บทที่ 13 เถ้าแก่เป็นมนุษย์ต่างดาวหรือเปล่าคะเนี่ย?
บทที่ 13 เถ้าแก่เป็นมนุษย์ต่างดาวหรือเปล่าคะเนี่ย?
“การประลองโปเกมอน?”
เมื่อได้ยินคำศัพท์นี้ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและเพื่อนอีกสองคนต่างก็นิ่งอึ้งไป
“ใช่ครับ เสน่ห์ของโปเกมอนไม่ได้มีแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่น่ารักหรือนิสัยที่ขี้อ้อนเท่านั้น”
“ประเภท คุณสมบัติพิเศษ และท่าไม้ตาย สิ่งเหล่านี้แท้จริงแล้วมีไว้เพื่อการแข่งขันครับ แน่นอนว่าคำพูดของผมอาจจะฟังดูเอนเอียงไปบ้าง”
“แต่สำหรับส่วนตัวผมแล้ว เสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโปเกมอนในความเข้าใจของผม อยู่ที่เจตจำนงและความเชื่อมั่นอันแรงกล้าในการต่อสู้เต็มกำลังบนสนามประลองครับ”
น้ำเสียงของกู่ซินเปี่ยมไปด้วยความโหยหา แต่เพื่อถนอมความรู้สึกของทั้งสามคน เขาจึงเลือกใช้คำพูดที่อ้อมค้อมลงเล็กน้อย
ในสนามประลอง โปเกมอนและเทรนเนอร์ต่างต่อสู้เพื่อชัยชนะและความฝัน ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างที่มี เสน่ห์อันลึกซึ้งนั้นคือสิ่งที่น่าหลงใหลที่สุด!
แต่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและเพื่อนๆ ในตอนนี้คงยังไม่เข้าใจถึงเสน่ห์ที่ว่านั้น หรือจะพูดให้ถูกคือ ในกรอบความรู้เดิมของพวกเขา มันยากที่จะทำความเข้าใจได้
อีกทั้งแม้แต่ในโลกโปเกมอนเอง ก็ยังมีเทรนเนอร์และผู้คนจำนวนมากที่รักความสงบ
การให้โปเกมอนกลมกลืนไปกับชีวิตประจำวัน นั่นคือเป้าหมายของกู่ซิน
เหมือนกับในโลกโปเกมอน ผู้คนและโปเกมอนอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน นั่นคือสิ่งที่สวยงามที่สุด
แต่ต้องยอมรับว่า สิ่งที่กู่ซินคาดหวังมากที่สุด ก็ยังคงเป็นการประลองโปเกมอนอยู่ดี!
“การต่อสู้งั้นเหรอ... นั่นมันก็เหมือนการจับสัตว์มาตีกันไม่ใช่เหรอ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกะพริบตา คำพูดของกู่ซินสร้างความตกตะลึงให้เธอมากจริงๆ
การต่อสู้ของโปเกมอน?
นั่นมันก็คือการจับสัตว์มาตีกันไม่ใช่หรือไง? แถมยังเป็นการบังคับให้สู้ด้วย?
แบบนั้นมันจะดีจริงๆ เหรอ?
