพ้กิ้งก่าหรอกน่า!"
คู่ต่อสู้ช่างปากดีนัก หลินเซิงเลยตะโกนสวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
"นาย..." ฉู่เค่อเหลียนไม่พอใจมาก ว่าใครเป็นกิ้งก่ายะ?
"ซอรี่นะครับ ขอขัดจังหวะหน่อย การประลองโปเกมอนไม่ใช่การมายืนด่ากันนะครับ พวกคุณต้องสั่งให้โปเกมอนใช้ท่าสิครับ..."
กู่ซินทนดูไม่ไหวจนต้องกุมขมับ รีบขัดจังหวะฉู่เค่อเหลียนที่กำลังจะสวนกลับ นี่เขาคาดหวังสูงเกินไปจริงๆ สินะ?
"ขอฉันคิดก่อนนะ"
ฉู่เค่อเหลียนชะงักไป รีบหยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมาเปิดดูท่าของฮิโตคาเงะ
ใช่แล้ว เธอลืมไปเลยว่าฮิโตคาเงะใช้ท่าอะไรได้บ้าง
"ลูกไฟ, ร้องคำราม, ข่วน..."
เห็นฉู่เค่อเหลียนมายืนเปิดดูท่าไม้ตายฮิโตคาเงะกลางสนามรบแบบนี้ กู่ซินก็เริ่มปวดหัวตุบๆ
นี่มันบ้าอะไรเนี่ย...
"โรคอน! ใช้ท่าลูกไฟ!"
เทียบกับฉู่เค่อเหลียนแล้ว เห็นได้ชัดว่าหลินเซิงดูเป็นงานกว่า เพราะเคยสั่งให้โรคอนใช้ท่ามาแล้ว
"วู~"
โรคอนอ้าปากทันที พ่นลูกไฟดวงเล็กๆ พุ่งใส่ฮิโตคาเงะ
เพราะไม่ได้รับคำสั่งจากฉู่เค่อเหลียน ฮิโตคาเงะที่ยังเด็กและไร้ประสบการณ์จึงไม่รู้จักหลบ เลยโดนลูกไฟเข้าเต็มๆ
ฮิโตคาเงะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างเล็กล้มกลิ้งไปกับพื้นเพราะแรงกระแทก
"ฮิโตคาเงะ เป็นอะไรไหม!?"
ฉู่เค่อเหลียนตกใจ รีบตะโกนถาม
ฮิโตคาเงะลุกขึ้น ร้องตอบฉู่เค่อเหลียนเบาๆ ว่าไม่เป็นไร แม้จะมีรอยแผลบ้างแต่ก็ไม่หนักหนา
ท่าลูกไฟที่เป็นประเภทไฟด้วยกันส่งผลต่อฮิโตคาเงะไม่มากนัก
พอเห็นฮิโตคาเงะไม่เป็นไร ฉู่เค่อเหลียนก็โล่งอก แต่แล้วก็หันไปจ้องเขม็งใส่หลินเซิงด้วยความโกรธ
"ขี้โกงนี่นา! นายลอบกัดฮิโตคาเงะของฉัน!"
"พี่สาว พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะครับ ก็พี่ไม่ยอมสั่งฮิโตคาเงะเองนี่นา"
หลินเซิงไม่พอใจ นี่มันการประลองจริงจังนะเว้ย ไหงกลายเป็นลอบกัดไปได้ เจ้าของร้านก็บอกให้เริ่มสู้แล้วชัดๆ
"หนอย! ฮิโตคาเงะ พวกเราก็ใช้ท่าลูกไฟบ้าง!" ฉู่เค่อเหลียนโมโหจัด
ได้ยินแบบนั้นหลินเซิงก็ชะงัก ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่ดูอยู่ก็อึ้งไปเหมือนกัน
ถ้าจำไม่ผิด...
ฮิโตคาเงะสูดลมเข้าท้องจนพองป่อง แล้วพ่นลูกไฟออกมาเป็นชุด พุ่งเข้าใส่โรคอน
แต่สิ่งที่ทำให้ฉู่เค่อเหลียนแปลกใจคือ หลินเซิงกลับไม่สั่งให้โรคอนหลบ?
ภาพเหตุการณ์ถัดมาทำให้ฉู่เค่อเหลียนต้องตกตะลึง
ท่าลูกไฟของฮิโตคาเงะพุ่งเข้าใส่โรคอนอย่างจัง แต่ลูกไฟพวกนั้นกลับเหมือนถูกโรคอนดูดกลืนเข้าไป มันหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวโรคอนแล้วค่อยๆ ซึมหายไป
ร่างกายของโรคอนเปล่งแสงสีแดงจางๆ ออกมา ดูงดงามยิ่งกว่าเดิม
"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?" ฉู่เค่อเหลียนงงเป็นไก่ตาแตก
"นั่นมันคุณสมบัติพิเศษติดไฟไงเล่า ยัยบื้อ! ข้อมูลของโรคอนพวกเราก็ดูมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ?"
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทนไม่ไหวตะโกนด่าเพื่อนสาวด้วยความอับอาย
ไม่เห็นสายตาของหลินเซิงที่มองมาเหรอ? มันดูลึกล้ำพิกล เหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อนชัดๆ
"อา... ฉันลืมไปเลย..."
ฉู่เค่อเหลียนหน้าแดงแปร๊ด จริงด้วยสิ โรคอนมีคุณสมบัติพิเศษติดไฟ ท่าธาตุไฟทำอะไรมันไม่ได้ แถมยังไปเพิ่มพลังให้มันอีก
"โรคอน ใช้ท่าลูกไฟต่อเลย"
หลินเซิงยิ้มแก้มปริ แหม่ เจอคู่ต่อสู้ไก่อ่อนแบบนี้มันบันเทิงจริงๆ
ลูกไฟที่ร้อนแรงกว่าเดิมพุ่งเข้ามา ท่าลูกไฟของโรคอนรุนแรงขึ้นกว่ารอบที่แล้ว!
"ฮิโตคาเงะ รีบหลบเร็ว!" ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนร้อนใจแทน
ถึงรอบนี้จะสั่งการถูก แต่จำนวนลูกไฟของโรคอนก็เยอะขึ้น ฮิโตคาเงะพยายามซอยเท้าสั้นๆ หลบ แต่ก็ยังโดนเข้าไปหนึ่งถึงสองลูก โชคดีที่ดาเมจไม่แรงมาก
"นี่มันศึกไก่กาจิกกันชัดๆ..."
กู่ซินที่ยืนดูอยู่แทบทนดูไม่ได้ ฝั่งหนึ่งเอาแต่ยืนพ่นไฟอยู่ที่เดิม อีกฝั่งก็วิ่งหลบแบบทุลักทุเล
อืม เขาไม่น่าคาดหวังอะไรกับการประลองโปเกมอนครั้งแรกของโลกเลยจริงๆ
ดีแอนซีมือหนึ่งถือกล้อง อีกมือยกขึ้นปิดปากหาววอดอย่างน่ารัก มันรู้สึกว่าดูทอมแอนด์เจอร์รี่ยังสนุกกว่าตั้งเยอะ...