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองเซนิกาเมะที่น่ารักน่าเอ็นดู เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าเซนิกาเมะจะไปต่อสู้จริงๆ ได้ยังไง
มันต้องเจ็บมากแน่ๆ
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ บอกตามตรงว่าตอนนี้เธอรู้สึกแย่นิดหน่อย
หลินเซิงกับฉู่เค่อเหลียนเองก็เช่นกัน เพราะรักถึงไม่อยากให้สิ่งที่ตัวเองชอบต้องเจ็บตัว
แถมการจับสัตว์มาตีกันเพื่อความบันเทิงของมนุษย์ยังเป็นเรื่องน่ารังเกียจและไร้มนุษยธรรมมาโดยตลอด
เพราะชีวิตพวกเขาตอนนี้ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ที่ซื้อสัตว์เลี้ยงมาก็เพราะความชอบ ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์อะไรพวกนั้น
“จริงๆ แล้วพวกคุณกังวลเกินไปครับ ร่างกายของโปเกมอนนั้นยอดเยี่ยมมาก ตราบใดที่ไม่ถูกโจมตีซ้ำหลังจากบาดเจ็บสาหัส ชีวิตของพวกมันก็จะปลอดภัยแน่นอน”
เมื่อเห็นทั้งสามคนเงียบไป กู่ซินก็พอจะเดาความคิดของพวกเขาได้ จึงเอ่ยยิ้มๆ
“อีกอย่าง การประลองโปเกมอนไม่ใช่การจับสัตว์มาตีกันแบบนั้นครับ การจับสัตว์มาตีกันคือการที่มนุษย์บังคับขู่เข็ญตามอำเภอใจเพื่อสนองตัณหาและความบันเทิงของตัวเอง โดยไม่สนใจความต้องการของสัตว์ เป็นการกดขี่ผู้ที่อ่อนแอกว่า”
“แต่การประลองโปเกมอนนั้นต่างออกไปครับ สาเหตุที่โปเกมอนยอมต่อสู้ เป็นเพราะในตัวพวกมันมีสัญชาตญาณการต่อสู้ไหลเวียนอยู่ แล้วพวกมันก็ทำเพื่อเกียรติยศของเทรนเนอร์ รวมถึงเป็นการพิสูจน์พลังของตัวเองด้วย”
“การต่อสู้ของโปเกมอน ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เป็นการประลองฝีมือเพื่อกระชับมิตร นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดครับ”
กู่ซินลูบหัวฮิโตคาเงะเบาๆ พลางอธิบายให้ทั้งสามคนฟัง
เขาไม่อยากให้ผู้คนเอารูปแบบการทารุณสัตว์มาแปะป้ายใส่การประลองโปเกมอน เพราะทั้งสองอย่างนี้มีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
การจับสัตว์มาทรมานเป็นสิ่งที่สังคมรังเกียจและประณาม เป็นการกระทำที่ไร้มนุษยธรรม
เมื่อได้ยินคำอธิบายของกู่ซิน สีหน้าของหลินเซิงและสองสาวก็ดูผ่อนคลายลงบ้าง
“เถ้าแก่ เรื่องนี้เอาไว้คุยกันวันหลังเถอะค่ะ ฉันคิดว่าพวกเราคงต้องใช้เวลาทำความเข้าใจสักหน่อย”
ดวงตาของฉู่เค่อเหลียนไหววูบ บอกตามตรงว่าเธอค่อนข้างสนใจการประลองโปเกมอนที่กู่ซินพูดถึงอยู่เหมือนกัน
แต่ตอนนี้ยังไม่เคยเห็นของจริง เธอก็ไม่อยากให้ฮิโตคาเงะของเธอเกิดอุบัติเหตุ
“แน่นอนครับ” กู่ซินยิ้มรับและพยักหน้า
ความจริงตอนนี้จะพูดเรื่องการประลองโปเกมอนก็ถือว่าเร็วเกินไปหน่อย เพราะคนที่มีโปเกมอนก็มีแค่ลูกค้าตรงหน้าสามคนนี้เท่านั้น
อ้อ ไม่นับรวมตัวกู่ซินเองนะ
“เถ้าแก่ ผมอยากถามว่าพวกท่าไม้ตายเนี่ยเรียนรู้ยังไงเหรอครับ? โรคอนของผมยังเรียนท่าอื่นๆ ได้อีกไหม?”
หลินเซิงถามกู่ซิน พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองดีแอนซีโดยไม่รู้ตัว
อื้ม ท่าของท่านเทพตัวนั้นมันเวอร์วังอลังการจริงๆ!
“ได้แน่นอนครับ แม้ในโปเกเด็กซ์จะไม่ได้แสดงข้อมูลไว้ แต่ในความเป็นจริง ระหว่างที่โปเกมอนเติบโต พวกมันจะเรียนรู้กระบวนท่าใหม่ๆ ได้เอง”
“นี่ก็เป็นสาเหตุที่คู่หูมนุษย์ของโปเกมอนถูกเรียกว่า เทรนเนอร์ ครับ หน้าที่ของเทรนเนอร์คือการฝึกฝนเลี้ยงดูโปเกมอน เพื่อให้พวกมันเติบโตได้อย่างมีคุณภาพ”
กู่ซินยังคงอธิบายให้ทั้งสามฟังอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บอกตามตรงว่าเขาเริ่มมีความคิดที่จะทำ คู่มือเทรนเนอร์เบื้องต้น ขึ้นมาแล้ว
เป็นความสะเพร่าของเขาเอง เพราะคนในโลกนี้มีความรู้เกี่ยวกับระบบของโปเกมอนน้อยเกินไป เขาจะมานั่งอธิบายละเอียดยิบให้ลูกค้าใหม่ทุกคนฟังแบบนี้ตลอดก็คงไม่ได้จริงไหม?
คู่มือมือใหม่สำหรับเทรนเนอร์ เป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนแล้วล่ะ
“อย่างนี้นี่เอง นี่มันซัมมอนเนอร์กับอสูรรับใช้ชัดๆ”
หลินเซิงคิดตาม นี่มันเหมือนกับซัมมอนเนอร์กับอสูรรับใช้ในนิยายแฟนตาซีเปี๊ยบเลยไม่ใช่เหรอ?
ข้อมูลมันเยอะเกินไปจริงๆ
“ถ้าจะเข้าใจแบบนั้น ก็ไม่ผิดครับ” กู่ซินยิ้ม
“มหัศจรรย์เกินไปแล้ว เถ้าแก่ บอกพวกเรามาตามตรงเถอะ คุณเป็นมนุษย์ต่างดาวใช่ไหมคะเนี่ย?”
“โปเกมอนพวกนี้ ดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่จะมีอยู่บนโลกเราเลยนะ”
ฉู่เค่อเหลียนเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ก่อนจะเอ่ยแซวกู่ซินเล่นๆ
ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็เหลือเชื่อเกินไปจริงๆ และไม่รู้ทำไม ฉู่เค่อเหลียนถึงรู้สึกว่าตัวเองยอมรับและเข้าใจข้อมูลพวกนี้ได้ง่ายดายเหลือเกิน
ตามหลักแล้ว ถ้าได้เจอสิ่งมีชีวิตในตำนานแบบนี้จริงๆ น่าจะรู้สึกเหลือเชื่อหรือหวาดกลัวมากกว่านี้สิ
อาจเป็นเพราะรูปลักษณ์ของฮิโตคาเงะและตัวอื่นๆ ดูน่ารักไม่มีพิษมีภัย? หรือเป็นเพราะเธอจิตแข็งกันแน่นะ?
“คุณคนสวยนี่ช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ...”
กู่ซินยังคงรักษารอยยิ้มไว้ แล้วตอบกลับอย่างขบขัน
แม้ภายนอกจะดูนิ่งเฉย แต่ในใจกู่ซินกลับกระตุกวูบ
ให้ตายสิ!
ดูเหมือนจะต้องขอบคุณระบบที่ช่วยปรับเปลี่ยนการรับรู้ของผู้คนในโลกความเป็นจริง ไม่อย่างนั้นขืนปล่อยข้อมูลตูมตามออกไปขนาดนี้ ป่านนี้คงโดนสงสัยไปนานแล้ว
เพราะว่ากันตามตรง ในสังคมยุคเทคโนโลยีแบบนี้ การมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์อย่างโปเกมอน ถือเป็นเรื่องที่สร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจริงๆ